II SA/Wa 385/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dowódcy [...] Dywizji Zmechanizowanej z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – utrzymano w mocy rozkaz personalny Dowódcy [...] Brygady Zmechanizowanej z [...] września 2024 r. (dalej jako "Rozkaz"), o zwolnieniu st. szer. G.K., zwanego dalej "Żołnierzem", z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - dokonanego przez żołnierza zawodowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Żołnierz złożył 2 września 2024 r. wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej do Dowódcy [...] Brygady Zmechanizowanej, zwanego dalej "Dowódcą", - Dowódca wydał Rozkaz na podstawie art. 226 pkt. 9, art. 230 i art. 231 ust. 1 i 2 w zw. z art. 186 ust. 1 pkt 4, art. 229 ust. 4 i art. 238 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248) oraz § 7 ust. 1, 2, 4 i 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 czerwca 2022 r. w sprawie zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 433), zwanego dalej "rozporządzeniem o zwalnianiu"; uzasadniono go faktem upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, - wobec wniesienia przez Żołnierza odwołania, sprawę rozpatrzono w II. instancji, - w świetle art. 230 ustawy o obronie Ojczyzny można w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej – bez podawania przyczyny; Żołnierz złożył wypowiedzenie 2 września 2024 r. - bez podania przyczyny; oświadczył jednocześnie, że zna ustawowe warunki wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, - podejmowana na podstawie wyżej wskazanego przepisu ustawy decyzja ma charakter obligatoryjny; w stanie faktycznym i prawnym sprawy - przy podjęciu decyzji dotyczącej wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - istotny był fakt podtrzymania przez Żołnierza woli wypowiedzenia - 11 września 2024 r. w rozmowie służbowej z Dowódcą; w jej trakcie zapytano Żołnierza o przyczyny wypowiedzenia stosunku służbowego oraz poinformowano o możliwościach pozostania w służbie, o przysługujących należnościach finansowych, o możliwości wycofania wypowiedzenia a także przysługującym prawie odwołania od rozkazu personalnego; po rozmowie służbowej Żołnierz podtrzymał decyzję wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - bez wnoszenia uwag, - Żołnierz złożył - 18 września 2024 r. - wniosek o wycofanie wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej; motywował to chęcią dalszego pełnienia służby; w trakcie opiniowania tego wniosku Dowódca Brygady - uwzględniając opinie przełożonych Żołnierza - odmówił realizacji wniosku – [...] września 2024 r.; odmowę realizacji wniosku o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej poparł faktem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego z art. 357 i art. 353 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r., poz. 383 ze zm.), zwanej dalej "K.k.", oraz pkt. 34 lit. b i c Regulaminu ogólnego Wojska Polskiego, - w realiach danej sprawy, to uprawnione organy wojskowe prowadzą politykę kadrową - zgodną z potrzebami Sił Zbrojnych; w tym zakresie zwalniają i wyznaczają żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe - opierając się na powszechnie obowiązujących przepisach; zapewnienie możliwości pełnego wykorzystania przez organy wojskowe podległej kadry zawodowej, - w sposób zapewniający wykonanie stojących przed Siłami Zbrojnymi RP zadań - jest natomiast jednym z fundamentalnych obowiązków każdego dowódcy jednostki wojskowej, - zawodowa służba wojskowa jest szczególnym rodzajem służby publicznej, która podlega określonym rygorom i ograniczeniom; jak podkreślono w doktrynie prawa pracy i prawa administracyjnego, stosunki służbowe żołnierzy zawodowych nie są stosunkami pracy; mają natomiast charakter stosunków administracyjno-prawnych - powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby; każdy - zwłaszcza żołnierz zawodowy - podejmując świadomą decyzję o służbie w Siłach Zbrojnych, musi - od momentu powołania - poddać się regułom pełnienia tej służby - nacechowanej istnieniem nie tylko