II SA/Wa 3730/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] września 2021 r. K. W. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę – zatytułowaną "Odwołanie". W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa ZUS z [...] sierpnia 2021 r., którą organ ten odmówił mu przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. W odpowiedzi na skargę, Prezes ZUS wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] sierpnia 2021 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Organ wniósł o odrzucenie skargi bowiem skarżący równolegle do skargi skierowanej do Sądu złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpoznania, Prezes ZUS decyzją z [...] października 2021 r., nr [...] – utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2021 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. W. jako przedwczesna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Obowiązkiem Sądu, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie z urzędu jej dopuszczalności tj. sprawdzenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona przed faktycznym wydaniem przez Prezesa ZUS decyzji z [...] października 2021 r., nr [...] tj. decyzji ostatecznej kończącej postępowanie w sprawie, a także doręczeniem jej stronie skarżącej. Skarżący przedmiotem skargi uczynił decyzję nieostateczną – Prezesa ZUS z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], która utraciła przymiot ostateczności, w momencie złożenia przez Skarżącego konkurencyjnego środka zaskarżenia – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa ZUS. Wobec czego należało uznać, że zaskarżając decyzję z [...] sierpnia 2021 r. Skarżący nieprawidłowo wniósł skargę, a ta podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. 935) zmieniła z dniem 1 czerwca 2017 r. treść art. 52 § 3 p.p.s.a. Ustawodawca zmieniając przepisy przyjął, iż strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Przed ww. nowelizacją, obowiązkiem strony, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, było wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżący nie mógł niejako dwutorowo oczekiwać rozpoznania swojej sprawy równolegle przez Sąd oraz przez Prezesa ZUS. Skoro zdecydował się na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to aby skarga była w ogóle dopuszczalna, powinien zaczekać na rozpatrzenie sprawy przez organ administracji publicznej, a następnie dopiero, w przypadku utrzymania w mocy decyzji dla siebie negatywnej, składać skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co więcej, jak wskazuje art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stornie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W niniejszej sprawie, w momencie wniesienia skargi, termin na jej złożenie jeszcze nie rozpoczął swojego biegu. Powyższe nie przesądza jednocześnie, że skarżący będzie pozbawiony ochrony swoich praw. Przysługiwać mu bowiem będzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa z [...] października 2021 r., nr [...], w którym winien powołać się na wydanie przez Sąd niniejszego postanowienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.