II SA/Wa 3609/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (zwany dalej także jak: "KWP"; "Organ") rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. - zwanej dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] P. W. (zwanego dalej także: "Strona"; "Skarżący") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2021 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2019r., poz. 161 z poźn. zm.). W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu KWP wskazał, że w dniu [...] lutego 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wydał na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie przeciwko [...] P. W. podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 kk. Po rozpatrzeniu zażalenia obrońcy podejrzanego policjanta na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o umorzeniu śledztwa o sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2020 r. o sygn. akt [...], którym nie uwzględnił zażalenia i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o umorzeniu śledztwa o sygn. akt [...] stało się prawomocne z dniem [...] sierpnia 2020 r. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 42 ust 7 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, nastąpiło przywrócenie do służby w Policji [...] P. W. z dniem [...] sierpnia 2020 r. W dniu [...] lutego 2020 r. Strona, za pośrednictwem wiadomości SMS przesłanej do [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], a następnie pisemnie w dniu [...] września 2020 r. i w dniu [...] listopada 2020 r., złożyła w Komedzie Powiatowej Policji w [...] oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Pismem z dnia [...].05.2021 r. (doręczonym stronie w dniu [...].05.2021 r.) [...] P. W. został poinformowany, że Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oraz o przysługujących mu prawach w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił [...] P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji - z dniem [...] czerwca 2021 r. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji podał, że reaktywacja stosunku służbowego w wyniku przywrócenia do służby nie oznacza trwałego przywrócenia do niej, gdyż funkcjonariusz musi najpierw spełnić warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, tj. w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosić gotowość niezwłocznego jej podjęcia. W przeciwnym razie stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podst. art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Ponieważ Strona w wymienionym w terminie 7 dni nie zgłosiła gotowości niezwłocznego podjęcia służby, a termin ten upłynął [...] września 2020r., skutkowało to koniecznością zwolnienia jej na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Przedmiotowy rozkaz personalny [...] P. W. otrzymał za pośrednictwem poczty w dniu [...] czerwca 2021 r. Z zachowaniem ustawowego terminu, Strona wniosła w dniu [...] lipca 2021 r. od wymienionego rozkazu personalnego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...], zarzucając naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 7, 77, 107 § 3 kpa w zw. z art. 41 ust. 3 i art. 42 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 108 §1 k.p.a. Wskazując na powyższe, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu. Zaskarżonym na wstępie rozkazem personalnym z dnia z dnia [...] lipca 2021 r. KWP utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast z art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji wynika, że przepisy art. 42 ust. 1-6 ustawy o Policji stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 ustawy o Policji, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego. Oznacza to, że funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji, skutkuje przywróceniem do służby policjanta z dniem, z którym orzeczenie stało się prawomocne. Organ odwoławczy wskazał, że [...] P. W., wskutek wydania wobec niego postanowienia na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. o umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu śledztwa o przestępstwo z art. 178 § kk, utrzymanego w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o sygn. akt [...], został przywrócony do służby w Policji z dniem, z którym wymienione orzeczenie stało się prawomocne – tj. z dniem [...] sierpnia 2020 r. Dalej Organ podniósł, że reaktywacja do służby nie oznacza trwałego przywrócenia do niej. Funkcjonariusz musi najpierw bowiem spełnić warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, tj. w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosić gotowość niezwłocznego jej podjęcia. W przeciwnym razie stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Tym samym Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że dopiero spełnienie tego warunku tj. skuteczne zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia służby, umożliwia przystąpienie do procedury określonej w art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, zaś brak takiego zgłoszenia obliguje do zwolnienia przywróconego do służby policjanta na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Jakkolwiek Strona została przywrócona do służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2020 r. to jednak nie zgłosiła gotowości niezwłocznego jej podjęcia, tj. w terminie 7 dni od uprawomocnienia się z dniem [...] sierpnia 2020 r. postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie o sygn. akt [...] na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] w sprawie [...]