II SA/Wa 374/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skierował A. K.(zwany dalej "Skarżącym") do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwanej dalej "RKL") w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji. 2. RKL w orzeczeniu z [...] kwietnia 2018r. uznała Skarżącego za niezdolnego do podjęcia służby w Policji. 3. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - Skład Orzekający w [...] (zwana dalej "CKL"), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, orzeczeniem z [...] lipca 2018r. uchyliła ww. orzeczenie RKL i rozpoznała u Skarżącego: - obustronny niedosłuch dla tonów wysokich § 20 pkt 2 rub, 4 N ICD-I0H91 - skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa § 28 pkt l rub. 4 Z ICD-10J34.2 - stan po artroskopii prawego stawu kolanowego (w wywiadzie) bez § - nieprawidłową glikemia na czczo i uznała Skarżącego za niezdolnego do służby w Policji. CKL w uzasadnieniu wyjaśniła, że Skarżącego zaproszono na badanie komisyjne [...] lipca 2018r., wykonano audiogram, odbyła się konsultacja laryngologiczna i badanie przez członków komisji lekarskiej. Laryngolog, konsultujący na potrzeby CKL stwierdził: skrzywienie przegrody nosa, poza tym badanie w normie; słuch - obustronny niedosłuch odbiorczy (UP do 50dB, UL do 55dB). Wykonano też badanie morfologii krwi i poziom glukozy na czczo -n3mg/dl i po posiłku-126 mg/dl. (pełna treść badań i konsultacji w dokumentacji). CKL oceniła, że nieznaczne odchylenia od normy w badaniu morfologii krwi nie stanowią przeciwwskazania do podjęcia służby w Policji. Stwierdzona w badaniach nieprawidłowa glikemia na czczo również w ocenie komisji nie stanowi przeciwwskazania do podjęcia służby. Jednocześnie podkreślono, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie zajmują się diagnostyką dla celów terapeutycznych orzekanych. Skarżący podczas badania poinformował CKL, że w 1992r. lub w 1993r. podczas testowania amunicji doznał urazu akustycznego i był hospitalizowany w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...] przy ulicy [...]. Od tego czasu nie leczył się laryngologicznie i ma pisk w uszach. Ponadto ok. 2-3 lata temu przeszedł zabieg artroskopii prawego stawu kolanowego, ale nie pamiętał, z jakiego powodu go wykonano, prawdopodobnie było to uszkodzenie łąkotki. W badaniu prawego stawu kolanowego nie stwierdzono ograniczenia zakresu ruchomości stawu ani objawów niestabilności; podczas czynnych ruchów: zginania i prostowania kolana wyczuwalne było nieznaczne tarcie powierzchni stawowych w stawie rzepkowo-udowym. Stwierdzono blizny po artroskopii w miejscach typowych. W prawym podbrzuszu stwierdzono ponadto bliznę po usunięciu wyrostka robaczkowego, a w lewej pachwinie bliznę po operacji przepukliny. CKL - odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących metod badania słuchu i własnej oceny wyniku badania audiometrycznego wykonanego dla RKL - stwierdziła, że "instrukcja" przedstawiona przez Skarżącego jest nadinterpretacją szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014r. poz. 1898, zwane dalej: "Rozporządzeniem z 2004r."). Do § 20 pkt 2 brak jest jakichkolwiek szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności. CKL podkreśliła, że stwierdzenie u kandydata obustronnego niedosłuchu dla tonów wysokich jednoznacznie dyskwalifikuje go z możliwości ubiegania się o przyjęcie do służby. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1879/18, po rozpatrzeniu skargi Skarżącego, uchylił ww. orzeczenie CKL, wskazując, że w sprawie pojawiły się nieusunięte przez organ wątpliwości co do tego, czy skład orzekający który wydał skarżone orzeczenie, został powołany w sposób prawidłowy – zgodny z wymogami § 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014r. w sprawie komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U., poz. 1894, zwane dalej: "Rozporządzeniem z 2014r."). Skoro zaś wyłącznie skład powołany zgodnie z powyższą regulacją, mógł wydać skutecznie wiążące rozstrzygnięcie, to wobec braku udowodnienia przez organ powyższej kwestii, nie sposób było ustalić, czy badane wskutek wniesionej skargi orzeczenie, posiada w ogóle przymiot orzeczenia CKL. 5. CKL orzeczeniem z [...] października 2019r. uchyliła ww. orzeczenie RKL i na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018r., poz. 2035, zwane dalej: "Rozporządzeniem z 2018r.") rozpoznała u Skarżącego: - obustronny niedosłuch dla tonów wysokich § 20 pkt 2 rub. 4 N - stan po artroskopii prawego stawu kolanowego w wywiadzie Bez § - nieprawidłową glikemię na czczo w wywiadzie Bez § CKL w uzasadnieniu wskazała, że Skarżącego w związku ze stanem prawnym zaproszono na badanie komisyjne do CKL na [...] października 2019r. W dniu orzekania wykonano audiogram, odbyła się konsultacja laryngologiczna oraz badanie przez członków komisji lekarskiej. Laryngolog, konsultujący na potrzeb CKL, stwierdził obustronny niedosłuch odbiorczy (UP 45dB, UL do 65dB). W badaniu nie potwierdzono skrzywienia przegrody nosa. Skarżący podczas badania poinformował CKL, że w 1992r. lub w 1993r. podczas testowania amunicji doznał urazu akustycznego i z tego powodu był hospitalizowany w ww. Wojskowym Instytucie Medycznym w [...]