II SA/Wa 2572/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 16, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., odmówił udostępnienia J. J. scanów aktualnie obowiązujących upoważnień udzielonych przez Starostę [...] Dyrektorowi Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] i innym pracownikom Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] do prowadzenia w imieniu Starosty [...] spraw administracyjnych i wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Organ wskazał, że J. J. wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. zażądał udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: scanów aktualnie obowiązujących upoważnień udzielonych przez Starostę [...] Dyrektorowi Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] i innym pracownikom Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] do prowadzenia w imieniu Starosty [...] spraw administracyjnych i wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Wnioskodawca zażądał udostępnienia powyższej informacji w formie elektronicznej i przesłania jej na podany adres poczty elektronicznej lub też za pośrednictwem platformy ePUAP. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do wskazania powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wskazano, że analiza przepisów i stanu faktycznego sprawy prowadzi do konstatacji, iż żądane przez wnioskodawcę informacje mają charakter informacji przetworzonych. W odpowiedzi wnioskodawca pismem z dnia [...] listopada 2020 r. poinformował organ, że wnioskowana informacja nie może zostać uznana jako informacja przetworzona. Wnioskodawca podniósł, że przekazanie upoważnień wymaga podjęcia wyłączcie czynności technicznej, jaką jest scanowanie dokumentów. Dyrektor PCPR uzasadniając odmowę udostępnienia żądanej informacji wskazał, że aktualnie występuje około 20 upoważnień do wydawania decyzji oraz prowadzenia spraw. Podniósł, że przygotowanie informacji wymagałoby podjęcia przez organ znacznego wysiłku organizacyjnego i zaangażowania środków osobowych, które mogą zakłócić normalny tok jego działania. Wskazał, że przygotowanie żądanej informacji z uwagi na kryterium ilościowe jest równoznaczne z podjęciem szeregu czasochłonnych czynności. Podał, że trzeba mieć na uwadze, że nawet suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Dyrektor podał, że dodatkową przesłanką wydania decyzji odmawiającej jest okoliczność, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji zaś wnioskowana informacja nie należy do ww. kategorii. Organ wskazał, że skoro w niniejszej sprawie wnioskodawca żąda informacji publicznej przetworzonej, to niezbędne jest występowanie po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego. Dyrektor przytoczył art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podał, że skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. W niniejszej sprawie wnioskodawca wezwany do wykazania interesu publicznego uzasadniającego uzyskanie żądanych informacji, interesu tego nie wskazał. Wskazał natomiast, iż w jego ocenie żądana informacja jest informacją prostą. Ponadto wnioskodawca nie wykazał, żeby działał w interesie publicznym, a żądana informacja wywoła skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Skoro wnioskodawca szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej przetworzonej nie wykazał, to organ instancji winien decyzją odmówić udostępnienia wnioskowanej informacji. Decyzja Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. stała się przedmiotem skargi J. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: - art. 10 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284) oraz art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie ani treści (informacji o osobach upoważnionych do prowadzenia i załatwiania spraw administracyjnych w imieniu Starosty [...]), ani postaci żądanych upoważnień stanowiących dokumenty urzędowe w rozumieniu u.d.i.p., wbrew ciążącemu obowiązkowi udostępniania informacji publicznej; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez zaniechanie wykazania w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych i dowodów, na podstawie których organ uznał żądaną informację publiczną za informację przetworzoną, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, oraz poprzez zaniechanie ustalenia, czy przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego zaistniała na gruncie niniejszej sprawy; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji publicznej przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona; - art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. w Zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa do wglądu do dokumentów urzędowych, jakimi niewątpliwie są udzielone przez Starostę [...] w trybie art. 268a k.p.a. upoważnienia do prowadzenia i załatwiania w jego imieniu spraw administracyjnych; - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie za dodatkową przesłankę wydania zaskarżonej decyzji nienależenia wnioskowanej informacji do kategorii "informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji"; - art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez błędne pouczenie w decyzji organu o przysługujących środkach odwoławczych, oraz poprzez niezamieszczenie w decyzji pouczenia o przysługującym na mocy art. 17 ust. 2 u.d.i.p. prawie do zwrócenia się do organu wydającego decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez niezamieszczenie w decyzji pouczenia o dopuszczalności zaskarżenia tejże decyzji do sądu administracyjnego na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. bez konieczności skorzystania z przysługującego wnioskodawcy na mocy art. 17 ust. 2 u.d.i.p. prawa do zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pozwalający na ustalenie stanu faktycznego; - art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, dowolność w ustaleniach faktycznych, rozpatrzenie sprawy w sposób dowolny, przypadkowy, subiektywny, selektywny i oparty na z góry założonej tezie; - art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; - art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne i nieprzekonujące wyjaśnienie przesłanek, na których oparł się organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie; - art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, poprzez brak zamieszczenia tychże informacji w decyzji organu. W obszernym uzasadnieniu skarżący powołując się na wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2373/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 323/19; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1033/18; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 1722/16; postanowienia NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt IOW 27/18, I OW 28/18, I OW 29/18; postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt I OW 134/18 - (http://orzeczenia.nsa.qov.pl/) wskazał, że od wydanej przez Dyrektora PCPR decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej nie służy odwołanie do SKO, jak pouczono w decyzji, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu. Skarga jest zdaniem skarżącego dopuszczalna. Skarżący wskazał też m.in., że upoważnienia do prowadzenia i załatwiania