II SA/Wa 265/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego z [...] września 2018 r. nr [...] sprawy ze skargi J. I. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów -

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego z [...] września 2018 r. nr [...] podnosząc, że wykonanie zaskarżonych aktów spowoduje trwałe i nieodwracalne skutki w zakresie zatrudnienia, pogłębi trudną sytuację materialną wobec braku alternatywnego zatrudnienia jak również będzie miało zasadniczy wpływ na byt materialny jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)– zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przede wszystkim zaakcentować, że zaskarżone akty o zwolnieniu ze służby w Policji zostały już wykonane, gdyż określały one wprost datę zwolnienia na dzień [...] września 2018 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania zaskarżonych aktów, już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania aktów jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (vide postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów w istocie nie zawiera żądanego uzasadnienia. Niewystarczające jest bowiem wskazanie przez skarżącego, iż w wyniku wykonania aktów pociągnie za sobą w stosunku do niego ciężko odwracalne skutki oraz bardzo skomplikuje jego sytuację zawodową i życiową. Skutek ten jest oczywisty, jednakże sam w sobie nie świadczy o konieczności wstrzymania ich wykonania. Skarżący nie wskazał bowiem jakiego rodzaju szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki, mogą nastąpić, w przypadku wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji, choć niewątpliwie dotkliwy dla skarżącego, w ocenie Sądu, nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba bowiem zauważyć, że stosownie do treści art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W przypadku uwzględnienia skargi możliwe jest zatem przywrócenie stanu pierwotnego poprzez przywrócenie skarżącego do służby. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów ustanowionych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.