. Od tego czasu nie leczył się laryngologicznie. Od czasu urazu ma pisk w uszach. Skarżący przeszedł też zabieg artroskopii prawego stawu kolanowego, ale nie pamiętał dokładnie, z jakiego powodu, prawdopodobnie było to uszkodzenie łąkotki. W badaniu stawu kolanowego, poza wyczuwalnym w stawie rzepkowo-udowym nieznacznym tarciem powierzchni stawowych, nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. Stwierdzono blizny po artroskopii w miejscach typowych. W prawym podbrzuszu stwierdzono też bliznę po usunięciu wyrostka robaczkowego, a w lewej pachwinie bliznę po operacji przepukliny pachwinowej. Ciśnienie tętnicze krwi wynosiło 90/100 mmHg. Do CKL wpłynęło 28 października 2019r. przesłane przez Skarżącego zaświadczenie lekarskie z [...] października 2019r., z którego wynika, że w pomiarach ciśnienia tętniczego wykonywanych przez 3 dni wyniki Skarżącego były w granicach normy. CKL - odnosząc się do nieprawidłowości w metodach badania słuchu i oceny wyniku badania audiometrycznego wykonanego dla RKL - stwierdziła, że przedstawiona przez Skarżącego "instrukcja" jest nadinterpretacją szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności do § 20 Rozporządzenia z 2018r. Do pkt 2 § 20 Rozporządzenia brak jest szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności. Stwierdzenie zaś u kandydata obustronnego niedosłuchu dla tonów wysokich jednoznacznie dyskwalifikuje go z możliwości ubiegania się o przyjęcie do służby. Taka właśnie sytuacja zachodzi u Skarżącego. CKL - po przeprowadzonym badaniu i analizie całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej - uznała Skarżącego za niezdolnego do podjęcia służby w Policji. 6. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o: a) stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia CKL z [...] października 2019r. i ww. orzeczenia RKL z [...] kwietnia 2018r., ewentualnie o uchylenie ww. orzeczeń CKL i RKL i b) zasądzenie od CKL kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w przypadku zgłoszenia się do sprawy pełnomocnika, według norm przepisanych, c) wystąpienie przez WSA w Warszawie, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w przedmiocie zgodności § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. zasadą określoności przepisów prawa wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP, d) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1879/18 (wypożyczenie i dołączenie do sprawy): - wydruku artykułów: A. Furmann, Metody subiektywne badania słuchu [w:] "Protetyka słuchu, red. E. Hojan, Poznań 2017; M. Sliwińska-Kowalska, Kryteria oceny słyszenia u osób wykonujących pracę wymagającą dobrej sprawności słuchu, Otorynolaryngologia 2013, nr 12; M. Śliwińska-Kowalska, P. Kotyło, U. Owczarek, I. Korpus-Kamińska, E. Rajkowska, A. Rewerska, Ocena porównawcza wyników audiometrii tonalnej ora-p badań rozumienia mowy w aspekcie orzekania o społecznej wydolności słuchu, Otorynolaryngologia 2009, nr 8; - wydruku dokumentu "Grades of hearing impairment" (na okoliczność: metodologii ustalania ubytku słuchu, potrzeby wyliczenia średniej arytmetycznej dla trzech łub czterech progów częstotliwości przy ustaleniu niedosłuchu dla tonów wysokich; potrzeby odniesienia progów słuchowych do wieku kandydata); - wyników badań audiometrycznych z [...] kwietnia 2018r. na okoliczność braku ponadnormatywnego niedosłuchu w zakresie tonów wysokich u skarżącego; - wydruku artykułu: "Jak rozwiązać problem z doborem" z lipcowego numeru miesięcznika "Policja 997", na okoliczność potrzeb kadrowych polskiej Policji; - referencji Komendanta Powiatowego Policji w [...] [...] R. D. z [...].10.2018r.; - notatki prasowej Komendy Powiatowej Policji w [...] dotyczącej Wydarzenia z [...].08.2018r.; notatki prasowej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dotyczącej wydarzenia z [...].08.2018r. (na okoliczność: zatrudnienia Skarżącego w Policji od [...].07.2008r.; zajmowanego stanowiska i zakresu wykonywanych obowiązków; opinii bezpośredniego przełożonego o Skarżącym; braku stwierdzenia u Skarżącego problemów podczas wykonywania zadań w Policji, w szczególności problemów związanych ze słuchem; pełnej przydatności i zdolności skarżącego do służby w Policji; sukcesów zawodowych skarżącego opisywanych przez zespoły prasowe). Skarżący zarzucił ww. orzeczeniom naruszenie: a) § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. - przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zalecenie "Wartość ubytku słuchu należy wyliczać jako średnią arytmetyczną z trzech progów częstotliwości. Konieczne jest wykonanie badania audiometrycznego oraz konsultacja laryngologiczna" nie odnosi się do § 20 pkt 2, gdy prawidłowa wykładnia pozwala na taki wniosek, a w konsekwencji nieprawidłowe uznanie Skarżącego za niezdolnego do służby w Policji; b) art. 32 ust. 2 i 3 ustawy z 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2019r., poz. 345 ze zm., zwana dalej "u.k.l.") w związku z art. 33 ust. 1 u.k.l. w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. w związku z art. 47 ust. 3 u.k.l. w związku z art. 60 Konstytucji RP w związku z art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP - przez zaniechanie zebrania i rozpatrzeniu kompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym odstąpienie od wyjaśnienia rozbieżności wynikających z wyników badań audiometrycznych z [...] kwietnia 2018r. i przeprowadzonego przez RKL i CKL [...] lipca 2018r. i [...] października 2019r., co spowodowało naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa oraz prawa Skarżącego do dostępu do służby publicznej; c) art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. w związku z art. art. 47 ust. 3 u.k.l. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. w związku z art. 50 § 2 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. w związku z art. 17 ust. 2 u.k.l. w związku art. 47 ust. 3 u.k.l. w związku z art. 18 ust. 4 u.k.l. - przez wydanie orzeczenia przez CKL w składzie, w którym zasiadali członkowie podlegający wyłączeniu od rozpoznania sprawy; d) art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. w związku z art. 18 ust. 1 i 4 u.k.l. w związku z § 2 ust. 1 Rozporządzenia z 2014r. w związku z § 3 ust. 2 tegoż rozporządzenia - przez wydanie orzeczenia przez CKL bez powołania się na upoważnienie od przewodniczącego CKL lub jego zastępcy, jak też podpisywanie pism w toku postępowania bez powołania się na upoważnienie przewodniczącego CKL, gdy skład orzekający wyznacza przewodniczący lub jego zastępca, a wyznaczenie to (upoważnienie) powinno znajdować się w aktach sprawy, zaś pisma w toku postępowania przed składem orzekającym CKL przewodniczący tegoż składu powinien podpisywać ze wskazaniem na upoważnienie przewodniczącego CKL - co