. Strona co prawda złożyła taką deklarację (o gotowości do podjęcia służby) w dniu [...] lutego 2020 r. za pośrednictwem wiadomości SMS przesłanej do [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], jednakże oświadczenie to nie mogło wywierać żadnych skutków prawnych, gdyż nastąpiło przed uprawomocnieniem się powyższego postanowienia. Złożone natomiast deklaracje pisemnie organowi: w dniu [...] września 2020 r. i w dniu [...] listopada 2020 r. - osobiście w Komedzie Powiatowej Policji w [...] - nie wpłynęły w wymaganym prawem terminie, gdyż termin zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby dla [...] P. W. upłynął z dniem [...] września 2020r. Zaskarżony rozkaz personalny KWP z dnia [...] lipca 2021 r. został Stronie doręczony w dniu [...].08.2021 r. W dniu [...].09.2021 roku (data stempla pocztowego) Skarżący złożył skargę na wymieniony akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez dokonanie przez KWP wadliwych ustaleń i przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie dokonał skutecznego, niezwłocznego zgłoszenia gotowości podjęcia służby oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków - pracowników działu kadr Komendy Powiatowej Policji w [...] na okoliczność, czy i kiedy kontaktował się w celu zgłoszenia gotowości do podjęcia służby i poprzestaniu w tym zakresie na stanowisku organu I instancji. Wskazując na powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu i zasądzenie od Organu na jego rzecz zwrotu kosztów procesu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").. Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. złożył zarówno Organ, jak i Skarżąca (k. 21 akt sądowych) Zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w nin. sprawie nie ma zastosowania). Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Istota sporu między stronami koncentruje się wokół kwestii czy Skarżący dopełnił obowiązku złożenia oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie 7 - dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...], na mocy którego Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. umorzył śledztwo na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko Skarżącemu P. W. jako podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 k.k. (k. 23 i k. 24 akt adm. sprawy). Powyższe postanowienie Sądu Rejonowego w [...] stanowiło podstawę do przywrócenia Skarżącego do służby w policji z dniem [...] sierpnia 2020r., tj. z dniem, z którym wymienione orzeczenie stało się prawomocne. W takim stanie rzeczy, jak prawidłowo zauważa Organ odwoławczy, reaktywacja stosunku służbowego w wyniku przywrócenia do służby nie oznacza jednak trwałego przywrócenia do niej. Podkreślić bowiem trzeba, że jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w wyniku uprawomocnienia się z dniem [...] sierpnia 2020r. postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o umorzeniu w stosunku do Skarżącego śledztwa, nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku – jego kontynuowanie - zależy już od podjęcia przez niego określonych działań, i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Wówczas bowiem niejako potencjalne przywrócenie przeistacza się w rzeczywiste. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zobowiązany jest on zatem do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi bezwzględnie złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Wcześniejsze, bądź późniejsze dokonanie wskazanej czynności nie wywoła zamierzonego przez osobę zainteresowaną kontynuowaniem stosunku służbowego skutku. Termin zakreślony w tym przepisie jest bowiem terminem prekluzyjnym, a jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta po upływie tego terminu jest bezskuteczna. Niespornym też jest, że niedopełnienie powyższego wymogu – niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy – musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Użycie w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zwrotu "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w oparciu o ten przepis ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu organu. Ma to wszak miejsce tylko wówczas, gdy stosunek służbowy jeszcze trwa. Jednocześnie podkreślić należy, że policjant – w ramach zakreślonego w art. 42 ust. 2 ustawy siedmiodniowego terminu na zgłoszenie gotowości do niezwłocznego podjęcia służby (który rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy) - nie ma obowiązku wyrażania gotowości powrotu do służby wyłącznie na piśmie, lecz wystarczające jest wyrażenie takiej gotowości ustnie (por. dla przykładu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1324/11). Inaczej mówiąc, ponieważ ustawodawca w tym zakresie nie ustanawia, a tym bardziej nie zawęża, warunków co do prawnej formy oświadczenia policjanta o gotowości niezwłocznego podjęcia służby, zdaniem Sądu przyjąć należy, że każde oświadczenie woli zainteresowanego jest skuteczne, o ile zostało przekazane organowi w sposób nie budzący wątpliwości co do gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Ponieważ niezłożenie takiego oświadczenia wywołuje daleko idące skutki dla funkcjonariusza (zwolnienie ze służby), obowiązkiem organów jest rozpoznanie zgłoszonych "wątpliwości" w tym zakresie w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny, co w szczególności winno zmierzać do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z poszanowaniem zasady słusznego interesu obywateli. W ocenie Sądu, organy obu instancji, w realiach rozstrzyganej sprawy, zignorowały wyrażoną w art. 7 zasadę prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. I tak: Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu odwołania Strony, tj. że "niezwłocznie po wydaniu postanowienia przez Sąd Rejonowy w [...] (...)" Skarżący "(...) tego samego dnia albo kolejnego dnia kontaktował się z działem kadr Komendy Powiatowej Policji w [...] informując o wydanym rozstrzygnięciu i zgłaszając wolę kontynuowania pracy w Policji". Z treści odwołania wynika również, że "(....) Zostałem poinformowany, że muszę poczekać, jak otrzymam