II SA/Wa 2622/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję

W. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. (nr [...]) o odmowie wyłączenia stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132 ze zm.). Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organ administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że W. M. w dniu [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wyłączenie stosowania wobec niego art. 15c i art. 22a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, na podstawie art. 8a tej ustawy, uzasadniając wniosek krótkotrwałością służby przed 30 lipca 1990 r. oraz przebiegiem służby pełnionej w demokratycznej Polsce. Wnioskodawca we wniosku opisał przebieg swojej służby. W. M. podał, że w okresie od [...] listopada 1987 r. do [...] lipca 1990 r. (a więc przez 2 lata i 9 miesięcy) pełnił służbę w Biurze [...] MSW. W dniu [...] sierpnia 1990 r. został przyjęty do służby w Policji, od [...] maja 1991 r. nieprzerwanie przez 24 lata, 9 miesięcy i 4 dni, pełnił służbę w pionie bojowym jednostki antyterrorystycznej Policji, wykonując czynności z narażeniem zdrowia i życia. Ze służby odszedł w stopniu służbowym inspektora policji, na stanowisku Dyrektora [...] KGP, w dniu [...] lutego 2016 r., po 30 latach, 3 miesiącach i 11 dniach łącznego okresu służby (lata 1985 - 2016.). W. M. podniósł, że w latach poprzedzających 1990 r. pełnił służbę na najniższych stanowiskach służbowych, nikogo nie prześladował, nie wykonywał żadnych czynności operacyjnych, o czym świadczy m. in. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW z 1987 r. z którego wynika, że był zdolny do pełnienia służby w MSW, ale z wyłączeniem pracy operacyjnej. Skarżący wyjaśnił, że jego zadania w służbie sprowadzały się do pracy biurowej oraz obsługi urządzeń komputerowych. Wnioskodawca stwierdził, że po 1990 r. brał udział w szczegółowo opisanych we wniosku akcjach zatrzymania członków zorganizowanych grup przestępczych i innych groźnych przestępców, akcjach uwalniania zakładników, poszukiwaniach zaginionych osób. Jako członek zespołów snajpersko-obserwacyjnych oraz Zespołów Zabezpieczenia Taktycznego, wielokrotnie zabezpieczał uroczystości państwowe oraz pobyty głów państw obcych oraz pielgrzymki papieskie. Skarżący dodał, że przygotował i dowodził działaniami kontrterrorystycznymi w trakcie Piłkarskich Mistrzostw Europy Euro 2012, realizował również konwoje międzynarodowe, których celem było sprowadzenie do Polski przestępców zatrzymywanych poza granicami kraju. W latach 2002/2003 aktywnie uczestniczył w tworzeniu Centralnego Oddziału Antyterrorystycznego Policji. Zadania i obowiązki w służbie wykonywał rzetelnie oraz z narażeniem zdrowia i życia, o czym świadczą otrzymywane awanse w służbie (do stopnia inspektora Policji), podwyżki uposażenia, nagrody i odznaczenia (Brązowy Krzyż Zasługi, Brązowa i Srebrna Odznaka Zasłużony Policjant, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę). W konkluzji W. M. stwierdził, że z uwagi na przebieg służby w demokratycznej Polsce, jego przywileje emerytalne (rentowe) nie powinny być ograniczone, a decyzja o wyłączeniu stosowania wobec niego art. 15c, art. 22a i art. 24 a ustawy zaopatrzeniowej, "nie naruszy w żaden sposób powszechnego poczucia złamania w tym zakresie zasady sprawiedliwości społecznej". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec W. M. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji (art. 8a ust. 1 ustawy) i stwierdził, że "zawiera on w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek". Zdaniem Ministra, pierwsza z tych przesłanek: krótkotrwałość (rozumiana jako m. in. chwilowość, nietrwałość, przejściowość, tymczasowość, epizodyczność) służby, musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo w ujęciu proporcjonalnym (w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). Analizując drugą z przesłanek formalnych - rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, organ podał, że rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków oznacza ich realizację na najwyższym poziomie (służbę wzorową i nienaganną), a narażenie zdrowia i życia (rzeczywiste, wyjątkowe a nie hipotetyczne ryzyko służby) należy postrzegać jako "czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dodał, że "szczególnie uzasadniony przypadek znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek", co prowadzi do wniosku, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po 12 września 1989 r., nie są dostateczną podstawą do wyłączenia stosowania wobec byłego funkcjonariusza przepisów regulujących zasady wyliczenia świadczeń zaopatrzeniowych w obniżonej wysokości. Spełnienia tego warunku postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przenosząc te rozważania natury ogólnej, na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdził, że odmówił zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dlatego, że niespełna trzyletnia służba skarżącego (od [...] listopada 1987 r. do [...] lipca 1990 r.) na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, nie była służbą krótkotrwałą. Przez te okres funkcjonariusz mógł "w sposób kompleksowy" zapoznać się ze specyfiką realizowanych zadań i ich charakterem. Organ dodał, że W. M. zakończył służbę na rzecz totalitarnego państwa nie z własnej woli, ale z powodu likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Odnosząc się do przesłanki zastosowania art. 8a ust. 1 ustawy, określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, Minister stwierdził, że "nie kwestionuje" rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez W. M. w służbie po 12 września 1989 r. Z akt osobowych przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia 3 października 2017 r., dotyczącego przebiegu służby byłego funkcjonariusza wynika, że skarżący po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w służbie - miał podwyższane uposażenie zasadnicze, dodatek funkcyjny i służbowy, był awansowany w stopniu służbowym i otrzymywał wyższe stanowiska oraz nagrody