II SA/Wa 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę -

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, cofnął T.L. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalił, że strona figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt [...], za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 77 §2 kks. Strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego. Okoliczność ta stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść decyzji, tj. art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego, całościowego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał, że nie rozważono wnikliwie dowodu z wpisu strony w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoby skazanej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].12.2015 r. sygn. akt [...], za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 kks. Konsekwencją powyższego jest sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że T. L. został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe w sytuacji, gdy w sprawie tej Sąd wydał wyrok w przedmiocie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, a tym samym w oparciu o art. 18 § 2 kks skazanie jego mocodawcy nie powinno być wpisane do KRK. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności z dnia [...].02.2017 r. wraz z potwierdzeniem nadania tego wniosku kurierem oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] o przesłanie odpisu wyroku z dnia [...].02.2017 r. w sprawie [...], w kwestii zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przez jego mocodawcę. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1839) decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu prawa, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Organ podał, że wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] uznał T. L. winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Wyrok uprawomocnił się w dniu 23.02.2017 r. KGP podał, że popełnione przez T. L. przestępstwo, polegające na niewpłaceniu pobranego podatku jest przestępstwem umyślnym, a więc wypełnia przesłanki wskazanego przepisu prawa materialnego, co niezależnie od innych dowodów oraz intencji sprawcy czynu zabronionego, obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca - poprzez jednoznaczny i obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji - nie pozostawił organom żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na broń w przypadku, gdy posiadacz broni został skazany za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Stwierdził, że nawet inne pozytywnie świadczące o stronie dowody nie mogą wpłynąć na odmienny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują faktu skazania strony w 2015 r. za przestępstwo umyślne karno-skarbowe. Komendant Główny Policji wskazał, że dopuścił dowód w postaci odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].12.2015 r. oraz protokół rozprawy głównej z dnia [...].02.2017 r. Odnosząc się do złożenia przez stronę wniosku o dobrowolne poddanie się karze wskazać należy, iż organy Policji nie negują tej czynności, niemniej jednak w świetle poczynionych ustaleń nie ma on znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z treścią protokołu rozprawy głównej z dnia [...].02.2017 r. (na którą powołuje się pełnomocnik) oskarżony za pośrednictwem obrońcy cofnął sprzeciw od wyroku nakazowego. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania organ wskazał, że nie znalazł do tego odstaw. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] październik 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi T. L., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa procesowego: - art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne dążenie do wyjaśnienia prawdy obiektywnej w niniejszej sprawie, co spowodowało niepełną analizę przedmiotu sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez brak całościowej i wnikliwej oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności brak precyzyjnej analizy dowodu z protokołu z rozprawy głównej z dnia [...].02.2017 r., który pozwala wysunąć wniosek, iż skarżący nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji za decyzje swojego obrońcy. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że organ II instancji niestarannie rozpatrzył dowód z protokołu z rozprawy głównej z dnia [...].02.2017 r. ([...]), który wskazuje na cofnięcie sprzeciwu od wyroku nakazowego przez obrońcę skarżącego po telefonicznym skontaktowaniu się ze skarżącym. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji z powodu decyzji swojego obrońcy, zwłaszcza, że nie wyraził zgody na cofnięcie sprzeciwu. Decyzja obrońcy o cofnięciu sprzeciwu od wyroku nakazowego pociągnęła za sobą negatywne skutki w postaci uprawomocnienia się wyroku skazującego wbrew intencjom skarżącego, który złożył przecież wniosek o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej, co w rezultacie miało doprowadzić do braku wpisu skazania do KRK w oparciu o przepis art. 18 § 2 kks. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w sytuacji braku cofnięcia przedmiotowego sprzeciwu postępowanie karne ukształtowałoby się w odmienny sposób, a rzeczone postępowanie administracyjne w ogóle nie zostałoby wszczęte. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Organ należycie przeprowadził postępowanie administracyjne, nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym zarzucanych w skardze. Dokonał pełnych ustaleń stanu faktycznego, a wszechstronnie zebrany materiał dowodowy rozpatrzył wnikliwie. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była przy tym dowolna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, co do przyczyny, która legła u podstaw cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W sprawie jest bezsporne, że Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...].12.2015 r. sygn. akt [...], uznał T.L. winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks. Wyrok uprawomocnił się w dniu 23.02.2017 r. Ustalenie to prawidłowo uznane zostało przez organ za obligatoryjna przesłankę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, na podstawie powołanych wyżej przepisów. Organ nie naruszył tym samym art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca zdecydował bowiem, że skazanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, stanowi o tym, że osoba ta stanowi zagrożenie odpowiednio dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Okoliczności podniesione przez stronę w toku postępowania administracyjnego nie mogły wpłynąć na wynik niniejszej sprawy. Podnoszona w skardze kwestia relacji między stroną a obrońcą, jak i podejmowane w jej ramach przez obrońcę czynności nie mogły być przedmiotem oceny organu administracji publicznej. Zagadnienia te nie zmieniają dokonanego w sprawie ustalenia faktycznego. Skazanie za każde przestępstwo umyślne (także przestępstwo skarbowe) sankcjonowane jest cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Powyższy pogląd prezentowany jest także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 781/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w wyroku. ----------------------- 4