odpis ww. rozstrzygnięcia Sądu rejonowego w [...] i po otrzymaniu tego postanowienia mam złożyć pisemny wniosek wraz z odpisem tego postanowienia." W ocenie Sądu, obowiązkiem Organu odwoławczego było zweryfikowanie powyższej informacji, tym bardziej, że nosiła ona cechy oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby w dotychczasowej jednostce. Co istotne, informacja przekazana przez Skarżącego choćby z punktu widzenia doświadczenia życiowego i zawodowego wydaje się być wiarygodną, gdyż z reguły tego typu ustne "oświadczenia" składane przez zainteresowanych jako relewantne prawnie są weryfikowane przez służby kadrowe, zazwyczaj poprzez żądanie dostarczenia stosownych dokumentów mających poświadczać określone zdarzenia faktyczno-prawne. Mając na uwadze powyższe, zadaniem organu było więc jednoznaczne ustalenie czy opisane wyżej zdarzenie przez Skarżącego miało miejsce. W tym celu organ mógł i - ze względu na doniosłość prawną twierdzeń Skarżącego w aspekcie skuteczności złożonego oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby - powinien, w ocenie Sądu, przeprowadzić dowód na tę okoliczność czy to z dokumentu, poprzez zobowiązanie Skarżącego do uprawdopodobnienia przeprowadzonej rozmowy z funkcjonariuszem służby kadrowej np. poprzez przedstawienie bilingu rozmów telefonicznych, jeśli w takiej formie doszło do nawiązania rozmowy czy też – jak wnosił o to Skarżący – dowód z przesłuchania świadków, tj. funkcjonariuszy komórki kadrowej. W tym miejscu Sąd przypomina, że zgodnie z 78 § 1 k.p.a., organ ma obowiązek przeprowadzenia dowodu na żądanie strony, jeśli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Nie ulega zaś wątpliwości, że przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych wyżej świadków w zainicjowanym tym kierunku ma istotne znaczenie dla sprawy. Nie może w tym kontekście umykać z pola widzenia także fakt, że Skarżący po ogłoszenia postanowienia o umorzeniu śledztwa przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. złożył stosowne oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby bezpośredniemu przełożonemu w formie SMS w dniu [...] lutego 2020r. (k. 9 akt adm.). Jakkolwiek podzielić należy pogląd Organu odwoławczego, że oświadczenie to, jako przedwczesne, nie mogło wywołać skutków prawnych w rozumieniu art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, to jednak świadczy o tym, że Skarżący już z chwilą pierwszej korzystnej dla siebie sytuacji procesowej, był zdeterminowany aby "wrócić" do służby, co wzmacnia narrację Skarżącego i argumentację skargi, iż również po otrzymaniu informacji o uprawomocnieniu się postanowienia Sądu "zatwierdzającego" umorzenie śledztwa, niezwłocznie powiadomił o tym funkcjonariusza komórki kadrowej w której ostatnio pełnił służbę, wyrażając jednocześnie wolę niezwłocznego przystąpienia do służby (kontynuowania stosunku służbowego poprzez złożenie oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia służby). W świetle powyższych ustaleń i rozważań, oparcie się przez organy jedynie na pisemnych oświadczeniach Skarżącego z dnia [...] września 2020r. i w dniu [...] listopada 2020r. stanowi, w ocenie Sądu, naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy i zebrania wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie. W tym miejscu Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a dowodami tym mogą być, w szczególności, dokumenty oraz zeznania świadków. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ może ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Końcowo Sąd zauważa, że okoliczność faktyczna może być – co do zasady - uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a). Sąd stwierdza, że analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy zaniechały obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. Choć Skarżący w skardze nie podnosi tego zarzutu, to w ocenie Sądu zaniechania organów w tym zakresie i naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu miało również wpływ na wynik sprawy, gdyż przyjąć należy, że gdyby organy z tego obowiązku wywiązały się w sposób prawidłowy, to musiałyby się odnieść do zgłoszonych żądań i argumentacji Strony, a w konsekwencji, co najmniej przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, z przyczyn wskazanych w nin. uzasadnieniu, jako zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 75 i 78 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i tym samym niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności w kontekście niespełnienia przesłanki zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez Skarżącego w rozumieniu art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Z powyższych względów należało uchylić zarówno zaskarżony rozkaz, jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2021r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosownie do art. 153 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że organy obwiązane są, w szczególności, ustalić czy i konkretnie kiedy (w jakim dniu tj. [...] sierpnia 2020r. czy też później) Skarżący kontaktował się z działem kadr Komendy Powiatowej Policji w [...] i informował o wydanym postanowieniu przez Sąd Rejonowy w [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Prokuratury o umorzeniu śledztwa i odnieść się w tym zakresie do twierdzeń Skarżącego co do gotowości niezwłocznego podjęcia służby i ewentualnych, przedstawionych na tę okoliczność, dowodów. Sąd wyjaśnia, że Organy w tym zakresie mają pełną inicjatywę dowodową tj. mogą dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a z drugiej strony, z poszanowaniem zasady czynnego udziału strony mają obowiązek dopuścić również zgłoszone przez Skarżącego dowody, o ile mają znaczenie dla sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.