uprawnień, ale także szczególnych obowiązków, - w realiach tej sprawy organ uwzględnił również fakt przestawienia Żołnierzowi zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 357 § 1 K.k. - przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], - w przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym stwierdzono, że organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy, zaś wydając w sprawie decyzję nie naruszono zasad ogólnych postępowania administracyjnego - w tym prawdy obiektywnej, jak i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, - zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami; w ostatecznym rozrachunku i ocenie, nie ma wątpliwości, że okoliczności niniejszej sprawy dały podstawę do wydania rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy Rozkazu. W skardze zarzucono wydanie kwestionowanej decyzji : - naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i art. 107 $ 3 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz częściowe i nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także błędną ocenę zgromadzonych w aktach sprawy dowodów; polegało to na: błędnym przyjęciu, że Żołnierz wniósł o wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej 18 września 2024 r.; uczynił to tymczasem 16 września 2024r. - jeszcze zatem przed wydaniem Rozkazu; mogło mieć to kluczowe znaczenie dla oceny złożonego przez Żołnierza wypowiedzenia; wbrew ustaleniom organu, Dowódca - przed podejmowaniem decyzji o wydaniu rozkazu o zwolnieniu - mógł już bowiem dysponować jego oświadczeniem woli, w którym jednoznacznie wycofano wcześniejszą deklarację o zakończeniu służby; niezasadnym nieuwzględnieniu, że w przepisach ustawy o ochronie Ojczyzny nie wykluczono możliwości cofnięcia złożonego przez żołnierza wypowiedzenia - w szczególności, kiedy nie nastąpiło jeszcze rozwiązanie stosunku służbowego; biorąc zatem pod uwagę wolę i pełną gotowość Żołnierza do pełnienia służby, a także, że dalsze pełnienie przezeń służby jest zgodne z interesem publicznym, nieuwzględnienie wniosku nosi znamiona działania, niezgodnego z zasadą racjonalności i dbałości o zasoby kadrowe Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej; zwolnieniu Żołnierza z zawodowej służby wojskowej, - przy nieuwzględnieniu wszystkich, posiadanych przezeń kwalifikacji, pozwalających na pełne wykorzystanie jego predyspozycji i możliwości w dalszej służbie, w tym nieuwzględnienie, że Żołnierz otrzymywał - w dotychczasowej służbie wojskowej - wyłącznie oceny bardzo dobre i dobre; zarówno z punku widzenia Żołnierza, jak i interesu publicznego, jest uzasadnione, aby wciąż pełnił służbę wojskową; - art. 8 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i pominięcie wszystkich dowodów oraz okoliczności, przemawiających na korzyść Żołnierza; uniemożliwia to realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także dokonanie pełnej i rzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji - pod kątem jej zasadności, w szczególności powodów nieuwzględnienia złożonego przez Żołnierza wniosku o wycofanie wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, gdy nastąpiło to przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu, - obrazą prawa materialnego - art. 226 pkt 9 ustawy o obronie Ojczyzny, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; skutkowało to wadliwym zwolnieniem Żołnierza z zawodowej służby wojskowej. nie uwzględniono: - że wycofał oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, kiedy nie nastąpiło jeszcze rozwiązanie stosunku służbowego a nadto - wszystkich posiadanych przez Żołnierza kwalifikacji; pozwalały one na pełne wykorzystanie jego predyspozycji i możliwości w dalszej służbie; nie wzięto pod uwagę, że - w dotychczasowej służbie wojskowej - Żołnierz otrzymywał wyłącznie oceny bardzo dobre i dobre; zarówno z jego punku widzenia, jak i nteresu publicznego, było zatem uzasadnione uchylenie decyzji o zwolnieniu. W szerszym uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W trakcie rozprawy pełnomocnik Żołnierza wskazywał, że - wedle oświadczenia jego mandanta - złożył on cofnięcie wypowiedzenia dwa dni wcześniej niż obrazuje to prezentata, znajdująca się na zawartym w aktach sprawy egzemplarzu dokumentu. