II SA/Wa 322/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części uposażenia miesięcznego – oddala skargę –

Dowódca - JW [...] – [...] Pułku [...] w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), potrącił J.M. 4/30 części uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności. W uzasadnieniu podał, że na podstawie meldunków Zastępcy Dowódcy, została stwierdzona nieobecność skarżącego w służbie w dniach [...],[...],[...],[...] listopada 2011 r. i w trakcie przeprowadzonego postępowania pod kątem ustalenia, czy była to nieobecność nieusprawiedliwiona żołnierz podał, iż w dniu [...] listopada 2011 r. nieobecność w służbie była spowodowana wyjazdem służbowym do [...]. Jednakże polecenie skierowania żołnierza w podróż służbową wydaje Dowódca Jednostki Wojskowej w rozkazie dziennym, gdzie określa podstawę skierowania żołnierza w podróż służbową, datę miejsce oraz cel podróży, a skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałaby konieczność wyjazdu w podróż służbową oraz nie poinformował Dowódcy o planowanym wyjeździe, ani tym bardziej nie dopełnił wymaganych formalności, tj. nie podał propozycji punktu do rozkazu dziennego i zapotrzebowania polecenia wyjazdu służbowego. W ocenie organu, decyzję o swoim wyjeździe podjął samodzielnie, bez żadnej podstawy wyjazdu oraz bez poinformowania swojego przełożonego. Ponadto wezwano go do przedłożenia dokumentu, z którego wynikała potrzeba udania się w podróż służbową i wymieniony nie przedłożył takiego dokumentu. Wobec powyższego jego nieobecność w służbie w dniu [...] listopada 2011 r. uznano za nieusprawiedliwioną. Również za nieobecność w służbie w dniach [...],[...], [...] listopada 2011 r. nie przedstawił żadnego usprawiedliwienia, jak i nie skorzystał z możliwości końcowego zapoznania się z dokumentami sprawy. Stąd też powyższe nieobecności uznane zostały jako nieusprawiedliwione. Stosownie zaś do treści art. 93 ust. 2 ustawy, za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci prawo do 1/30 części miesięcznego uposażenia i wobec stwierdzonych czterech nieusprawiedliwionych dni nieobecności, organ orzekł jak w sentencji. W odwołaniu z dnia [...] lutego 2012 r. do Dowódcy Wojsk Lądowych skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu podał, że [...] oraz [...] listopada 2011 r. załatwiał sprawy w Sądzie Rejonowym w [...] i o obowiązku obecności w Sądzie powiadomił Dowódcę macierzystej jednostki osobiście lub telefonicznie najpóźniej dzień przed wyznaczonym terminem, na co otrzymał ustną zgodę bezpośredniego przełożonego. Stąd też bezpodstawne jest twierdzenie organu o jego nieusprawiedliwionej nieobecności w tych dniach w służbie. Natomiast w dniu [...] listopada 2011 r. na godz. 11:30 został pisemnie wezwany do obowiązkowego stawiennictwa na rozprawę w Sądzie Rejonowym w [...], zaś w dniu [...] listopada 2011 r. miał wyznaczony termin rozmowy służbowej w Departamencie [...] MON, który został ustalony podczas rozmowy telefonicznej w godzinach porannych w dniu [...] listopada 2011 r. Wobec powyższego o powyższych przedsięwzięciach, zamierzał zawiadomić Dowódcę, jednak adiutant poinformował go, że jest on w podróży służbowej, zaś pełniący obowiązki dowódcy pułku wyszedł do lekarza i nie jest mu wiadomo, kto pełni obowiązki dowódcy jednostki wojskowej. Podobnej odpowiedzi udzielono mu w sekcji personalnej oraz w sekcji operacyjnej. Stąd też brak dowodzenia w dniu [...] listopada 2011 r. spowodował, że o przyczynach swej nieobecności w tych dniach poinformował on jedynie personel medyczny. Zatem nieuprawnione jest twierdzenie o samowolnym opuszczeniu miejsca pełnienia służby, bowiem o swojej nieobecności w tych dniach nie miał kogo powiadomić. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – wskazał na treść art. 93 ust. 2 ustawy, konstatując że załatwienie spraw w sądzie nie jest okolicznością uniemożliwiającą stawienie się do służby i na tę okoliczność żołnierz winien zwrócić się do przełożonego o udzielenie urlopu lub dnia wolnego, zaś jeśli chodzi o wyjazd do [...], to nie uzyskał on również zgody przełożonego, a w konsekwencji skierowania do odbycia podróży w dniu [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 stycznia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1191/12, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przesądził, iż nieobecność skarżącego w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. należało uznać za nieusprawiedliwioną. Co zaś się tyczy kwestii nieobecności strony w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r., to uznał, że wymaga ona szczegółowego wyjaśnienia. Rozpoznając sprawę ponownie Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż został dopuszczony dowód z przesłuchania świadka [...] J.P., który w dniach [...]