II SA/Wa 2712/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA, Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej uchyla zaskarżoną decyzją oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]

Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w dniu [...] października 2019 r. wydal decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r., którą organ pierwszej instancji odmówił M. P. przyznania nagrody rocznej za 2018 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję nr [...] o przeniesieniu ww. pełniącego służbę w Policji do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa od dnia [...] sierpnia 2018 r. Policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje bowiem ciągłość służby. Ponadto zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111), Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że należności z tytułu nagrody rocznej nie mogły zostać przyznane funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, a taką należnością jest w tej sytuacji nagroda roczna. Prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który przysługuje nagroda, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma podstaw do przyjęcia, iż wobec Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji powstało roszczenie z tytułu nieprzyznania przez niego prawa do nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, tj. za 2018 rok. W dniu, w którym zmaterializowało się to prawo M. P. nie był już policjantem, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. W chwili gdy nabył omawiane prawo, nie miała więc już w Policji przełożonego, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia [...] sierpnia 2018 r. takim przełożonym jest Komendant Służby Ochrony Państwa. W ocenie organu odwoławczego, nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że po stronie policjanta, w związku z jego przeniesieniem do służby w Służbie Ochrony Państwa, powstaje jakiekolwiek roszczenie z tytułu wypłaty nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło to przeniesienie (podobnie zresztą jak z tytułu wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, czy też za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do M. P. przeniesionego do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji Komendant Miejski Policji nie jest organem właściwym do przyznania, w jakiejkolwiek części, nagrody rocznej za 2018 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. Skarżący w uzasadnieniu skargi podał, że po przeniesieniu do SOP otrzymał nagrodę roczną z okres od [...] sierpnia 2018 do końca roku Nie zgadza się ze skarżonym organem, że całą nagrodę roczną powinien wypłacić mu Szef SOP. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Niespornym w sprawie jest to, że decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący została przeniesiona ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa z dniem [...] sierpnia 2018 r. z zachowaniem ciągłości służby. Niespornym jest także to, że nabył on prawo do nagrody rocznej za rok 2018, która przewidziana jest w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 384 ze zm.). Spornym w sprawie jest jedynie to, organ której ze służb powinien wypłacić skarżącej nagrodę roczną, do której skarżący nabył uprawnienie za przepracowany 2018 rok - czy w pełnej wysokości ten organ, w którym skarżący nabył uprawnienie, a więc organ Służby Ochrony Państwa - jak chce tego organ Policji, czy też każdy z organów powinien wypłacić nagrodę w części odpowiadającej stosunkowi miesięcy (dni) służby skarżącego tj. w tym wypadku - organ Policji 7/12 części nagrody rocznej, a organ Służby Ochrony Państwa 5/12 część tej nagrody rocznej - jak chce tego skarżący w ślad za stanowiskiem organu Służby Ochrony Państwa, który już w takiej części nagrodę roczną skarżącemu wypłacił ze wskazaniem, aby w sprawie wypłaty pozostałej części 7/12 zwrócił się do organu Policji. Należy zauważyć, że na dzień [...] stycznia 2019 r. skarżący pełnił służbę w Służbie Ochrony Państwa i podlegał art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, który w ust. 1 i ust. 2 stanowi: "Art. 174. 1. Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. 2. Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Wobec niespornej kwestii przeniesienia służbowego skarżącego w trakcie 2018 r. z zachowaniem ciągłości służby i treści art. 174 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Służbie Ochrony Państwa nie budzi wątpliwości Sądu obowiązek organu Służby Ochrony Państwa do wypłaty skarżącej pełnej kwoty nagrody rocznej za 2018 rok. Należy bowiem podkreślić, że tzw. "rozliczenie" sytuacji skarżącej między służbami nastąpiło z chwila przeniesienia skarżącej z jednej służby do drugiej już z dniem [...] sierpnia 2018 r. Prawo do nagrody za 2018 rok skarżący nabył z dniem [...] stycznia 2019 r. pozostając już w Służbie Ochrony Państwa. Zdaniem Sądu, okoliczność, że w 2018 r. skarżący przepracował w tej służbie tylko 5 miesięcy, a pozostałe 7 miesięcy w Policji nie ma o tyle znaczenia, że przeniesienie nastąpiło "z zachowaniem ciągłości służby", a to oznacza, że skarżący korzysta z uprawnień nabytych w Służbie Ochrony Państwa