II SA/Wa 2721/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej oddala skargę.

E.P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Komendanta Głównego Policji (nr [...]) z dnia [...] października 2019 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] (nr [...]) z dnia [...] września 2019 r. o ukaraniu skarżącej karą dyscyplinarną nagany. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] postanowieniem z [...] lutego 2019 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 134i ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko E.P. - [...] Zakładu [...] Centrum Szkolenia Policji w [...]. Przełożony dyscyplinarny zarzucił skarżącej, że w dniu w dniu [...] listopada 2018 r., pełniąc funkcję członka komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu Prewencyjnego, utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "Policja 2015", brała udział w przyznaniu pomocy finansowej [...] komisji - [...] D.K. na produkty niewskazane w jej wniosku z [...] listopada 2018 r. oraz na produkty wymienione w fakturach VAT, na zakup których nie może być przyznana pomoc finansowa. Zdaniem Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] E.P. wykonując opisane czynności służbowe, naruszyła dyscyplinę służbową (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji). Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2019 r. uznał skarżącą winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Po rozpatrzeniu odwołania obwinionej Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podniósł, że obwiniona, uczestnicząc w pracach komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu Prewencyjnego, jako przedstawiciel NSZZ Policjantów, nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, gdyż zachowanie policjantki odnosi się wyłącznie do jej działalności jako członka organizacji związkowej, związanej z realizacją umowy cywilnoprawej. Zachowanie skarżącej powinno być oceniane pod kątem zasad etyki zawodowej (§ 2, § 24 i § 24 Zasad etyki zawodowej policjantów), których policjant powinien przestrzegać nie tylko w czasie służby, ale również w czasie wolnym od służby. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy o Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2019 r. postanowienie o zmianie zarzutów. Przełożony dyscyplinarny zarzucił funkcjonariuszce, że brała udział w przyznaniu pomocy finansowej [...] komisji – [...] D.K. na produkty niewskazane w jej wniosku z [...] listopada 2018 r. (pierwszy zarzut) oraz brała udział w przyznaniu pomocy na produkty, wymienione w fakturach VAT załączonych do wniosku, na zakup których nie może być przyznana pomoc finansowa (drugi zarzut). Zdaniem Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] obwiniona dwukrotnie dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego o którym mowa w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, polegającego na naruszeniu zasad etyki zawodowej o których mowa w § 2 i § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjantów". Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2019 r. wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji uznał skarżącą winną popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany. Organ podał, że w dniu [...] września 2016 r. pomiędzy [...] S.A. z siedzibą w [...] a Komendantem Głównym Policji oraz związkami zawodowymi policjantów i pracowników policji została zawarta umowa prewencyjna (dwukrotnie aneksowana. Aneksem nr 1 w dniu [...] września 2017 r. i Aneksem nr 2 w dniu [...] maja 2018 r.), na mocy której [...] S.A. finansuje zadania prewencyjne mające na celu: m. in. ochronę zdrowia i profilaktykę zdrowotną policjantów i pracowników Policji oraz członków ich rodzin. Finansowaniu podlega zakup leków specjalistycznych, sprzętu sportowego i rehabilitacyjnego, suplementy diet oraz witaminy zlecone przez lekarza tylko w stosunku do wspomagania leczenia chorób objętych odpowiedzialnością przez [...], określonych w umowie ubezpieczenia Program Policja 2015 wraz z dokumentem potwierdzającym zalecenie lekarza- ciężkie choroby i nowotwory. Nie jest finansowany zakup suplementów diety, chyba że dotyczą ciężkich chorób objętych ubezpieczeniem przez [...]. Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] podniósł, że skarżąca, uczestnicząc w dniu [...] listopada 2018 r. w pracach komisji do rozpatrywania wniosków o przyznawanie pomocy finansowej z Funduszu Prewencyjnego, jako przedstawiciel NSZZ Policjantów, przyznała pomoc finansową [...] tej komisji (D.K.) na produkty wyszczególnione w fakturach VAT o nr [...], [...] i [...] ale nie wskazane w jej wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o przyznanie pomocy finansowej (D.K. w powołanym wniosku zwróciła się o udzielenie pomocy finansowej na zakup bieżni w związku z przewlekłymi chorobami kardiologicznymi). Zatem skarżąca nie zastosowała się do § 11 ust. 1 Regulaminu Funduszu Prewencyjnego, stanowiącego, że pomoc finansową przyznaje się na pisemny odpowiednio udokumentowany wniosek. Decyzja o pomocy finansowej na zakup produktów wskazanych w tych trzech fakturach została podjęta bez wniosku w tej sprawie. E.P. jako członek komisji brała ponadto udział w przyznaniu D.K. pomocy finansowej na zakup produktów, wyszczególnionych w fakturach nr [...],[...] i [...], nie podlegających finasowaniu ze środków Funduszu (m. in. suplementów diety, pasty do zębów), a więc wbrew postanowieniom załącznika nr 6 do umowy prewencyjnej. Organ podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżąca dopuściła się zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych. Jej twierdzenia, że nie pamięta "szczegółów złożonych wniosków" stanowią przyjętą linię obrony i nie znajdują potwierdzenia w dokumentach oraz w zeznaniach świadków. Komendant Centrum Szkolenia Policji w [...] podniósł, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta'' wynika, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Według § 23 załącznika, policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Zdaniem organu, skarżąca swoim postępowaniem naruszała wymienione zasady etyki zawodowej policjanta. W ocenie organu, opisane w treści zarzutów przewinienia dyscyplinarne należy uznać za zawinione. E.P. miała zamiar ich popełnienia, to jest chciała je popełnić albo przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1 ustawy o Policji). Obwiniona z racji posiadanego doświadczenia i przeszkolenia nabytego podczas służby w Policji (30-letni staż służby w Policji, w tym ponad 12 lat w Centrum Szkolenia Policji a więc w jednostce, która prowadzi proces szkolenia zawodowego policjantów i kształtuje ich postawę), była świadoma, że nie może zachowywać się w sposób opisany w zarzutach oraz że jako policjant jest zobowiązana przestrzegać zasad etyki zawodowej. Orzekając o karze organ powołał się na art. 134h ust. 1 ustawy o Policji i podał, że uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w powyższym przepisie : okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby (negatywny wpływ na wizerunek Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Na tej podstawie uznał, że wymierzona skarżącej kara dyscyplinarna nagany jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez nią czynu. E.P. w odwołaniu od orzeczenia Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] (nr [...]) z dnia [...] września 2019 r. zarzuciła temu organowi naruszenie art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, w myśl którego postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Skarżąca wniosła o jej "uniewinnienie (...) i umorzenie postępowania" na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Odwołująca się dodała, że jej udział w komisji ma charakter czysto społeczny, w ramach działalności związkowej i nie ma nic wspólnego z wykonywaniem zadań dydaktycznych, a wszczęcie postępowania dyscyplinarnego jest skierowane przeciwko niezależności i samorządności organizacji związkowej. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Komendant Główny Policji zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] października 2019 r. , wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Organ II instancji zgodził się z Komendantem Centrum Szkolenia Policji w [...] , że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że E.P. rozpatrując jako członek komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu Preferencyjnego wnioski o tę pomoc, naruszyła, w sposób zawiniony, zasady etyki zawodowej (§ 2 i § 23 Zasad etyki zawodowej policjantów) i w konsekwencji popełniła zarzucane jej przewinienia dyscyplinarne. Organ dodał, że obwiniona "przez swoją bierną postawę i aprobatę wszystkich działań przewodniczącej komisji" na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2018 r. "dopuściła się swoistego rodzaju aprobowania nadużycia ze strony [...] D.K.", albowiem brała udział w procedowaniu tego wniosku pod jej kierownictwem, wbrew powszechnie znanej i akceptowanej zasadzie, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie. Obwiniona, pomimo że postanowienia umowy prewencyjnej oraz Regulaminu Funduszu Prewencyjnego nie przewidziały instytucji wyłączenia przewodniczącego komisji, powinna dla zapewnienia bezstronności w rozpatrywaniu tego wniosku, zawnioskować o nieprocedowanie go, ewentualnie zawnioskować o jego rozpoznanie przez komisję pod przewodnictwem wiceprzewodniczącego albo o przekazanie do rozpatrzenia Komisji Centralnej, o której mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 Regulaminu. Skarżąca nie sprzeciwiła się przyznaniu pomocy finansowej [...] komisji pomimo tego, że załączone do wniosku