doprowadziło do nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), gdyż orzeczenie CKL wydano z naruszeniem przepisów o właściwości; e) art. 20 u.k.l. w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. - przez niewskazanie w orzeczeniach CKL i RKL, czy lekarze wydający ww. orzeczenia dysponują specjalnościami, gdy członkiem komisji lekarskiej może być jedynie lekarz posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii - co doprowadziło do nieważności postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), gdyż orzeczenie CKL wydano z naruszeniem przepisów o właściwości; f) art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. - przez zamieszenie pod orzeczenia CKL podpisu jedynie jednego członka, gdy powinny zostać złożone podpisy wszystkich członków komisji uczestniczących w wydaniu orzeczenia - co prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), gdyż orzeczenie CKL wydano z naruszeniem przepisów o właściwości; g) art. 39 ust. 5 w związku z art. 4 u.k.l. w związku z art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a. - przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, godzące w zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i przekonywania, gdy prawidłowe uzasadnienie orzeczenia powinno być szczegółowe i umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny; h) art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. w związku z art. 15 k.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP - przez wydanie orzeczenia reformatoryjnego, gdy wady uzasadnienia orzeczenia RKL uniemożliwiały kontrolę instancyjną tegoż orzeczenia, co czyniło koniecznym wydanie przez CKL orzeczenia kasatoryjnego, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności przez pozbawienie Skarżącego prawa do rozpatrzenia sprawy przed organem pierwszej instancji. Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi rozwinął ww. zarzuty i stwierdził, że CKL dokonała nieprawidłowej wykładni § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. i zalecenia "Wartość ubytku słuchu należy wyliczać jako średnią arytmetyczną z trzech progów częstotliwości. Konieczne jest wykonanie badania audiometrycznego oraz konsultacja laryngologiczna" błędnie przyjmując, że nie odnosi się ono do ubytku słuchu w zakresie tonów wysokich. Zdaniem Skarżącego ww. zalecenie odnosi się do wszystkich schorzeń opisanych w § 20, a nie tylko do § 20 pkt 3 i 4 (ubytku dla tonów niskich i średnich). Wykładnia zakładająca, że ww. zalecenie odnosi się jedynie do § 20 pkt 3 i 4 jest sprzeczne z dyrektywami wykładni prawniczej i wskazywałoby, że ustawodawca nie wymaga przeprowadzania badania audiometrycznego i opinii laryngologa przy ustalaniu poziomu ubytku słuchu tonów wysokich. Ww. zalecenie odwołuje się do ustalania wartości ubytku słuchu, więc błędne jest stwierdzenie, że ubytek słuchu (niedosłuch) może wystąpić w paśmie częstotliwości niskich, średnich i wysokich. Prawodawca nie rozróżnia, o jaki ubytek słuchu chodzi, nie ogranicza jego zakresu do częstotliwości i czyni to celowo. Nie ogranicza też celowo potrzeby liczenia średniej arytmetycznej, podobnie jak potrzeby badania i konsultacji, jedynie do tonów niskich i wysokich. Ww. uwaga odnosi się do badania sprawności słuchu kandydata w zakresie tonów wysokich. Skarżący stwierdził też, że załącznik do Rozporządzenia nie wskazuje na progi słuchowe dla przewodnictwa powietrza, jakie powinny zostać uwzględnione w zakresie ustalenia ubytku słuchu przy tonach wysokich. W tym zakresie należy zatem odwołać się do powszechnie uznawanych norm Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 1997r. i Międzynarodowego Biura Audiofonologii (BIAP). Wartości progowe słuchu z uwzględnieniem wieku określa Tabela 1 Wytycznych przygotowanych przez Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi. Skoro załącznik nie zawiera precyzyjnej instrukcji ustalania ubytku słuchu dla tonów wysokich, co czyni dla tonów w ramach pasma mowy, należy odwołać się właśnie do wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny. Wiedza ta nakazuje uwzględnienie wpływu procesów starzeniowych na ubytek słuchu, co powszechnie czyni się na świecie w legislacji tego rodzaju dla tonów wysokich. CKL naruszyła § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r., a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera wyliczenia wartości ubytku słuchu, jako średniej arytmetycznej z trzech progów częstotliwości. Uraz akustyczny przebyty w 1992r. jest zadawniony i nie wpływa na zdolność do pełnienia służby w Policji. W zakresie tonów niskich i średnich, jak i wysokich ubytek słuchu pozostaje w normie. Skarżący zaprzeczył, aby na co dzień słyszał piski w uchu, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Do odwołania załączył wynik badania audiometrycznego z [...] kwietnia 2018r., które wykonał w [...] Sp. z o.o. Sp.k., a do poprzedniej skargi załączył wynik z innego badania - z [...] kwietnia 2018r. W aktach sprawy jest już pięć wyników badań audiometrycznych Skarżącego (przeprowadzone przez: RKL, dwa przez CKL i dwa wykonane [...] kwietnia 2018r. prywatnie przez Skarżącego), przy czym wyniki każdego z tych badań są odmienne. CKL nie podjęła próby wyjaśnienia ww. rozbieżności badań własnych z badaniami dołączanymi do odwołania. