II SA/Wa 379/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na pismo Starosty [...] z dnia [...] listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – K. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z [...] października 2025 r., skierowanym do Starostwa Powiatowego w [...], K. B. (dalej: "skarżący"), powołując się na art. 2 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wydanych w ww. urzędzie decyzji w przedmiocie rejestracji ciągników rolniczych wyprodukowanych poza Europejskim Obszarem Gospodarczym i Konfederacją [...], w tym na [...], w [...], na [...], w [...] i w [...], w poszczególnych latach w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2022 r. Skarżący przykładowo wymienił interesujące go modele takich pojazdów. Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z [...] listopada 2025 r. nr [...], Starosta [...] (dalej: "Starosta", "organ") wskazał, że nie dysponuje informacją o miejscu produkcji ciągników rolniczych podlegających rejestracji, w związku z czym nie jest możliwe udostępnienie informacji w żądanym zakresie. Skarżący w piśmie z [...] listopada 2025 r. wymienił starostwa powiatowe i miasta na prawach powiatu, które udostępniły mu analogiczną informację publiczną. Stwierdził, iż organ, dokonując rejestracji pojazdu, powinien ustalić kraj jego pochodzenia (produkcji), choćby z uwagi na treść przepisów dotyczących homologacji. Z tego względu zwrócił się do Starosty o ponowne dokonanie kwerendy i reasumpcję stanowiska w sprawie. W piśmie z [...] listopada 2025 r. nr [...] organ podał, że udzielił odpowiedzi na wniosek informacyjny skarżącego pismem z [...] listopada 2025 r. nr [...]. W dniu [...] grudnia 2025 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego W. Z., wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "czynność Starosty (...) z [...] i [...] listopada 2025 r. polegającą na powiadomieniu wnioskodawcy o braku realizacji wniosku z dnia [...] października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej". Jednocześnie "ewentualnie (z ostrożności)" skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku dostępowego. Wobec takiego sformułowania przedmiotu skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ostatecznie zarejestrował przedmiotową skargę na pismo Starosty z [...] listopada 2025 r. nr [...], uzupełnione pismem z [...] listopada 2025 r. o takim samym nr. W dniu [...] lutego 2026 r. skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Motywując żądanie odrzucenia skargi, organ stwierdził, iż powiadomienie o braku możliwości udzielenia wnioskowanej informacji publicznej stanowi czynność materialno-techniczną niepodlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wbrew stanowisku skarżącego, Starosta nie dysponuje informacjami o miejscu wyprodukowania rejestrowanych przez niego ciągników rolniczych. Dokumenty przedkładane do rejestracji pojazdu, wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), nie zawierają informacji o miejscu produkcji danego pojazdu. Takich danych nie ma także we wniosku o rejestrację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie przypomnieć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany szeroko w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych, jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej, wyznaczony przez art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucenie skargi następuje, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie z tego powodu ma miejsce w szczególności, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo gdy została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). Według art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Starosty z [...] listopada 2025 r. nr [...], obejmujące oświadczenie organu o braku wnioskowanej informacji publicznej, powielone następnie w piśmie z [...] listopada 2025 r. o takim samym nr, nie mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie zawiera ono wszystkich elementów konstytutywnych takiego aktu. Otóż niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 4147/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej rozstrzygnięcie o istocie sprawy nie może być dorozumiane, bowiem decyzja administracyjna nie jest jedyną formą działania administracji, w jakiej następuje załatwienie tej kategorii spraw indywidualnych. Każda z dopuszczalnych w tym zakresie form działania organu powinna mieć miejsce w ściśle określonych sytuacjach oraz mieć przewidzianą dla nich treść, jak również odpowiadać warunkom formalnym określonym w prawie dla każdej z nich. W myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. adresat wniosku może wydać decyzję administracyjną, gdy odmawia udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności lub określone tajemnice prawnie chronione albo umarza postępowanie w przypadkach przewidzianych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. do informacji publicznej następuje w drodze zwykłej czynności materialno-technicznej, czyli jest to forma tzw. faktycznego działania. Podobnie w sytuacji, gdy organ - jak w niniejszej sprawie - jedynie poinformował skarżącego, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną, nie sposób zakwalifikować takiego stanowiska jako akt administracyjny. Jak już wyżej wskazano, zaskarżone pismo nie posiada minimum cech charakterystycznych dla decyzji administracyjnej. Nie jest ono też czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność z zakresu administracji publicznej powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu (tu: skarżącego) skutki prawne, czyli w sposób prawnie wiążący wpływać na jego sytuację prawną. Tak więc musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia. Zarówno treść, jak i forma zaskarżonego pisma z [...] listopada 2025 r. wskazuje na jego stricte informacyjny charakter, przez co nie podlega ono kognicji sądów administracyjnych, wykraczając poza dyspozycję art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jeżeli skarżący kwestionuje stanowisko Starosty odnośnie braku wnioskowanej informacji publicznej, to może wywieść (odrębną, a nie ewentualną - "z ostrożności procesowej") skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Skarżącemu przysługuje więc środek, w ramach którego może zweryfikować stanowisko organu co do sposobu załatwienia wniosku informacyjnego. Nie może to jednak nastąpić w formie zaskarżenia pisma informacyjnego nieposiadającego przymiotu aktu administracyjnego ani czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącemu kwoty 100 zł, uiszczonej [...] lutego 2026 r. tytułem wpisu sądowego od skargi, orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.