dokumenty zakupowe nie korelowały z opisem wnioskowanej pomocy oraz brak było wymaganej dokumentacji lekarskiej uzasadniającej przyznanie dofinasowania członkom rodziny wnioskodawczyni, a pomoc finansowa została udzielona za zakup produktów nie podlegających dofinansowaniu. Nie dopełniła zatem ciążącego na niej obowiązku dochowania szczególnej staranności oraz rzetelnego przestrzegania zapisów umowy prewencyjnej i postanowień Regulaminu Funduszu Prewencyjnego. Aprobując udział [...] komisji w rozpatrywaniu jej wniosku nie kierowała się zasadami współżycia społecznego, co nie gwarantowało pogłębiania społecznego zaufania do Policji, albowiem sprawa była przedmiotem zainteresowania mediów oraz "musiała mieć" negatywny oddźwięk wśród słuchaczy i pracowników Centrum Szkolenia Policji w [...] . Organ dodał, że skarżąca z racji zajmowanego stanowiska [...] Zakładu [...] Centrum Szkolenia Policji w [...] , powinna być wzorem dla słuchaczy, budować etos zawodu policjanta, a zatem winna cechować się szczególnymi kwalifikacjami etycznymi. Jako [...] Zarządu Szkolnego NSZZ Policjantów w Centrum Szkolenia Policji w [...] , a zarazem przedstawiciela tego związku w komisji do przyznawania pomocy finansowej z Funduszu Prewencyjnego utworzonego w ramach programu ubezpieczeniowego "Policja 2015", powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby jej działania nie dawały podstawy do podejrzeń co do uczciwości i bezstronności jej działania. Z tych wszystkich względów Komendant Główny Policji uznał, że orzeczenie organu I instancji jest zgodne z prawem, a orzeczona najłagodniejsza kara dyscyplinarna (nagana) jest adekwatna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Odnosząc się do odwołania organ II instancji podał, że najwcześniejszą datą powzięcia wiadomości przez przełożonego dyscyplinarnego o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez [...] E.P., był dzień [...] listopada 2018 r., kiedy [...] A.R., Komendant Centrum Szkolenia Policji, zapoznała się z notatką służbową [...] A.G., Zastępcy Komendanta Centrum Szkolenia Policji. Zatem przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego następowało z dniem 1 marca 2019 r. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w dniu [...] lutego 2019 r., a więc przed dniem przedawnienia do jego wszczęcia. E.P. w skardze do Sądu na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. zarzuciła: organowi rażące naruszenie art. 1 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że działalność związkowa, czy społeczna może podlegać ocenie przełożonego dyscyplinarnego w zakresie etyki zawodowej policjanta. Zdaniem skarżącej, Komendant Główny Policji rażąco naruszył zasadę zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, zasadę bezstronności i równego traktowania (art 8 § 1, art. 12 § 1 k.p.a.) oraz 6 k.p.k. w związku z art. 107 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zachowanie obwinionej polegało na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w zakresie odstąpienia od obowiązku kierowania się zasadami współżycia społecznego. E.P. zarzuciła ponadto organowi rażące naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) poprzez nieuprawnione przetworze danych osobowych osób ubiegających się o przyznanie pomocy, w tym danych wrażliwych (kart informacyjnych, zaświadczeń lekarskich) i włączenie tych dokumentów do akt niniejszego postępowania. Zdaniem skarżącej, Komendant Główny Policji w sposób nieuzasadniony "zaniechał" uzyskania informacji o wyniku postępowania toczącego się w Prokuraturze Rejonowej w [...] , które zakończyło się w dniu [...] października 2019 r. postanowieniem o umorzeniu śledztwa wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego ( art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.) i w ten sposób rażąco naruszył art. 77 § 1 k.p.a E.P. zarzuciła ponadto organowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych poprzez "podjęcie działań dyscyplinarnych wobec członkini komisji ds. funduszu prewencyjnego. [...] Zarządu [...] NSZZP w CSP [...], i bezprawne ukaranie karą dyscyplinarną nagany za czyn, będący działaniem w ramach działalności związkowo-społecznej" oraz naruszenie art. 135 ust. 3 w związku z art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi E.P. podniosła m. in., że nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej w związku z działalnością związkową. Materiał zgromadzony w sprawie wskazuje bezspornie, że czynności które podejmowała jako [...] Zarządu [...] NSZZP CSP nie mają związku z wykonywaniem czynności służbowych, a dotyczą jej działalności związkowo-społecznej. Prowadzi to do wniosku, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego jest skierowane przeciwko niezależności i samorządności organizacji związkowej. Niezależność i samorządność