-[...] listopada 2011 r. pełnił obowiązki dowódcy JW, w której służył skarżący. Z zeznań tych, które organ uznał za wiarygodne, wynikało zaś, iż strona nie informowała przełożonego o zamiarze wyjazdu w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. Wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2284/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, iż nie podlega ona wykonaniu w całości. Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż stronie nie zostało zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Przedmiotowe naruszenie prawa procesowego polegało na niepowiadomieniu strony o czasie przesłuchania świadka. Sąd zwrócił ponadto uwagę na fakt, iż wobec uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1191/12, tj. wobec uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego brak usprawiedliwienia dla nieobecności [...] J.M. w dniach [...] i [...] listopada 2011 r., powyższe ustalenia należy traktować jako wiążące nie tylko stronę i sąd, który wydał ten wyrok, ale również inne sądy i organy państwowe. Tym samym przesądzony został charakter nieobecności strony w ww. dniach. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem ustaleń w przedmiotowym postępowaniu, nie jest fakt obecności strony w ww. dniach we wskazanym w odwołaniu sądzie, tylko charakter nieobecności oficera w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. w miejscu pełnienia służby. Organ wskazał, że zgodnie z art. 60a ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy był obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. W razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny, żołnierz zawodowy był obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia. W razie zaistnienia przyczyny uniemożliwiającej dopełnienie obowiązku informacyjnego, żołnierz zawodowy był obowiązany poinformować o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia, niezwłocznie po ustaniu tej przyczyny. Obowiązku informacyjnego żołnierz zawodowy mógł dopełnić informując bezpośredniego przełożonego osobiście lub za pośrednictwem innej osoby, przez środek łączności lub drogą pocztową. W związku ze sprzecznymi twierdzeniami, co do charakteru nieobecności [...] J.M. w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. (w meldunku z dnia [...] listopada 2011 r. Zastępca Dowódcy Pułku – [...] Z.J. wskazuje, iż była to nieobecność nieusprawiedliwiona, natomiast w odwołaniu strona podnosi, iż informowała o konieczności załatwienia spraw w sądzie i na ich realizację w godzinach służbowych otrzymała zgodę), Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych był zobowiązany do ustalenia, kto w okresie istotnym dla sprawy, pełnił obowiązki Dowódcy [...] Pułku [...], a więc bezpośredniego przełożonego strony. Ustalono, iż w dniach [...] - [...] listopada 2011 r. obowiązki Dowódcy [...] Pułku [...], pełnił osobiście etatowy Dowódca Pułku, tj. [...] J.P.. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych postanowił wezwać ww. oficera i przesłuchać w charakterze świadka, celem ustalenia okoliczności, czy [...] J.M. podjął jakikolwiek czynności, mające na celu usprawiedliwienie swojej nieobecności w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. Przesłuchanie odbyło się w dniu [...] grudnia 2014 r. w obecności i z udziałem strony. Jak wynika z Protokołu Przesłuchania Świadka z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] J.P., w istotnym dla sprawy okresie, był bezpośrednim przełożonym [...] J.M.. Świadek wskazał, iż zarówno on, jak i nikt inny spośród kadry dowódczej Pułku nie udzielał stronie zwolnienia z wykonywania zadań służbowych w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. w związku z koniecznością załatwienia przez stronę spraw w sądzie. W toku przesłuchania udowodniona została również okoliczność, iż Dowódca [...] Pułku [...] w dniu [...] grudnia 2011 r. przeprowadził ze stroną rozmowę służbową, w trakcie której wezwał stronę, do usprawiedliwienia nieobecności (w tym m.in. nieobecności w dniach [...] i [...] listopada 2011 r.) do dnia [...] grudnia 2011 r., czego strona nie uczyniła. Biorąc czynny udział w przesłuchaniu, żołnierz poddał pod wątpliwość kompetencje "dyscyplinarne" [...] J.P. względem jego osoby. Organ wskazał, iż [...] J.P. objął obowiązki Dowódcy [...] Pułku [...] w dniu [...] lipca 2011 r. (co zostało potwierdzone Rozkazem dziennym Nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2011 r.) i pełnił je do dnia [...] października 2015 r. (co potwierdza Rozkaz personalny Nr [...] pkt [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] października 2015 r.), a tym samym w okresie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. był bezpośrednim przełożonym [...] J.M.. Organ wskazał, że w ostatniej uwadze do protokołu żołnierz podał, iż nie był zdolny do pełnienia obowiązków służbowych w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. Nie przedstawił jednak żadnego dokumentu, w tym w szczególności zaświadczenia lekarskiego, wystawionego zgodnie z treścią art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 159) na poparcie przedmiotowej okoliczności. W związku z powyższym Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych postanowił odmówić uznania przedmiotowego faktu za udowodniony. Wobec wątpliwości podnoszonych przez stronę w trakcie postępowania, co do właściwości Dowódcy [...] Pułku [...] względem jego osoby organ stwierdził, iż [...] J.M. od dnia [...] listopada 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową w [...] Pułku [...] na stanowisku służbowym Szef [...], co potwierdza Rozkaz dzienny Nr [...] pkt [...] ppkt [...] Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia [...] października 2011 r. Rekonstruując procedurę wyznaczenia strony na ww. stanowisko służbowe wskazać należy, iż Rozkazem personalnym Nr [...] pkt [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2011 r. [...] J.M. został zwolniony ze stanowiska służbowego Szef [...] w [...] Brygadzie [...] i z dniem [...] czerwca 2011 r. wyznaczony na stanowisko służbowe Szef [...] w [...] Pułku [...]. W związku z wniesionym przez stronę odwołaniem, Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. utrzymał przedmiotowy rozkaz w zasadniczej części w mocy, zmieniając jedynie datę wyznaczenia na dzień [...] listopada 2011 r. Przedmiotowy rozkaz był ostateczny w administracyjnym toku instancji, a skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie stronie nie przysługiwała. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...] października 2011 r. W sprawie przedmiotowej decyzji prowadzone było również, zainicjowane przez [...] J.M., postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, zakończone ostateczną decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r., w której Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Mając powyższe na względzie, wątpliwości strony co do właściwości Dowódcy [...] Pułku [...] względem jego osoby, w tym właściwości Dowódcy [...] Pułku [...] w sprawie odmowy przyznania stronie dodatkowego uposażenia rocznego za rok 2011 organ uznał za nieuzasadnione. Wobec powyższych ustaleń Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych uznał, iż nieobecność strony w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. ma charakter nieusprawiedliwiony. Przedmiotowe ustalenie, w związku z wcześniejszą konkluzją o nieusprawiedliwionym charakterze nieobecności w służbie ww. oficera w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. (wynikającą z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1190/12), implikowała konieczność rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie potrącenia ww. oficerowi 4/30 części uposażenia miesięcznego (1/30 za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności). Zgodnie bowiem z przywoływaną już treścią art. 93 ust. 2 ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy traci prawo do 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności. W dniu 27 grudnia 2015 r. skargę na powyższą decyzję złożył J.M.. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., wniósł też o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., orzeczenia o bezzasadnej zwłoce w rozpatrywaniu sprawy przez Dowódcę Generalnego RSZ oraz nałożenia stosownych sankcji wobec winnych naruszenia prawa, orzeczenia odszkodowania na jego rzecz w wysokości dwunastu uposażeń brutto oficera w stanie spoczynku w stopniu majora z wysługą 37 lat ze wszystkimi należnymi dodatkami w maksymalnych stawkach obowiązujących w dniu zapadnięcia wyroku, zasądzenia wypłacenia nawiązki w wysokości 20.000,00 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że decyzją organu I instancji potrącono skarżącemu 4/30 części uposażenia za nieobecność w służbie w dniach [...],[...],[...], oraz [...] listopada 2011 r. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r. wskazano, że nieobecność J.M. w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. należy uznać za nieusprawiedliwioną, natomiast organ powinien wyjaśnić, czy nieobecność w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. była usprawiedliwiona. Sąd uznał zatem, że należy przeprowadzić dowody, które wskazywałby na przebieg zdarzeń ww. dniach w taki sposób, aby nie było wątpliwości, co do kwestii usprawiedliwienia lub nieusprawiedliwienia obecności skarżącego w służbie. Nie budzi zatem wątpliwości, że przedmiotem postępowania dowodowego było ustalenie usprawiedliwienia przez skarżącego nieobecności w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. w związku z, jak twierdził, załatwianiem spraw w Sądzie Rejonowym w [...]