II SA/Wa 3147/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nieudzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania postanawia: odrzucić skargę

Rada Miejska w [...] (zwana dalej Radą Miejską lub organem) uchwałą z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 28aa ust. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm.) - dalej jako u.s.g., po odbyciu debaty nad raportem o stanie gminy za rok 2020, nie udzieliła Burmistrzowi [...] wotum zaufania za rok 2020. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska wskazała, że Burmistrz [...]przedstawił raport o stanie gminy w dniu [...] maja 2021 r. Ponadto organ przywołał treść przepisu art. 28aa ust. 4 i ust. 9 u.s.g.. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Przewodnicząca Rady Miejskiej zwołała [...] sesję Rady Miejskiej na dzień [...] czerwca 2021 r. W porządku obrad znalazł się punkt dotyczący rozparzenia projektu uchwały w sprawie udzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania za rok 2020. Z protokołu Sesji Rady Miejskiej wynika, że w dniu sesji, przed jej rozpoczęciem, wpłynęła do Urzędu Miejskiego uchwała Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] negatywnie opiniująca wniosek Komisji Rewizyjnej do Rady Miejskiej o udzielenie absolutorium Burmistrzowi [...] za rok 2020. Wobec powyższego obecny na sesji radca prawny stwierdził, że podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia Burmistrzowi absolutorium będzie obarczone wadą prawną. Radca prawny podniósł nadto, że zgodnie z art. 28aa u.s.g. raport o stanie gminy oraz uchwały w sprawie wotum zaufania i absolutorium podejmuje się na jednej sesji. W zakresie rozpatrzenia projektu uchwały w sprawie udzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania, po odbyciu debaty nad raportem o stanie Gminy [...] za rok 2020, Przewodnicząca Rady zarządziła głosowanie. W wyniku głosowania 4 radnych głosowało za udzieleniem wotum zaufania, 13 radnych zagłosowało przeciw, nikt się nie wtrzymał od głosowania, stąd też Przewodnicząca Rady stwierdziła, że Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie nieudzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania za rok 2020. W skardze na ww. uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Burmistrz [...] M. Z., zarzuciła: – naruszenie art. 28aa ust. 9 w zw. z ust. 4 tego artykuł u.s.g., poprzez przystąpienie przez Radę do debaty nad raportem o stanie gminy pomimo tego, że niewypełniona została dyspozycja art. 18a ust. 3 ww. ustawy, co uniemożliwiało przeprowadzenie ważnej procedury absolutoryjnej w gminie, a tym samym przeprowadzenia ważnego głosowania nad wotum zaufania dla Burmistrza, – naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4a w zw. z art. 28aa ust. 9 u.s.g. i art. 7 Konstytucji RP, poprzez brak uzasadnienia wskazującego na motywy podjęcia przez Radę Gminy uchwały o nieudzieleniu Burmistrzowi wotum zaufania. Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności wskazała na istnienie po jej stronie interesu prawnego do zaskarżenia ww. uchwały Rady Miejskiej w [...], jako osoby pełniącej funkcję Burmistrza. W ocenie skarżącej, podjęcie przez radę gminy uchwały o nieudzieleniu wotum zaufania wpływa na sferę prawną osoby pełniącej tę funkcję w szczególności w zakresie dyspozycji art. 28aa ust. 10 u.s.g., zgodnie z którym w przypadku nieudzielenia wójtowi wotum zaufania w dwóch kolejnych latach rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania wójta. Dalej skarżąca podniosła, że raport o stanie Gminy został przekazany radnym z zachowaniem ustawowych terminów tj. do 31 maja. Podkreśliła, że nikt z radnych nie zgłosił przez terminem Sesji, żadnych wniosków, zapytań, czy też interpelacji dotyczących treści przedstawionego Raportu, sporządzonego w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących raportu o stanie gminy. Skarżąca zarzuciła, że podczas sesji Rady Miejskiej poddano pod głosowanie uchwałę w sprawie udzielenia Burmistrzowi [...] absolutorium z wykonania budżetu, mimo braku spełnienia warunku wynikającego z art. 18a ust. 3 u.s.g., tj. braku wniosku Komisji Rewizyjnej Rady w sprawie udzielenia lub nieudzielania absolutorium Burmistrzowi. Zaznaczyła przy tym, że w dniu [...] lipca 2021 r. uchwałą Nr [...] Składu Orzekającego Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] wydano negatywną opinię o uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie udzielenia Burmistrzowi absolutorium z tytułu wykonania budżetu za rok 2020. Nadto, w dniu [...] lipca 2021 r. na posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] została podjęta uchwała, w której stwierdzono nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego Gminy [...] za rok 2020 wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu Gminy [...] za ww. rok. W tym samym dniu Kolegium podjęło również uchwałę o nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie udzielenia Burmistrzowi [...] absolutorium z wykonania budżetu za rok 2020. W ocenie skarżącej, w kontekście wyżej zaprezentowanych okoliczności, doszło do naruszenia art. 28aa ust. 9 w związku z ustępem 4 u.s.g., ponieważ Rada rozpatrzyła raport o stanie Gminy i przeprowadziła głosowanie w sprawie wotum zaufania dla Burmistrza w sytuacji, gdy wiedziała, że niezgodne z prawem jest w danym stanie faktycznym i prawnym, przeprowadzenie głosowania w sprawie udzielenia Burmistrzowi absolutorium. Zgodnie bowiem z art. 28aa ust. 4 u.s.g. rada gminy rozpatruje raport, o którym mowa w ust. 1, podczas sesji, na której podejmowana jest uchwała rady gminy w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium wójtowi. W ocenie skarżącej, doszło także do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 4a w zw. z art. 28aa ust. 9 u.s.g. i art. 7 Konstytucji RP poprzez brak uzasadnienia uchwały o nieudzieleniu Burmistrzowi wotum zaufania. Uchwała opatrzona jest bowiem uzasadnieniem, które wskazuje wyłącznie podstawę prawną jej podjęcia. W okolicznościach danej sprawy nie sposób zatem wywnioskować w oparciu o jakie zastrzeżenia, czy zarzuty, Rada nie udzieliła skarżącej wotum zaufania. Na ustalenie merytorycznych motywów decyzji Rady nie pozwala również przebieg debaty nad raportem o stanie gminy, bowiem nie zostały podczas debaty sformułowane żadne konkretne i merytoryczne zastrzeżenia wobec informacji zawartych w raporcie pozwalające na określenie przyczyn nieudzielania wotum zaufania Burmistrzowi. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że stanowisko o konieczności uzasadnienia, ze wskazaniem motywów podjęcia uchwały o nieudzieleniu wotum zaufania Burmistrzowi, prezentowane jest w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosła, że istotnie ustawa o samorządzie gminnym przewiduje, iż rada gminy rozpatruje raport o stanie gminy podczas sesji, na której podejmowana jest uchwała w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium wójtowi, przy czym raport rozpatrywany jest w pierwszej kolejności. Z przepisów art. 28aa ust. 9 w zw. z ust. 4 u.s.g. nie wynika jednak, że wadliwość uchwały w sprawie absolutorium wpływa jakkolwiek na prawidłowość i zgodność z prawem uchwały w sprawie udzielenia wotum zaufania. Do ustalenia, że naruszono art. 28aa ust. 4 u.s.g. konieczne byłoby wskazanie, że zgodnie z proponowanym i zrealizowanym porządkiem obrad na sesji nie była podejmowana uchwała w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium. Zgodność z prawem tej uchwały nie ma natomiast znaczenia. Uchwała w sprawie absolutorium nie jest prejudykatem dla uchwały w sprawie udzielenia wotum zaufania, ani odwrotnie. Ustawodawca zdecydował jedynie o koincydencji czasowej podejmowania ww. uchwał i nic poza tym. Zarzut naruszenia art. 28aa ust. 4 u.s.g. jest zatem bezzasadny. Kwestionowana uchwała została podjęta na sesji, na której była podejmowana uchwała w sprawie udzielenia absolutorium, a innych wymogów w tym zakresie ustawodawca nie stawia. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 4a w zw. z art. 28aa ust. 9 u.s.g. i art. 7 Konstytucji RP, organ w pierwszej kolejności wskazał, że uchwała zawiera uzasadnienie dotyczące podstawy faktycznej i prawnej jej podjęcia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że żaden przepis ustawy o samorządzie gminnym nie przewiduje obowiązku sporządzenia pisemnego uzasadnienia do podjętej uchwały. Niezależnie od powyższego, Rada Miejska z ostrożności wskazała na fakt, iż na przedmiotowej sesji uzasadnienie uchwały miało de facto miejsce. Chodzi tutaj o wystąpienia mówców i przebieg debaty nad raportem o stanie gminy, która trwała przeszło 3 godziny. Debata ta świadczy o tym, że podstawą do decyzji radnych była ocena całokształtu działalności Burmistrza i przeprowadzona nad raportem debata. Organ podkreślił także, że skoro wotum zaufania dotyczy całokształtu działania organu wykonawczego w roku poprzednim, za prawidłowość którego wójt ponosi odpowiedzialność, to konieczne jest, aby zasadniczy motyw nieudzielenia wotum zaufania był możliwy do ustalenia oraz skontrolowania w toku postępowania przed organem nadzoru i ewentualnie dalej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie sposób uznać, by zarówno obszerna debata, jak i wystąpienia radnych, nie pozwalały na ustalenie powodów, dla których doszło do nieudzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania. Powodów tych nie sposób jednak ubrać w konkretne zarzuty, ponieważ jest to suma powodów radnych, którzy głosowali przeciwko udzieleniu wotum zaufania. Rada Miejska zaznaczyła jednocześnie, że znane jest jej orzecznictwo sądów