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją prawa nie naruszono. Trafne jest stanowisko organu, sformułowane w uzasadnieniu skarżonego aktu, gdzie przywołano istotne, prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy – w kontekście wystąpienia przesłanki zwolnienia Żołnierza ze służby. Z uwagi na uprzednie przytoczenie, ponowne powtarzanie danej argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Wobec zarzutu skargi należy jedynie dodać, co następuje. Bezzasadne są zarzuty skargi, oparte na twierdzeniu, jakoby nie wyjaśniono prawidłowo, czy wniosek Żołnierza wpłynął do Dowódcy przed dniem wydaniem Rozkazu czy bezpośrednio po tym. Wprawdzie, w myśl obowiązujących regulacji w tym zakresie - § 7 ust 7 rozporządzenia o zwalnianiu - przewidziano wprost możliwość wycofania przez żołnierza wniosku o zwolnienie ze służby. Skuteczność takiej czynności obwarowano jednak wyrażeniem zgody przez organ zwalniający. Nie może mieć w tym kontekście istotnego znaczenia w sprawie, czy podanie o wycofanie wypowiedzenia wpłynęło przed dniem wydania Rozkazu - choć na prezentacie znajdującego się w aktach sprawy egzemplarza pisma widnieje data, wskazana przez organ (18 września 2024 r.). Gdyby nawet było tak, jak twierdzi Żołnierz, to - wbrew stanowisku skargi - nie skutkowałoby to wyłączeniem możliwości wydania Rozkazu o zwolnieniu. Obligowało natomiast do zajęcia stanowiska w kwestii cofnięcia wypowiedzenia przez organ zwalniający. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji (organu II. instancji) stosowne stanowisko w sprawie zajęto. Organ zwalniający (I. instancji) nie wyraził zgody - tak: pismo z 20 września 2024 r., wobec adnotacji na wniosku o wycofanie wypowiedzenia (plik ozn. jako 9 w aktach adm.). Stanowiło to bezwzględną przeszkodę dla uwzględnienia żądania Żołnierza - wycofania wypowiedzenie. Twierdzenia skargi, jakoby termin zajęcia stanowiska przez organ I. instancji mógł mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy jest całkowicie dowolne. Bezskuteczne są także zarzuty, dotyczące sformułowania błędnej oceny o zasadności uwzględnienia wycofania wypowiedzenia. Analiza celowości i racjonalności prowadzenia przez organy wojska polityki kadrowej wykracza poza zakres kompetencji sądów administracyjnych. Poprzestają one jedynie na kontroli legalności rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie przedstawiona przez organ argumentacja, przemawiająca przeciw uwzględnieniu wycofania wypowiedzenia, jest logiczna - np. przesłanka postawienia żołnierzowi określonych zarzutów, bez oceny zresztą ich zasadności. W kontekście tak sformułowanego stanowiska organu nie sposób uznać, aby było ono dowolne. Czy jest zaś racjonalne - w kontekście kwalifikacji Żołnierza i potrzeb Sił Zbrojnych - nie podlega ocenie sądu administracyjnego. Wobec skazanych uwarunkowań, bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania - w kontekście powinności właściwego wyjaśnienia sprawy. Żadne istotne elementy stanu faktycznego nie są wątpliwe zaś stanowisko organu, co do przesłanek wydania orzeczenia o zwolnieniu ze służby, wyczerpująco uzasadniono. Nie naruszono też przepisu prawa materialnego, gdzie ustanowiono regułę zwolnienia żołnierza wobec jego wniosku (art. 226 pkt 9 ustawy obronie Ojczyzny), w przepisie wykonawczym do ustawy, określono zaś zasadę uwzględnienia woli cofnięcia wypowiedzenia, jedynie za zgodą organu zwalniającego (tak §. 7 ust. 7 rozporządzenia o zwolnieniu). W realiach rozpoznawanej sprawy – co bezsporne - zgody nie wyrażono i nastąpiło to przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie (zaskarżonej do Sądu). Sąd nie spostrzegł więc - z urzędu ani też wobec argumentacji skargi - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Skargę więc oddalono. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - orzeczono w sentencji.