tak, jakby służbę pełnił przez pełny rok 2018. Za powyższym stanowiskiem przemawia także nazwa nagrody: "nagroda roczna", a także dokumentacja przekazana w oryginale w ślad za funkcjonariuszem do Służby Ochrony Państwa, która pozwala na rzetelne obliczenie wysokości tej nagrody wypłacanej w pierwszym kwartale następnego roku za rok ubiegły. Sąd zauważa, że przedstawione wyżej stanowisko wskazuje na zasadność stanowiska organów administracyjnych Policji obu instancji jedynie co do obowiązku wypłaty pełnej nagrody rocznej skarżącej przez organ Służby Ochrony Państwa i nie przesądza o trafności wydanych przez te organy rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. Taka odmowa przyznania nagrody rocznej jako merytoryczne rozstrzygnięcie nie może mieć - zdaniem Sądu - miejsca, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej. Sąd podkreśla, że zarówno odmowa prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącej nie zachodzi. Zdaniem Sądu, co najmniej niezrozumiała jest argumentacja organu Policji o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej, który powołuje się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10, dotyczące także przeniesienia z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji), jednocześnie nie dostrzegając, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej - jak w niniejszej sprawie - a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko zawarte w tym orzeczeniu i podkreśla, że organy Policji uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej miały obowiązek przekazania podania skarżącej do organu właściwego zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), który stanowi: "Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. § 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu." Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, czyli przeniesienie z jednej formacji do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w Służbie Ochrony Państwa - w ramach jednak kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje tych służb, a służbę w Policji uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącego nie może być zrealizowana przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, bowiem skarżący od dnia 1 sierpnia 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Sąd podkreśla, że w związku z przeniesieniem skarżący niewątpliwie zachował ciągłość służby, z czego wynika, że nabył prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. w pierwszym kwartale 2019 r., a nie otrzymawszy jej w tym terminie jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Policji, tj. do dnia [...] sierpnia 2018 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącemu w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ Służby Ochrony Państwa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy Policji wydając zaskarżone decyzje naruszyły wskazane wyżej przepisy, w szczególności nie uwzględniły treści art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a.") i wbrew braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o braku uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za 2018 r., chociaż zapewne miały na względzie jedynie brak własnej kompetencji do wypłaty takiej nagrody. Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 rok Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji uznając się niewłaściwym w sprawie przekaże sprawę organowi właściwemu zgodnie z art. 65 k.p.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Mając na względzie okoliczność, iż obie służby - zarówno Policja jak i Służba Ochrony Państwa działają w ramach jednego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i przeniesienia w ramach służb odbywają się co do zasady "z zachowaniem ciągłości służby" - Sąd niejako na marginesie zauważa, że wszelkie uprawnienia funkcjonariuszy powinny być respektowane przez organy tych służb i należności funkcjonariuszom niezwłocznie wypłacane, a ewentualne rozliczenia finansowe między służbami dokonywane bez udziału tych funkcjonariuszy. Jest to jednak wskazówka dla nadzorującego służby Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który co prawda wydał szczegółowe rozporządzenia zarówno w sprawie przenoszenia do służby w Policji (z dnia 19 lutego 2007 r. - Dz. U. Nr 41, poz. 266 i z dnia 9 października 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 2006), jak i w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (z dnia 15 lutego 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 391 i z dnia 13 grudnia 2018 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 111), jednak na tyle nieprecyzyjne (np. § 14 zd. drugie rozporządzenia z dnia 15 lutego 2018 r. - Dz. U. z 2018 r. poz. 391), że mogły sugerować organowi Służby Ochrony Państwa wypłatę skarżącemu jedynie części nagrody rocznej i skierowanie skarżącego do organu Policji co do wypłaty pozostałej części. Mając na względzie naruszenie przez organy administracyjne obu instancji prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - wskazanych wyżej przepisów ustawy o Służbie Ochrony Państwa oraz art. 65 k.p.a. - Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.