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, w jaki sposób CKL dokonała selekcji materiału i dlaczego uznała, że badaniom przeprowadzonym przez specjalistę konsultanta [...] października 2019r. i [...] lipca 2018r. należy nadać decydujące znaczenie. CKL nie wytłumaczyła dlaczego jedne badania uznaje za miarodajne, a inne nie. Rozbieżności dotyczą także badań przeprowadzanych przez CKL i RKL, a nie tylko prywatnych. CKL nie odniosła się do różnicy wyników, choć dysponowała możliwością zlecenia opinii otolaryngologa, który ustosunkowałby się do sprzeczności wyników ww. badań oraz w sposób umotywowany przedstawił metodologię adekwatnego badania audiometrycznego i ustalania stopnia niedosłuchu tonów wysokich w indywidualnej sprawie Skarżącego, zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej i normami fachowymi. CKL mogła również skorzystać z obserwacji leczniczej w niezależnym podmiocie leczniczym, wyspecjalizowanym w dziedzinie otolaryngologii. CKL nie wykorzystała żadnego z tych instrumentów. Konsultacje podczas badań z [...] lipca 2018r. i [...] października 2019r. nie przyczyniły się do wyjaśnienia wątpliwości istotnych w sprawie. Badanie wykonała pielęgniarka, a lekarz nawet nie rozmawiał ze Skarżącym ani go nie badał. Poza tym, dokumentacja z konsultacji nie odnosi się do różnic w poszczególnych badaniach, złożonych do akt sprawy i do metodologii ustalenia stopnia niedosłuchu dla tonów wysokich. Ustalenia poczynione przez CKL, podobnie jak i orzeczenie tego organu, są całkowicie arbitralne. Skarżący podkreślił, że CKL, mimo zastrzeżeń wskazanych w odwołaniu i w poprzedniej skardze, nie wyjaśniła, w jaki sposób oblicza stopień niedosłuchu i dlaczego odrzuca badania z [...] kwietnia 2018r. Również to czyni zaskarżoną decyzję CKL nienależycie uzasadnioną i arbitralną. Skarżący jest wieloletnim pracownikiem cywilnym Policji i wykonuje zadania inspektora ds. poszukiwań i identyfikacji oraz zadania związane z łącznością, rejestracją rozmów, gospodarką uzbrojeniem (bronią i amunicją), informatyczne i z zakresu analizy kryminalnej. Przez wszystkie lata z wynikiem pozytywnym przechodził okresowe badania lekarskie, a specjaliści je przeprowadzający nie stwierdzili przeciwwskazań do pracy w Policji. Obecny zakres czynności Skarżącego jest zbieżny z czynnościami, jakie może wykonywać policjant. W zakres obowiązków Skarżącego w Policji wchodzą zadania z zakresu łączności i rejestracji rozmów, a więc czynności szczególnie istotne z punktu widzenia narządu słuchu, z którymi nie ma trudności i z których wywiązuje się na poziomie wyższym niż zadowalający. Niezrozumiałym jest więc stwierdzenie niedosłuchu, gdyż w codziennej pracy w łączności nic takiego nie zauważył. Skarżący stwierdził ponadto, że nie jest wykluczone, że gorsze wyniki były związane z trudnościami związanymi z dojazdem do siedziby CKL i RKL. Do siedziby RKL miał blisko 120 km, a do CKL ponad 200 km i musiał w 2018r. i w 2019r. stawić się na godz. 8:00, na czczo. Odbycie długiej podróży bezpośrednio przed badaniem i związane z tym zmęczenie musiało mieć wpływ na wyniki badania Skarżącego i skutkować fałszywym wynikiem audiometrii. Dodatkowo godzina wykonania badania audiometrii tonalnej wskazana na wydruku jest niezgodna z godziną jego wykonania. Skarżący zwrócił uwagę, że w literaturze otolaryngologicznej dołączonej do skargi w sprawie II SA/Wa 1879/18, wskazuje się, że: a) stopień uszkodzenia słuchu określa się na podstawie średniej arytmetycznej, b) liczonej wg ubytków słuchu w uchu lepszym, c) a jeżeli różnica w ubytkach słuchu między uszami jest większa niż 25 dB, w celu określenia stopnia uszkodzenia słuchu pacjenta do ubytku słuchu w uchu lepszym dodaje się 5 dB, d) ustalając stopień niedosłuchu uwzględnia się wiek pacjenta (zmiany starzeniowe). Żadna z Komisji zasad tych nie zachowała. Metodyka przeprowadzania audiometrii tonalnej opisana jest ponadto szczegółowo normą PN-EN ISO 8253-1:2011 (Akustyka - Metody badań audiometrycznych - Część 1: Audiometria tonowa dla przewodnictwa powietrznego i kostnego), ale CKL pominęła w uzasadnieniu orzeczenia wskazania tychże norm. CKL nie podjęła też wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym odstąpiła od wyjaśnienia rozbieżności wynikających z wyników badań audiometrycznych z [...] kwietnia 2018r. i wyników badania CKL z [...] lipca 2018r. i [...] października 2019r. oraz RKL. CKL uchyla się też od zajęcia stanowiska w sprawie zastrzeżeń Skarżącego co do metodologii ustalenia stopnia niedosłuchu dla tonów wysokich. Nie rozszerzyła argumentacji z tego zakresu ani nie podjęła próby bliższego wyjaśnienia wątpliwości związanych z kwalifikacją prawną schorzenia w kontekście ustaleń dokonanych w toku postępowania. Uzasadnienie orzeczenia CKL winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego stwierdzono schorzenie, czy ułomność fizyczną u osoby badanej, określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do ww. Rozporządzenia. Zarówno Skarżący, jak i Sąd nie dysponują specjalistyczną wiedzą medyczną, więc orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że orzeczenie CKL uniemożliwia Skarżącemu podjęcie służby publicznej, gdy każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Skoro CKL nie zawarła w zaskarżonym orzeczeniu wyraźnego uzasadnienia, z którego wynikałoby jednoznacznie, że rozpoznano u Skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości niedosłuch obustronny dla tonów wysokich, należy uznać, że, CKL nie wyjaśniła jednoznacznie zasadności uznania Skarżącego za niezdolnego do służby w Policji i w konsekwencji dopuściła się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 6 i art. 7 inprincipio k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. i art. 7 Konstytucji RP. Z uwagi na rozbieżności w wynikach badań audiometrycznych i niewyjaśnienie metodologii ustalania stopnia niedosłuchu dla tonów wysokich, najlepszym sposobem na wyjaśnienie sprawy będzie dopuszczenie, na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 i art. 32 ust. 2 u.k.l. dowodu z opinii instytutu medycznego wyspecjalizowanego w dziedzinie otolaryngologii, który w warunkach niezależności, nie będąc związanym organizacyjnie i koleżeńsko z członkami CKL, jak konsultanci szpitala MSW w [...] i w sposób umotywowany, z powołaniem się na aktualny stan wiedzy medycznej oraz na fachową literaturę i inne relewantne źródła (np. wytyczne WHO, BIAP) opisze metodologię ustalania niedosłuchu dla tonów wysokich, jaka jest aktualnie powszechnie uznawana w tej dziedzinie nauk medycznych, jak też sposób przeprowadzenia badania audiometrycznego, jak i – z uwagi na cechy własne Skarżącego (m.in. wiek, zmęczenie