. W tym zakresie, wobec złamania przez organ wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady czynnego udziału stron, co stwierdził WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2284/13, poprzez niezawiadomienie skarżącego o przeprowadzonych przesłuchaniach świadków – czynności te należało potworzyć. W dniu [...] grudnia 2014 r. odbyło się w obecności skarżącego przesłuchanie bezpośredniego dowódcy skarżącego [...] J.P., który zeznał, że skarżący nie był zwolniony z wykonywania zadań w dniach [...] oraz [...] listopada 2011 r. Jednocześnie potwierdził on, że skarżący nie powiadomił jego ani innych osób z kadry dowódczej jednostki o nieobecności w służbie. Nadto były dowódca jednostki, w której służbę pełnił oficer, potwierdził, że J.M., mimo wezwania do usprawiedliwienia nieobecności, nie uczynił tego. W tym miejscu należy wskazać, że podstawą potrącenia żołnierzowi zawodowemu części uposażenia z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie jest art. 60a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm., dalej: ustawa pragmatyczna) w zw. z art 93 ust. 1 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. Przepisy pragmatyczne wskazują, że żołnierz zawodowy jest zobowiązany do powiadomienia o swojej nieobecności przełożonego, jeżeli ta przyczyna jest z góry wiadoma (art. 60a ust. 1) lub w przypadku zdarzenia nagłego natychmiast po jego ustaniu (art. 60a ust. 2). Z kolei wedle treści art. 93 ust. 1 ustawy pragmatycznej, potrąca się żołnierzowi część uposażenia w wysokości 1/30 za każdy dzień nieobecności w służbie w sytuacji, gdy nie usprawiedliwi on swojej nieobecności. Z treści ww. przepisów pragmatycznych można wywieść, że aby można było potrącić żołnierzowi część uposażenia na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy pragmatycznej konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek: niepowiadomienie przełożonego o nieobecności na służbie oraz brak usprawiedliwienia nieobecności na służbie. Żołnierz powinien zatem powiadomić przełożonych o niestawieniu się do służby w określonym terminie i jednocześnie przedstawić dokumenty, usprawiedliwiające jego nieobecność. W rozpoznawanej sprawie, wobec jednoznacznych zeznań przełożonego skarżącego, wynika, że skarżący nie powiadomił przełożonych o swojej nieobecności w służbie. W tym zakresie należy wskazać, że skarżący jest niekonsekwentny, gdy chodzi o przyczynę nieobecności, podnosząc, raz, że jest to konieczność załatwienia sprawy w sądzie powszechnym, a następnie - w ostatniej uwadze do protokołu przesłuchania byłego przełozonego - że nie był on w tym dniu zdolny do pełnienia obowiązków służbowych. Jednak skarżący w żaden sposób nie usprawiedliwił swojej nieobecności ani poprzez przedstawienie wezwania z sądu, ani zwolnienia lub zaświadczenia lekarskiego. W takiej sytuacji należy uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 60a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy pragmatycznej do potrącenia J.M. uposażenia za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie w dniach [...] i [...] listopada 2011 r. Jednocześnie należy wskazać, że brak jest podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do uznania, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności z powodu wydania jej przez organ niewłaściwy. Przypomnieć bowiem należy, że rozkazem personalnym Nr [...] pkt [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2011 r. skarżący został zwolniony ze stanowiska służbowego Szef [...] w [...] Brygadzie [...] i z dniem [...] czerwca 2011 r. wyznaczony na stanowisko służbowe Szef [...] w [...] Pułku [...]. W związku z wniesionym przez stronę odwołaniem, Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. utrzymał przedmiotowy rozkaz w zasadniczej części w mocy, zmieniając jedynie datę wyznaczenia na dzień [...] listopada 2011 r. Przedmiotowy rozkaz był ostateczny w administracyjnym toku instancji, a skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie stronie nie przysługiwała. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...] października 2011 r. W sprawie ww. decyzji prowadzone było również, zainicjowane przez. J.M., postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, zakończone ostateczną decyzją Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2012 r., w której Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Dlatego też zarzuty skarżącego co do właściwości Dowódcy [...] Pułku [...] względem jego osoby, w tym właściwości Dowódcy [...] Pułku [...] w sprawie odmowy przyznania dodatkowego uposażenia rocznego za rok 2011 należy uznać za nieuzasadnione. Jednocześnie w sprawie nie budzi wątpliwości, że [...] J.P. był dowódcą [...] Pułku [...], w okresie, w którym skarżący pełnił w nim służbę. Dodatkowo należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie mógł orzec co do żądania o odszkodowaniu dla strony, ponieważ nie jest właściwy w tego rodzaju sprawach. Zgodnie bowiem 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Natomiast nie bada on kwestii związanych z odszkodowaniem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.