administracyjnych, które wskazuje na konieczność sporządzenia pisemnego, merytorycznego uzasadnienia uchwały w sprawie udzielenia wotum zaufania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), - dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. wobec braku legitymacji skarżącej do wniesienia skargi. W myśl powołanego przepisu sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. O legitymacji skargowej stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ta osoba, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a zatem samo legitymowanie się interesem prawnym lub uprawnieniem, nie jest wystarczające. Z naruszeniem interesu prawnego mamy zaś do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakiekolwiek prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony obowiązek dotychczasowy. Związek między własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie (a nie faktycznie) gwarantowaną sytuacją. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Związek ten powinien mieć charakter aktualny, realny i indywidualny. Wymogu tego nie spełnia zatem hipotetyczne oddziaływanie normy prawnej na sytuację prawną danego podmiotu albo wnoszenie skargi w interesie innego podmiotu niż skarżący lub w interesie ogólnym. W szczególności interesem prawnym nie legitymuje się podmiot jedynie zainteresowany podjęciem albo uchyleniem określonego aktu, który nie oddziałuje bezpośrednio na jego sferę prawną. Podmiot ten dysponuje bowiem jedynie interesem faktycznym. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, wobec czego w danej sprawie należy wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, które wpływa negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W konsekwencji prawo do zaskarżenia uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem (por. wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3339/17, z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt II OSK 1905/19, z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 845/17; publ. CBOSA). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 nr [...] w przedmiocie nieudzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania za rok 2020. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 28aa ust. 9 u.s.g., zgodnie z którym po zakończeniu debaty nad raportem o stanie gminy rada gminy przeprowadza głosowanie nad udzieleniem wójtowi wotum zaufania. Uchwałę o udzieleniu wójtowi wotum zaufania rada gminy podejmuje bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady gminy. Niepodjęcie uchwały o udzieleniu wójtowi wotum zaufania jest równoznaczne z podjęciem uchwały o nieudzieleniu wójtowi wotum zaufania. Ponadto, jak stanowi art. 28aa ust. 10 u.s.g. w przypadku nieudzielenia wójtowi wotum zaufania w dwóch kolejnych latach rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania wójta. Przepisy art. 28a ust. 3 i 5 stosuje się odpowiednio. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, by zaskarżona uchwała naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącej, tj. odbierała lub ograniczała jakiekolwiek jej prawo wynikające z przepisów prawa, bądź też nakładała nań nowy obowiązek lub zmieniała obowiązek dotychczasowy. Nie istnieje związek między uchwałą, a prawnie gwarantowaną sytuacją prawną skarżącej, którą by ona naruszała. Skarżąca podniosła w skardze, że uchwała o nieudzieleniu wotum zaufania wpływa na jej sferę prawną jako osoby pełniącej funkcję Burmistrza [...], gdyż w przypadku nieudzielenia wotum zaufania w dwóch kolejnych latach Rada może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie jej odwołania ze stanowiska Burmistrza. Jednakże przeprowadzenie referendum, o którym mowa w art. 28aa ust. 10 u.s.g., jest jedynie potencjalne i uznaniowe - "rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania wójta", a ponadto może to uczynić "w przypadku nieudzielenia wójtowi wotum zaufania w dwóch kolejnych latach", a więc nawet nie w następstwie podjęcia uchwały będącej przedmiotem skargi. Przy czym jak już wyżej wskazano, interes prawny wymieniony w art. 101 ust. 1 u.s.g. polega na istnieniu powiązania między sytuacją prawną podmiotu i określoną normą prawną. Powyższy związek powinien mieć charakter aktualny, realny i indywidualny. Wymogu tego nie spełnia zatem hipotetyczne oddziaływanie normy prawnej na sytuację prawną danego podmiotu. W świetle powyższego nie sposób uznać, że skutkiem uchwały o nieudzieleniu Burmistrzowi [...] wotum zaufania jest ograniczenie jego uprawnień bądź nałożenie obowiązków, a w konsekwencji, że interes prawny skarżącej - jako piastuna organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego - został naruszony stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd w składzie orzekającym podziela przy tym stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4896/21 (publ. CBOSA). W postanowieniu tym została sformułowana następująca teza: "Uchwała o nieudzieleniu wójtowi wotum zaufania, na podstawie art. 28aa ust. 9 ustawy o samorządzie gminnym, ma charakter intencyjny, będąc wyłącznie deklaracją organu stanowiącego tej jednostki samorządu terytorialnego w sprawie oceny działalności organu wykonawczego gminy w roku poprzednim, w zakresie określonym w raporcie o stanie gminy, tj. realizacji polityk, programów i strategii, uchwał rady gminy i budżetu obywatelskiego (zob. art. 28aa ust. 2 u.s.g.). Co za tym idzie, nie sposób uznać aby podjęcie uchwały w przedmiocie nieudzielenia organowi wykonawczemu gminy wotum zaufania naruszało interes prawny lub uprawnienie skarżącego pełniącego taką funkcję, stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g.". W uzasadnieniu tego postanowienia NSA wskazał m.in. że "(...) z art. 101 u.s.g. nie można wywieźć, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) będący organem wykonawczym, ma legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy. W toku wykonywania zadań gminy i wykonywania przysługujących im kompetencji organy gminy nie mają bowiem własnego interesu prawnego. Nie można uznać, że podjęcie przez radę gminy uchwały o nieudzieleniu wotum zaufania wójtowi doprowadza w sposób bezpośredni, czy nawet pośredni do zmiany zakresu praw lub obowiązków osoby pełniącej stanowisko wójta. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wotum zaufania, nie realizuje wobec wójta zadań organu administracji publicznej (nie przyznaje uprawnień, nie nakłada obowiązków), a jedynie spełnia funkcje kontrolne wobec niego jako organu wykonawczego. Wskazany przepis nie odnosi się zatem do naruszenia interesu prawnego jednego organu gminy przez inny organ gminy (...). Brak jest także podstaw do stwierdzenia istnienia interesu prawnego, który nadto miałby zostać naruszony podjęciem uchwały o nieudzieleniu wotum zaufania, po stronie skarżącego, jako obywatela pełniącego jednocześnie stanowisko burmistrza gminy (...). Interes prawny do zaskarżenia takiej uchwały nie wynika ani z faktu wyboru na stanowisko burmistrza, ani z art. 28aa u.s.g. Z przepisu tego nie wynikają dla wójta, burmistrza lub prezydenta miasta żadne indywidualne uprawnienia lub obowiązki. Jest to typowy przepis kompetencyjny uprawniający radę gminy do przeprowadzenia głosowania nad udzieleniem wójtowi wotum zaufania po przeprowadzeniu debaty nad raportem o stanie gminy (...). Uchwała taka nie wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki osoby będącej piastunem organu. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że ewentualna kolejna uchwała o nieudzieleniu wotum zaufania w następnym roku może prowadzić do podjęcia uchwały o przeprowadzeniu referendum w sprawie odwołania wójta - art. 28aa ust. 10 u.s.g. Sa to zdarzenia przyszłe kreujące wyłącznie potencjalne skutki, a sama uchwała jest wyrazem politycznej oceny działalności wójta, burmistrza lub prezydenta miasta przez organ kontrolujący - radę gminy (...)". W ww. postanowieniu NSA wskazał również, że "(...) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne nie ma charakteru nieograniczonego. Podstawową funkcją sądu administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki, a nie przedmiotowego porządku prawnego (Drachal, J. Jagielski, P. Gołaszewski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2021, s. 19, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 18/17, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższego jest zawężenie kognicji sądu, zasadniczo do aktów i czynności ingerujących w sytuację prawną osób fizycznych oraz innych podmiotów (art. 50 § 1 P.p.s.a.), a w przypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych - do aktów i czynności naruszających interes prawny jednostki (art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.). Tym samym drogą skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie można kwestionować każdej uchwały i zarządzenia, a tylko taki akt, który narusza indywidualne, wynikające z konkretnej normy prawnej uprawnienie strony skarżącej. Skarga oparta na przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru skargi powszechnej, musi być zawsze związana z naruszeniem interesu prawnego i uprawnień indywidualnie oznaczony osób oraz z naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego". Analogiczny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5083/21 (publ. CBOSA). Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie nieudzielenia Burmistrzowi [...] wotum zaufania, nie powoduje żadnych skutków prawnych dla skarżącej, nie nakłada na nią obowiązków ani nie ogranicza jej uprawnień jako Burmistrza. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.