związane z dojazdem na badanie we wczesnej porze, zadawniony uraz akustyczny) oraz wyjaśni możliwe przyczyny rozbieżności w wynikach badań audiometrycznych znajdujących się w aktach sprawy, a następnie przeprowadzi własne badania audiometryczne, uwzględniając swoje wnioski wynikające z odpowiedzi udzielone na wcześniejsze pytania. CKL nierzetelnie ustosunkowała się do zarzutów odwołania, z naruszeniem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Kluczowe znaczenie miała wykładnia § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia i interpretacja szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności "Wartość ubytku słuchu należy wyliczać jako średnią arytmetyczną z trzech progów częstotliwości. Konieczne jest wykonanie badania audiometrycznego oraz konsultacja laryngologiczna". Skarżący w odwołaniu przedstawił swoje stanowisko, powołując się na standardy WHO, BIAP oraz literaturę z zakresu otolaryngologii i odniósł się do błędów metodologicznych RKL w związku z maskowaniem podczas badania. CKL nie odniosła się do tego stanowiska i nie ustosunkowała się do argumentów, ani nie wyjaśniła skąd są rozbieżności w każdym z wyników badań audiometrycznych: RKL, CKL i przedłożonych przez Skarżącego. Uzasadnienie RKL jest bardzo lakoniczne i niejasne, a Skarżący nie dysponuje wiedzą specjalistyczną w zakresie medycyny i nie jest w stanie na podstawie tego orzeczenia i akt sprawy wydedukować, z jakich przyczyn RKL uznała, że jest niezdolny do służby w Policji. Orzeczenie to powinno być sporządzone w taki sposób, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Brak uzasadnienia orzeczenia RKL czynił koniecznym wydanie przez CKL orzeczenia kasatoryjnego. Zdaniem Skarżącego, opisane wyżej braki w uzasadnieniach RKL i CKL powodują, że doszło do naruszenia art. 39 ust 5 u.k.l. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. i art. 8 i art. 11 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Oba orzeczenia noszą cechy dowolności, zaś Sąd administracyjny nie może samodzielnie rekonstruować motywów i racji, którymi kierowały się organy ferując zaskarżone orzeczenie. Braki uzasadnienia orzeczenia RKL w powiązaniu z ww. orzeczeniem reformatoryjnym CKL skutkują naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a., art. 78 i art. 176 Konstytucji RP). Skarżący podniósł też, że pomimo spełnienia w postępowaniu podstaw do wyłączenia od rozpoznania sprawy członków CKL: A. P., R. D., J. W. , nie wyłączyli się oni od rozpoznania sprawy. Ww. członkowie CKL wydali już w sprawie orzeczenie z [...] lipca 2018r., uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1879/18. CKL dysponowała instrumentami umożliwiającymi rozpoznanie sprawy z pominięciem ww. Składu Orzekającego i rozpoznanie sprawy przez skład CKL, np. w [...]e. 7. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczasowe stanowisko. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły być uznane za zasadne. 2. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167), powołano do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a."). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia też, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 27 stycznia 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II miasto stołeczne Warszawa było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania. 3. Sąd stwierdza ponadto, że na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącego zawartych w skardze oraz dowodów znajdujących się w aktach sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1879/18. Po pierwsze dlatego, że nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Po drugie ustawodawca, określając w u.k.l. tryb postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, przewidział, że to ww. komisje lekarskie, a nie Sądy administracyjne, oceniają, na podstawie badań, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz właściwe do wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Skoro zatem kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami u.k.l. oraz ww. rozporządzenia wykonawczego, to Sąd administracyjny nie jest władny rozważać kwestie medyczne wynikające z załączonych do akt sądowych dowodów. Dowody załączone przez Skarżącego do skargi znajdującej się w aktach sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1879/18 w postaci: - wydruków artykułów: A. Furmann, Metody subiektywne badania słuchu [w:] "Protetyka słuchu, red. E. Hojan, Poznań 2017; M. Sliwińska-Kowalska, Kryteria oceny słyszenia u osób wykonujących pracę wymagającą dobrej sprawności słuchu, Otorynolaryngologia 2013, nr 12; M. Śliwińska-Kowalska, P. Kotyło, U. Owczarek, I. Korpus-Kamińska, E. Rajkowska, A. Rewerska, Ocena porównawcza wyników audiometrii tonalnej ora-p badań rozumienia mowy w aspekcie orzekania o społecznej wydolności słuchu, Otorynolaryngologia 2009, nr 8; - wydruku dokumentu "Grades of hearing impairment" (na okoliczność: metodologii ustalania ubytku słuchu, potrzeby wyliczenia średniej arytmetycznej dla trzech lub czterech progów częstotliwości przy ustaleniu niedosłuchu dla tonów wysokich; potrzeby odniesienia progów słuchowych do wieku kandydata); - wyników badań audiometrycznych z [...] kwietnia 2018r. na okoliczność braku ponadnormatywnego niedosłuchu w zakresie tonów wysokich u Skarżącego - nie mogły więc być przedmiotem analizy Sądu w rozpoznawanej sprawie. Sąd administracyjny, o czym mowa wyżej, nie jest bowiem uprawniony do kwestionowania rozpoznania dokonanego przez komisję lekarską i stwierdzonych schorzeń, prowadzących do ustalenia zdolności do służby lub braku zdolności do służby. Sąd kontroluje przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także k.p.a. Tym samym również pozostałe dokumenty załączone do akt sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1879/18 w postaci wydruku artykułu: "Jak rozwiązać problem z doborem" z lipcowego numeru miesięcznika "Policja 997", na okoliczność potrzeb kadrowych polskiej Policji; - referencji Komendanta Powiatowego Policji w [...] [...] R. D. z [...].10.2018r.; - notatki prasowej Komendy Powiatowej Policji w [...] dotyczącej Wydarzenia z [...].08.2018r.; notatki prasowej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dotyczącej wydarzenia z [...].08.2018r. (na okoliczność: zatrudnienia Skarżącego w Policji od [...].07.2008r.; zajmowanego stanowiska i zakresu wykonywanych obowiązków; opinii bezpośredniego przełożonego o Skarżącym; braku stwierdzenia u Skarżącego problemów podczas wykonywania zadań w Policji, w szczególności problemów związanych ze słuchem; pełnej przydatności i zdolności skarżącego do służby w Policji; sukcesów zawodowych Skarżącego opisywanych przez zespoły prasowe), które nie były i nie mogły być przedmiotem analizy przez Komisje lekarskie nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. 