związków zawodowych polega między innymi na tym, że działanie osób funkcyjnych czasami odmienne ze zdaniem przełożonego dyscyplinarnego nie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną. Przełożony dyscyplinarny nie posiada uprawnienia do oceny działania [...] związku zawodowego a orzeczona kara dyscyplinarna nagany, jest konsekwencją istniejącego sporu jej organizacji związkowej z kierownictwem Centrum Szkolenia Policji w [...] . Zdaniem skarżącej organ I instancji w sposób bezprawny dokonał analizy dokumentów zgromadzonych przez komisję i przetworzył dane osobowe i wrażliwe określonych osób występujących o przyznanie pomocy. Zbieranie materiału dowodowego w celu wyjaśnienia sprawy nie może jednak odbywać się z naruszeniem prawa. Skarżąca dodała, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po upływie 90 dni od chwili podjęcia przez przełożonego dyscyplinarnego informacji o ewentualnym przewinieniu. Pierwsza informacja datowana jest na dzień [...] listopada 2018 r., druga [...] listopada 2018 r., trzecia [...] listopada 2018 r. Licząc od każdej z powyższych dat w chwili wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nastąpiło przedawnienie ścigania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżone przez E.P. do Sądu orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. o ukaraniu skarżącej karą nagany odpowiada prawu i dlatego skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu przedawnienia ścigania w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 135 ust. 3 ustawy o Policji). Zarzut ten nie jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przez skarżącą przewiania dyscyplinarnego w dniu [...] listopada 2019 r., co prowadzi do wniosku, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w ustawowym terminie (90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego). Skarżąca podała, co prawda inne terminy, w których pierwsza informacja o jej zachowaniu dotarła, jej zdaniem do przełożonych, jednakże nie poparła tych stwierdzeń żadnymi konkretnymi okolicznościami, które mogłyby potwierdzać prawdziwość tych stwierdzeń. Należy zauważyć, że według art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej (w rozumieniu art. ust. 2 i ust. 3 tego przepisu) lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W rozpatrywanej sprawie przełożony dyscyplinarny w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał postanowienie o zmianie zarzutów (dotyczących naruszenia dyscypliny służbowej) i zarzucił funkcjonariuszce popełnienie dwóch przewinień dyscyplinarnych, polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W związku z tym zarzuty i twierdzenia skargi kwestionujące zasadność ukarania skarżącej za naruszenie dyscypliny służbowej, nie są uzasadnione. Niemniej jednak trzeba wziąć pod uwagę treść art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, według którego policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. W rocie ślubowania policjanta jest zaś m. in. mowa o obowiązkach przestrzegania prawa, przestrzegania dyscypliny służbowej i przestrzegania zasad etyki zawodowej (art. 27 ustawy). Wynika z tego, że obowiązek przestrzegania przez policjanta zasad etyki zawodowej jest obowiązkiem o charakterze prawnym (wynikającym z przepisów prawa). Okoliczności faktyczne sprawy, ustalone przez organ w postępowaniu dyscyplinarnym nie są kwestionowane przez skarżącą. Nie jest zatem sporne, że skarżąca jako członek komisji przyznającej pomoc finansową, brała udział w przyznaniu tej pomocy [...] tej komisji na produkty niewymienione w jej wniosku oraz na produkty wymienione w fakturach VAT załączonych do wniosku, na zakup których pomoc taka nie przysługuje. Decyzja o przyznaniu nienależnej pomocy finansowej [...] komisji została podjęta na posiedzeniu, w którym ta osoba brała udział ; na tym posiedzeniu negatywnie załatwiono inne wnioski o udzielenie pomocy. Nie powinna także budzić wątpliwość ocena prawna i etyczna tego działania, w którym skarżąca brała udział. Kwestią sporną w tej sprawie jest natomiast to, czy zachowanie skarżącej w komisji można zarachować na jej poczet jako policjantki, na której ciąży m. in. prawny obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej i tym samym uznać za podstawę ukarania karą dyscyplinarną. Trzeba dodać, że skarżąca uczestniczyła w pracach tej komisji jako policjantka, reprezentująca związek zawodowy policjantów, nie zaś jako osoba prywatna, w ramach swej aktywności społecznej, nie mającej żądnego związku ze statusem policjanta. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że służba w policji jest służbą publiczną, której pełnienie wiąże się nie tylko z wymaganiami dotyczącymi kompetencji zawodowych ale również obejmującymi kompetencje etyczne. Z istoty służby publicznej ( w tym służby w policji) wynika, że nie zamyka się ona, zwłaszcza w zakresie przestrzegania standardów etycznych, w granicach czasowych norm wykonywania obowiązków czysto służbowych. Funkcjonariusz publiczny nie może czuć się zwolniony, co oczywiste, z obowiązku przestrzegania zasad etycznych "po godzinach pracy". Takiego przekonania nie daje się pogodzić z rotą ślubowania policjanta i z wynikającymi z niej obowiązkami. Bezzasadne (a nawet bezsensowne) jest powoływanie się przez skarżącą na podstawowe zasady dotyczące funkcjonowania związków zawodowych - niezależności związku zawodowego i niedyskryminacji ze względu na przynależność związkową. Zdaniem Sądu poddanie przez organ służbowy ocenie w kategoriach dyscyplinarnych zachowania skarżącej - członka komisji reprezentującego związek zawodowy policjantów, w żaden sposób nie może być łączone z ingerencją tego organu w niezależność związku, która nie jest zresztą nieograniczona, bo wyznaczają ją przepisy obowiązującego prawa. Trzeba podkreślić, że działanie dyscyplinarne organu nie miało na celu ograniczenie możliwości podejmowania przez komisję decyzji w sprawie udzielania pomocy lecz prowadziło jedynie do oceny zachowania skarżącej policjantki – jednego członka tej komisji. Nie istnieje również jakikolwiek związek pomiędzy karą wymierzoną skarżącej a zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność związkową. Skarżąca nie została ukarana za swą przynależność do związku zawodowego czy za samą działalność w ramach tej organizacji. Wymierzono jej karę dyscyplinarną za sposób zachowania jako policjantki przy wykonywania funkcji związkowych, oczywiście sprzeczny z wymaganiem należytego przestrzegania obowiązków policjanta. Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty zawarte w skardze. Rzecznik dyscyplinarny włączył do akt postępowania dyscyplinarnego w poczet materiału dowodowego karty informacyjne, zaświadczenia lekarskie dotyczące funkcjonariuszy ubiegających się o przyznanie pomocy z Funduszu, stosownie do art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Poza oceną Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pozostaje to, czy doszło do niezgodnego z prawem przetworzenia danych osobowych (wrażliwych) określonych osób. Jest to bowiem zagadnienie podlegające rozstrzygnięciu przez organ właściwy w sprawach z zakresu ochrony danych osobliwych (Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych) w stosowanym postępowaniu, o ile takie zostanie wszczęte. Odnośnie pominięcia przez organ w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym postanowienia Prokuratora Rejonowego w [...] z [...] października 2019 r. o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.), należy wyjaśnić, że orzeczenie o umorzeniu postępowania karnego ma charakter procesowy. Nie rozstrzyga zatem merytorycznie o okolicznościach dotyczących popełnienia zarzucanego czynu, w tym tych które mogą uzasadniać wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w takiej sprawie. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Postępowanie dyscyplinarne służy bowiem ustaleniu odpowiedzialności innego rodzaju niż odpowiedzialność karna i chociaż niejednokrotnie te same zachowania stanowią podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej, każda z nich jest egzekwowana przez inny organ, w innym trybie i na podstawie innych przesłanek. W postępowaniu dyscyplinarnym nie można, co oczywiste, uznać obwinionego za winnego popełnienia przestępstwa, ponieważ jest to domena sądu karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów i ich oceny. W rozpatrywanej sprawie organy podjęły niezbędne czynności do wyjaśnienia sprawy, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca popełniła zarzucane przewinienie z winy umyślnej. E.P. co najmniej godziła się na jego popełnienie. Ocena organu w tym zakresie jest prawidłowa a jej uzasadnienie dostateczne. Zgodnie z art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki jego działania, zachowanie przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W ocenie Sądu organ w pełni zrealizował wskazane dyrektywy wymiaru kary i uzasadnił zarówno okoliczności wpływające na jej wymiar, jak rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie zasad etyki zawodowej), okoliczności jego popełnienia, skutki, w tym następstwa dla służby (negatywny wpływ na wizerunek Policji), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (postępowanie zgodnie z zasadami współżycia społecznego i dbanie o wizerunek Policji), pobudki działania. Wymierzając karę organ wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącej. Na tej podstawie zasadnie uznał, że właściwe jest ukaranie skarżącej najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych. Kara nagany jest bowiem adekwatna, współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.