pieniężne i medale (m. in. Brązowy Krzyż Zasługi). Organ dodał, że skarżący pełnił tę służbę z narażeniem zdrowia i życia, o czym świadczy fakt, że jego świadczenie emerytalne było podwyższone na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższana emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.). W konkluzji Minister stwierdził, że w przypadku skarżącego nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 tej ustawy i dlatego jego wniosek nie może być uwzględniony. W. M. w skardze do Sądu na tę decyzję zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszenie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że "krótkotrwałość" (służby) i "rzetelność" (wykonywanych zadań i obowiązków), o których mowa w tym przepisie należy interpretować w oparciu o wykładnię językową, a nie indywidualnie. Zdaniem skarżącego w powołanym przepisie jest mowa o dwóch (a nie trzech) przesłankach wyłączenia art. 15c, art. 22a i art. 24 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Skarżący postawił ponadto zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W. M. zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu, powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione. Skarżący podniósł, że organ nie dokonał "przeliczenia procentowego" okresu jego służby (służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa stanowiła ok. 9% całego okresu jego służby) i nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że ta służba nie była krótkotrwała. Organ nie wziął ponadto pod uwagę, że okres służby po 12 września 1989 r. powinien, przy stwierdzeniu rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, "być oceniany jako przesłanka pozytywna", a to z kolei powinno mieć znaczenie przy ocenie służby na rzecz totalitarnego państwa (jej krótkotrwałości). Całkowicie nieuzasadnione i sprzeczne z zasadami logiki jest, zdaniem skarżącego, stwierdzenie organu, że przez ten okres "strona mogła w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką stawianych przed nią zdań oraz charakterem służby". Skarżący dodał, że Minister w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do jego wyjaśnień zawartych we wniosku o wydanie decyzji, odnośnie tego, że w trakcie służby w MSW nie wykonywał żadnych czynności związanych z represjonowaniem i prześladowaniem ludności i zajmował się obsługą urządzeń komputerowych (operator Elektronicznej Maszyny Cyfrowej) tj. przewijaków taśm, sterowaniem procesem zapisywania danych na nośnikach, zmiana tonerów w drukarkach. Skarżący dodał, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że w demokratycznej Polsce nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja narusza prawo i z tego powodu skarga zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy nie są sporne - wynika z nich, że W. M. pełnił służbę łącznie przez okres 30 lat, 3 miesięcy i 11 dni, przy czym przez 2 lat i 9 miesięcy (od [...] listopada 1987 r. do [...] lipca 1990 r.) była to służba w Biurze [...] MSW, a więc służba o której mowa w art. 13b ustawy tj. na rzecz totalitarnego państwa. Po dniu 12 września 1989 r. okres jego służby wyniósł ponad 25 lat (do [...] lutego 2016 r.). Skarżący w Policji rzetelnie wykonywał powierzone mu obowiązki, służbę pełnił z narażeniem zdrowia i życia. W oparciu o te ustalenia organ uznał, że nie ma podstaw do wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji argumentował, że przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji (art. 8a ust. 1 ustawy) "zawiera (...) w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek". W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu, nie można uznać, że służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała, skoro trwała 2 lata i 9 miesięcy. Stanowisko organu nie jest prawidłowe. Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 podkreślił, że ze względu na konstytucyjną ochronę wolności i praw jednostki możliwość korzystania przez organ z uznania administracyjnego w takich sprawach podlega szczególnym ograniczeniom. Kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości (z preambuły Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że obejmuje ona prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, a wśród nich prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2)), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązkiem organu jest - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie i stwierdzeniu, że w stosunku do określonej osoby zaistniała ustawowa przesłanka wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, tj. przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków" - każdorazowe wykazanie w tej sytuacji kryteriów przyjętego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza kryteriów, którymi organ kierował się odmawiając wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Kryteriów wyboru konsekwencji dostarczają również zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasada wyważania interesów: indywidualnego i publicznego, wyrażona w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie podejmowane w granicach upoważnienia do uznania nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, którego argumentacja sprowadzałaby się do stwierdzenia, że skoro organ "może, to nie musi". W konsekwencji sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym polega na zbadaniu, czy organ administracji dokonał prawidłowej wykładni stosowanej normy prawnej, czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie nie tylko tego czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, lecz również tego czy w granicach upoważnienia ustawowego zrealizował swoje kompetencje uznaniowe w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawnego, w tym czy realizując te kompetencje respektował konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe obywateli do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady, tj. czy rozstrzygnięcie nie ma charakteru arbitralnego, bądź dowolnego. Zdaniem Sądu, organ nie wykazał przekonująco w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznał, że niespełna trzyletnia służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, nie jest służą krótkotrwałą. Należy przypomnieć, że Minister podał, że krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), a dodatkowo proporcjonalnie (w stosunku do całości okresu służby byłego funkcjonariusza). W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił jednak, jakimi kryteriami się kierował, dochodząc do wniosku, że z perspektywy ponad 30 letniej służby skarżącego, 2 lata i 9 miesięcy służby na rzecz totalitarnego państwa to okres zbyt długi, aby uznać go za krótkotrwały. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 przyjął, że krótkotrwałość służby byłego funkcjonariusza należy oceniać z uwzględnieniem indywidualnej sytuacji byłego funkcjonariusza, przede wszystkim z uwzględnieniem całego okresu jego służby. W określonych stanach faktycznych nie ma przeszkód do kwalifikowania służby kilkuletniej jako mającej charakter "krótkotrwały" w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. W tym zakresie warto wskazać, że jako pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną wskazywano w trakcie prac nad treścią art. 8a ustawy, że co najmniej 20% całego okresu służby funkcjonariusza można uznać za okres krótkotrwałej służby (por. zapis Posiedzenia Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr 76) i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (nr 55) z dnia 14 grudnia 2016 r. Sejm VIII Kadencji, s. 19). Tak więc w sytuacji, gdy okres służby w organach wymienionych w art. 13b ustawy jest stosunkowo krótki do okresu całej służby skarżącego można uznać, że spełniona została przesłanka z art. 8a ust 1 pkt 1 ustawy. Prowadzi to do wniosku, że w rozpatrywanej należałoby rozważyć, czy nie uznać, że służba byłego funkcjonariusza w formacji wymienionej w art. 13b ustawy, nie była krótkotrwała, przy czym należy również wziąć pod uwagę, okres całej służby funkcjonariusza, co w rozpatrywanej sprawie organ całkowicie pominął. Należy dodać, że w przepisie art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ustawodawca zdefiniował służbę na rzecz totalitarnego państwa według kryterium miejsca pełnienia służby - instytucji czy formacji i jednostki organizacyjnej, w której służba jest pełniona, nie zaś według stanowiska albo treści obowiązków i czynności tam wykonywanych. Wynika z tego, że w świetle art. 13b ust. 1 ustawy dla uznania, że mamy do czynienia ze służbą na rzecz totalitarnego państwa, nie ma żadnego znaczenia (jest obojętne), na czym polegała służba w jednostkach i formacjach tam wymienionych. Niemniej jednak te okoliczności powinny podlegać ocenie w kontekście zaistnienia w sprawie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Zdaniem Sądu, o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć pewne wyjątkowe czy szczególne okoliczności związane z przesłankami zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. A zatem nie tylko, wybitne osiągnięcia w służbie, ale także np. okoliczności związane z samą służbą przed 31 lipca 1990 r., a więc np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą czy nawet rodzaj wykonywanych zadań albo treść czynności służbowych mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2344/18). Sąd dodaje, że NSA w powołanym wyroku z dnia 13 grudnia 2019 r. wywiódł, że "spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", chyba że w realiach konkretnej sprawy zostanie wykazane, że mimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (....)" Tym samym uzasadnione są zarzuty skargi. Problem w tej sprawie sprowadza się, zdaniem Sądu, do dokonanej przez organ oceny i jej uzasadnienia niespełna trzyletniej służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r. jako służby niekrótkotrwałej. Według Sądu organ z tego zadania wywiązał się w sposób, który uzasadnia postawione mu zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) i prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). Minister dokonując oceny krótkotrwałości służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego przekroczył granice uznania administracyjnego, w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił wystarczająco powodów, dla których uznał, że służba skarżącego na rzecz państwa totalitarnego, nie może być oceniona jako epizodyczna (doraźna, chwilowa). Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga W. M. jest uzasadniona i w związku z tym działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. Sąd, na zgodny wniosek stron, rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 powołanej ustawy). W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uwzględni wskazania zawarte w wyroku. Organ ponownie ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona raz jeszcze oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Minister jest zobowiązany uzasadnić, dlaczego służba byłego funkcjonariusza na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy, ma lub nie ma charakteru krótkotrwałego. Organ musi rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", okoliczności podniesione przez W. M. we wniosku o wydanie decyzji (z dnia [...] stycznia 2017 r.), dotyczące jego służby przez 31 lipca 1990 r. oraz w demokratycznej Polsce (w tym otrzymane wyróżnienia i nagrody - m. in. Brązowy Krzyż Zasługi. Srebrny Medal za Długoletnią Służbę ), mogące wskazywać na to, że nie był przeciętnym funkcjonariuszem. Można tylko przypomnieć, że według art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 138) Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom. Z przepisów art. 18a ust. 1 tej ustawy oraz § 2 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o nadanie orderów i odznaczeń oraz wzorów odpowiednich dokumentów (Dz.U. nr 277, poz. 2743) wynika, że Srebrny Medal za Długoletnią Służbę jest nagrodą za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej w służbie Państwa (przez co najmniej 20 lat). Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął w taki a nie winny sposób.