4. Sąd, przechodząc do oceny legalności zaskarżonego orzeczenia CKL, zauważa, że orzeczenie to wydano na postawie przepisów u.k.l. Zgodnie z art. 4 u.k.l., w zakresie nieuregulowanym w u.k.l., stosuje się przepisy k.p.a. Z ww. przepisu wynika więc, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w u.k.l. Niemniej, zgodnie z ww. art. 4 u.k.l, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Organy władzy publicznej przy wydawaniu orzeczeń wskazanych w art. 39 i w art. 47 u.k.l. zobowiązane są przede wszystkim, zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Sąd stwierdza ponadto, że skoro orzeczenia CKL stanowią decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym. Standardy te są jednoznacznie określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.). W art. 47 ust. 1 u.k.l. określono rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez CKL po rozpatrzeniu odwołania. Zgodnie z tym przepisem, CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Z ww. przepisu wynika jednoznacznie, że CKL, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione expressis verbis w treści cytowanego przepisu. CKL w rozpoznawanej sprawie skorzystała z uprawnienia przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. CKL uchyliła bowiem ww. orzeczenie RKL w części i wydała nowe orzeczenie, wskazując w części F uzasadnienia, że uchylenie dotyczy części A pkt 11 rozpoznania i podstawy prawnej, jak również uzasadnienia. Sąd w tym zakresie nie uznał, że CKL naruszyła wskazany w skardze przepis prawa materialnego - 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l. w związku z art. 15 k.p.a. i w związku z art. 79 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym sprawy, możliwe było wydanie przez CKL orzeczenia reformatoryjnego. Organ odwoławczy dysponował bowiem obszernym materiałem dowodowym. Tym niemniej Sąd stwierdza, że wadliwością procesową, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, był brak odniesienia się do dowodów przedkładanych przez Skarżącego w kontekście innych dowodów przeprowadzonych przez organy obu instancji i nie ustosunkowanie się w sposób przekonywujący do stawianych przez Skarżącego w odwołaniu zarzutów w zakresie rozbieżności wynikających z wyników badań przeprowadzonych przez RKL i CKL, jak również tych przedłożonych przez Skarżącego. W tym kontekście na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi o naruszeniu przez CKL art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. CKL, wydając zaskarżone orzeczenie o częściowym uchyleniu ww. orzeczenia RKL, przy zmienionym stanie prawnym, prawidłowo natomiast odwołała się do Rozporządzenia z 2018r. Warto jednak wskazać, że CKL, stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., zobowiązana była ponadto wyjaśnić w sposób dokładny i jednoznaczny, dlaczego – przyjmując, że u Skarżącego występuje dane schorzenie lub ułomność, o którym mowa w § 20 pkt 2 załącznika do ww. Rozporządzenia - uznała, że kandydat do służby w Policji jest niezdolny do jej wykonywania. W tym zakresie CKL powinna więc ustosunkować się do wszystkich przeprowadzonych w toku postępowania u Skarżącego badań słuchu, jak również odnieść się w sposób należyty, zgodny z art. 8, art. 11 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. do zastrzeżeń podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu. Rację ma bowiem Skarżący, wskazując w uzasadnieniu skargi, że ani Skarżący ani Sąd administracyjny nie dysponują wiedzą specjalistyczną w zakresie medycyny, która pozwalałaby wyjaśnić rozbieżności wynikające z ww. wyników badań audiometrycznych Skarżącego znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, po pierwsze przeprowadzonych przez RKL [...] kwietnia 2018r. (k. 9 i 12v akt administracyjnych) i przez CKL z [...] lipca 2018r. (k. 43, 41 akt administracyjnych) i [...] października 2019r. (k. 90 akt administracyjnych) oraz do badania przedłożonego przez Skarżącego z [...] kwietnia 2018r. (k. 33 akt administracyjnych). Skarżący w skardze podnosi, że z ww. badań wynikają - w jego ocenie - znaczące rozbieżności. Dodatkowo Skarżący uwypukla w skardze stres, który towarzyszył badaniu, jak również niewyspanie, spowodowane dużą odległością, którą miał do pokonania z miejsca zamieszkania do wyznaczonej siedziby CKL, jak również wczesną godziną wyznaczonego badania. W tych okolicznościach Skarżący upatrywał powstania rozbieżności w badaniach audiometrycznych, które znajdują się w aktach administracyjnych. Zdaniem Sądu również z tego powodu konieczne było więc wnikliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia przez CKL, pod kątem tego czy rzeczywiście można mówić o zasadniczych rozbieżnościach w badaniach audiometrycznych, które zostały przeprowadzone przez RKL i CKL w toku postępowania administracyjnego, także w kontekście upływu czasu między tymi badaniami. Należało też wyjaśnić Skarżącemu, z jakich powodów CKL nie wzięła pod rozwagę badań audiometrycznych przedłożonych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego, przed wydaniem przez RKL i CKL ww. orzeczeń. Sąd nie może wyręczyć organu administracyjnego