II SA/Wa 261/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 261/17 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 261/17

Wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Pełnomocnik skarżącej (matka), pismem z dnia 18 grudnia 2017 r., wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, celem sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wydanego w sprawie orzeczenia. W związku z powyższym przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 23 stycznia 2018 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu, w którym wskazano, że strona wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast rubrykę dotyczącą ustanowienia pełnomocnika z urzędu pominięto. Wobec powyższego referendarz sądowy wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez wypełnienie rubryki nr 4.2., określającej zakres żądania dotyczącego pełnomocnika z urzędu lub nadesłanie prawidłowo wypełnionego formularza. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano skarżącą do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez nadesłanie określonych dokumentów. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 lutego 2018 r. Do dnia rozpoznania wniosku wezwanie w zakresie uzupełnienia braków formularza, dotyczących pełnomocnika z urzędu, nie zostało wykonane, natomiast pismem z dnia 5 marca 2018 r. skarżąca złożyła wymagane oświadczenia i kserokopie dokumentów, dotyczące jej sytuacji osobistej i finansowej. Wobec powyższego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 21 marca 2018 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), rozpatrując sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Rozpatrując złożony sprzeciw, należy wskazać, że A. P. wniosek o przyznanie prawa pomocy złożyła w sprawie odmowy wszczęcia przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie dotyczącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b cytowanej ustawy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Niniejsza sprawa należy do kategorii spraw dotyczących zasiłków dla bezrobotnych, dlatego skarżąca w tej sprawie jest zwolniona, na podstawie wskazanego wyżej przepisu, z obowiązku uiszczania w sprawie jakichkolwiek kosztów sądowych. Jednocześnie art. 252 § 2 w związku z art. 257 cytowanej ustawy jednoznacznie wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składany jest na urzędowym formularzu, natomiast wniosek, który nie zostanie złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełni w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia referendarza sądowego należy podnieść, że w piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r., pełnomocnik skarżącej wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Natomiast skarżąca, składając formularz PPF wskazała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie. Wobec zaistniałej rozbieżności referendarz sądowy wezwał skarżącą do prawidłowego wypełnienia złożonego formularza w zakresie wskazania, czy wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, poprzez wypełnienie rubryki 4.2. przedmiotowego formularza. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku i nie wypełniła rubryki dotyczącej pełnomocnika z urzędu, a jedynie przy piśmie z dnia 5 marca 2018 r. udzieliła wyjaśnień dotyczących jej sytuacji osobistej i majątkowej. Z tego względu, w ocenie Sądu, sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 marca 2018 r. odpowiada prawu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. Jednocześnie należy wskazać, że w związku ze złożonym w sprzeciwie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostanie skarżącej przesłany urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu. Trzeba również podkreślić, że kolejny raz skarżąca wskazała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, chociaż w niniejszej sprawie jest zwolniona z ustawy z tego obowiązku.