w ww. kwestiach, które mogą być znaczące w kontekście, gdy Skarżący zarzuca błędny mechanizm badania, a CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podaje jedynie, że Skarżący w swoisty sposób interpretuje w odwołaniu szczegółowe objaśnienia i zalecane czynności do § 20 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. Sąd wskazuje, że prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL jest istotne zarówno, z uwagi na art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a przede wszystkim ze względu na zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), jak również ze względu na argumentację zawartą przez Skarżącego w odwołaniu oraz powieloną i wzbogaconą w skardze. CKL przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinna więc poszerzyć argumentację uzasadnienia i podjąć próbę bliższego wyjaśnienia Skarżącemu kwestii możliwości dopuszczenia w sprawie innych badań lekarskich niż te przeprowadzone przez właściwe Komisje lekarskie, jak również ocenić czy ww. wyniki badań audiometrycznych Skarżącego, znajdujące się w aktach sprawy, rzeczywiście zawierają istotne rozbieżności. Jest to tym bardziej ważne, że Skarżący konsekwentnie wskazywał, że w toku postępowania naruszono § 20 ust. 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r., a zasada przekonywania nakazuje organowi oprócz poinformowania strony postępowania o stanie prawnym sprawy i o wszystkich okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla sprawy, także wskazanie stronie okoliczności przemawiających za uznaniem sposobu załatwienia sprawy za racjonalny, słuszny i właściwy. Tym samym uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego u osoby badanej stwierdzono schorzenie, czy ułomność fizyczną, które określono w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do ww. Rozporządzenia z 2018r. Należy jeszcze raz podkreślić, że zarówno Skarżący, jak i Sąd administracyjny, nie dysponują specjalistyczną wiedzą medyczną. W tej sytuacji, jak wielokrotnie podkreślano w judykaturze (w tym w powołanym przez Skarżącego wyroku WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1599/18, dostępny na www.nsa.gov.pl), orzeczenie komisji lekarskiej winno być uzasadnione na tyle precyzyjnie i jednoznacznie, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia, inaczej wymyka się ono spod jakiejkolwiek rozsądnej kontroli. Prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tym bardziej istotne, że orzeczenie to uniemożliwia Skarżącemu podjęcie służby publicznej, gdy każdemu przysługuje równe prawo do takiej służby. Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek Skarżący podkreśla w uzasadnieniu skargi, że obecny zakres czynności Skarżącego jest zbieżny z czynnościami, jakie może wykonywać policjant, zaś w zakres obowiązków Skarżącego w Policji wchodzą zadania z zakresu łączności i rejestracji rozmów, a więc czynności szczególnie istotne z punktu widzenia narządu słuchu, z którymi Skarżący nie ma trudności i z których wywiązuje się na poziomie wyższym niż zadowalający, tym niemniej okoliczności te nie mogły wpłynąć na uwzględnienie skargi. Po pierwsze dlatego, że załącznik do ww. Rozporządzenia obejmuje różne kategorie osób, które są badane przez Komisje lekarskie, a ponadto wskazuje różne konsekwencje w odniesieniu do różnych kategorii osób. Ustawodawca w u.k.l. przewidział różne konsekwencje prawne w tym samym stanie faktycznym, w zależności czy mamy do czynienia z kandydatem do służby, czy też z osobą, która już jest w służbie. Po drugie należy wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Natomiast z art. 5 ust. 1 u.k.l. wynika, że zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby m.in. w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. CKL, wydając zaskarżone orzeczenie wzięła pod rozwagę ww. przepisy, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 u.k.l., jak również odpowiednią rubrykę z załącznika do Rozporządzenia z 2018r. przy interpretacji § 20 pkt 2 załącznika do ww. Rozporządzenia. CKL analizowała również właściwy przepis prawa materialnego – który mógł mieć zastosowanie do stanu faktycznego sprawy - § 20 pkt 2 załącznika do ww. Rozporządzenia. CKL nie była natomiast - wbrew zarzutom skargi - właściwa by analizować dlaczego ustawodawca przyjął w odniesieniu do kandydatów na policjantów takie, a nie inne rozwiązanie prawne. Komisja lekarska nie została ponadto powołana do oceny subiektywnych odczuć Skarżącego, co do jego stanu zdrowia, lecz do stwierdzenia, na podstawie przeprowadzonych badań oraz odpowiedniego przepisu prawa, czy dana osoba może być uznana za zdolną do pełnienia służby, czy też nie. CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powinna natomiast odnieść się do § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. w kontekście objaśnień zawartych pod ww. przepisem. Warto bowiem zauważyć, że zgodnie z § 145 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016r., poz. 283, zwane dalej "ZTP"), jeżeli norma ma znajdować zastosowanie we wszystkich okolicznościach, w przepisie prawnym nie określa się okoliczności jej zastosowania, a jeżeli norma ma znajdować zastosowanie tylko w określonych okolicznościach, okoliczności te jednoznacznie i wyczerpująco wskazuje się w przepisie prawnym przez rodzajowe ich określenie. W § 23 ZTP wyrażono zakaz powtórzeń wewnętrznych. W tym kontekście CKL powinna odwołać się do zapisu "szczegółowych objaśnień i zalecanych czynności": "Przy ocenie narządu słuchu jest wymagane badanie audiometryczne oraz konsultacja laryngologiczna", który jako jedyny znajduje się poniżej wszystkich uwag – "szczegółowych objaśnień" do poszczególnych punktów § 20 załącznika do ww. Rozporządzenia z 2018r. Następnie w sposób należyty, zgodny z art. 8 i art. 11 k.p.a. trzeba było Skarżącemu wyjaśnić ww. kwestię w kontekście zarzutów dotyczących wyliczenia średniej arytmetycznej czterech progów częstotliwości, a nie ograniczać się do stwierdzenia, że stanowi to nadinterpretację szczegółowych objaśnień. W tym kontekście Sąd za zasadne uznał zarzuty skargi o naruszeniu art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z ww. zasadami ogólnymi wynikającymi z art. 8 i art. 11 k.p.a. i art. 4 u.k.l. 5. Sąd reasumując i mając na względzie powyższe rozważania, stwierdza, że CKL, jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując w uzasadnieniu orzeczenia pełnych motywów stanowiska w zakresie § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r., które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła art. 8, art. 11 i art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. Uchybienia powyższe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni determinowały treść wydanego w sprawie orzeczenia CKL, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne w kwestii możliwości zastosowania w sprawie § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. Zaskarżone orzeczenie w stopniu dostatecznym nie wyjaśniało bowiem rozbieżności istniejących w wynikach badań audiometrycznych, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy i nie zawierało pełnego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego. Przedwczesne było zatem ustosunkowywanie się przez Sąd do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przez CKL przepisów prawa materialnego, w tym § 20 pkt 2 załącznika do Rozporządzenia z 2018r. Sąd stwierdza ponadto, że w prawie administracyjnym obowiązuje ogólna zasada, zharmonizowana z Konstytucją RP, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, że organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (por. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok NSA z 22 listopada 1983r. sygn. akt SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, muszą być zachowane i przestrzegane bezwzględnie przez organy administracyjne zasady wyrażone w Konstytucji RP. 6. Sąd, odnosząc się do najdalej idących zarzutów skargi i związanego z nimi wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia RKL, uznaje, że są one niezasadne. Sąd zauważa, że w wyniku uchylenia przez WSA w Warszawie wyrokiem z 10 października 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1879/18 orzeczenia CKL z [...] lipca 2018r. doszło do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy o dokumenty, które po pierwsze potwierdzają, że osoby, które wydawały zaskarżone orzeczenie były uprawnione do działania w sprawie, a po drugie miały wymagane prawem specjalności, które uprawniały do zasiadania w Komisji lekarskiej (k. 105-106 akt administracyjnych). Sąd stwierdza także, że z akt administracyjnych wynika wprost, że pod zaskarżonym orzeczeniem znajdują się trzy, a nie jeden podpis, na co wskazuje Skarżący (k. 104v akt administracyjnych). Nie sposób tym samym uznać za zasadny zarzutu Skarżącego, że doszło do wydania zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem przepisów o właściwości. Stwierdzić też trzeba, że istotnego znaczenia w sprawie nie miały zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. w związku z art. 18 ust. 1 i 4 i art. 20 u.k.l. w związku z § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 Rozporządzenia z 2014r., z uwagi na znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dokumenty, potwierdzające, że właściwe osoby podpisały się pod zaskarżonym orzeczeniem i działały w ramach przewidzianych prawem upoważnień. Sąd nie znalazł ponadto podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. Po pierwsze dlatego, że intencją wprowadzenia zarówno art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l., jak i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. było uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji, w wydaniu której brał udział. Oba ww. przepisy mają stanowić gwarancję bezstronnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także przez organ, jak również chronić bezstronność i obiektywizm orzekania. Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji następnie będzie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Przesłanka wyłączenia pracownika organu wiąże się więc bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Wbrew natomiast stanowisku Skarżącego ani art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l., ani art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie odnoszą się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z: 7 listopada 2019r. sygn. akt I OSK 570/18 - LEX nr 2757057; 28 października 2019r. sygn. akt II OSK 1157/19 - LEX nr 2783489; 26 października 2017r. sygn. akt II OSK 3003/15 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd nie podziela zatem poglądów prezentowanych we wcześniejszym orzecznictwie NSA, na które powołał się Skarżący w skardze. Sąd stwierdza ponadto, że ww. przepisy - art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. - stosuje się do sytuacji, gdy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (por. wyroki NSA z: 5 listopada 2014r. sygn. akt I OSK 1993/14; 12 lipca 2016r. sygn. akt II OSK 2469/15; 9 czerwca 2015r. sygn. akt II GSK 135/15 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Tym samym, wbrew stanowisku Skarżącego, ww. przepisy - art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. i art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. - nie będą więc naruszone, gdy ten sam pracownik uczestniczy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, a następnie wskutek jej uchylenia przez Sąd administracyjny bierze udział w wydaniu kolejnego rozstrzygnięcia przez ten organu. Taka sytuacja faktyczna nie wyczerpuje znamion ani art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. ani art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie było zatem podstaw do uznania ww. zarzutu za zasadny. 7. CKL, rozpoznając sprawę ponownie, zobowiązana będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Policji. 8. Sąd, mając na względzie powyższe i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.