spraw udzielone przez Starostę [...], o których udostępnienie wystąpił w dniu [...] listopada 2020 r. stanowią jako dokumenty urzędowe informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ upoważnienia te stanowią utrwaloną i podpisaną w dowolnej formie treść oświadczenia woli funkcjonariusza publicznego w rozumieniu Kodeksu karnego - Starosty [...] - w ramach jego kompetencji przyznanych przepisami prawa na podstawie art. 268a k.p.a. i art. 112 ust. 5 u.p.s. skierowaną do innego podmiotu - upoważnianej osoby - lub złożoną do akt sprawy, spełniają więc wszystkie wymogi określone w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący wskazał, że ma prawo zapoznania się nie tylko z treścią, ale także postacią takiego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I OSK 1719/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 513/20). Podniósł, że niezrozumiałe jest przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji stanowisko, że "prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji zaś wnioskowana informacja nie należy do ww. kategorii." Żądanie udostępnienia aktualnie obowiązujących upoważnień niewątpliwie dotyczy sfery faktów i stanu istniejącego w chwili udzielania informacji w postaci informacji o funkcjonariuszach publicznych, lub też szerzej o osobach pełniących funkcję publiczną, albowiem o pracownikach PCPR w [...] posiadających umocowania do występowania w imieniu organu administracji publicznej jakim jest Starosta [...]. Skarżący zaznaczył też, że organ nie wykazał w przekonujący, obiektywny i niebudzący wątpliwości, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. W ocenie skarżącego organ wadliwie uznał żądanie wydania kopii treści (skanów) aktualnie obowiązujących upoważnień do prowadzenia i załatwiania spraw administracyjnych w imieniu Starosty [...] jako informację przetworzoną, albowiem ich udostępnienie, tj. wykonanie kopii tychże upoważnień nie spełnia kryteriów przesądzających o uznaniu danej informacji publicznej za informację przetworzoną. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził jedynie, że stanowisko skarżącego o możliwości zaskarżenia decyzji bezpośrednio do Sądu pozbawione jest racjonalnych podstaw. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2021 r. podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna i podlegała uwzględnieniu. W skardze zasadnie podniesiono, że od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie o odmowie udostępnienia informacji przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym dopuszczalne było wniesienie do sądu administracyjnego skargi na tę decyzję, bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że obowiązek udzielania informacji publicznej przewidziany we wskazanej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Skoro w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. mowa jest ogólnie o podmiotach wykonujących zadania publiczne, to podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z jednostkami organizacyjnymi, o jakich mowa w przepisach k.p.a., czy P.p.s.a. (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2373/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] rozpatrując wniosek z dnia [...] listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej działał jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), dalej u.p.s., zadania pomocy społecznej w powiatach wykonują jednostki organizacyjne – powiatowe centra pomocy rodzinie. Stosownie do art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. przez organy jednostek samorządu terytorialnego rozumie się organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta) starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Skoro, Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie należy do kręgu podmiotów określonych art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., to nie jest organem w rozumieniu prawa administracyjnego, a tym samym nie jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2373/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Dyrektor PCPR jest wprawdzie uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej ale wyłącznie w imieniu i z upoważnienia starosty (art. 112 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej). Sam Dyrektor PCPR nie jest organem władzy publicznej. Zatem, zastosowanie w sprawie z zakresu dostępu do informacji publicznej, w przypadku wydania przez Dyrektora PCPR decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, znajdzie art. 17 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Błędne pouczenie w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. o prawie wniesienia odwołania do SKO nie wpływa na dopuszczalność skargi w tej sprawie, co wskazano już na wstępie rozważań. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję, bez skorzystania z tego prawa. Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. Odnosząc się zaś do meritum sprawy wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że żądana we wniosku informacja w postaci scanów aktualnie obowiązujących upoważnień udzielonych przez Starostę [...] Dyrektorowi Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] i innym pracownikom Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] do prowadzenia w imieniu Starosty [...] spraw administracyjnych i wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Żądanie dotyczyło bowiem w istocie udostępnienia treści dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a u.d.i.p.), w tym informacji o osobach sprawujących funkcje w PCPR i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d u.d.i.p.). W ocenie Sądu stwierdzenie w decyzji, że żądana informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną nie jest trafne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie informacji publicznej przetworzonej nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to m.in. taka informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (v. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 1746/14). Taka sytuacja w tej sprawie nie występuje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest też pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że informacja przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (v. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt I OSK 747/14), której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów. Taka sytuacja w tej sprawie także nie występuje. Dyrektor PCPR wskazał w decyzji, że aktualnie takich upoważnień do wydawania decyzji i prowadzenia spraw, których udostępnienia żąda wnioskodawca jest około 20. Nie sposób w świetle tego stanu faktycznego zgodzić się z Dyrektorem PCPR, że udostępnienie żądanej informacji publicznej wymagałoby "podjęcia przez organ znacznego wysiłku organizacyjnego i zaangażowania środków osobowych, które mogą zakłócić normalny tok jego działania. Udostępnienie około 20 dokumentów urzędowych, o których mowa we wniosku, a których odszukanie nie powinno co do zasady (z uwagi na ich charakter) stanowić jakiegokolwiek problemu, nie daje podstaw do twierdzenia, iż realizacja wniosku mogłaby zakłócić normalny tok działania PCPR. Argument o czasochłonności czynności z uwagi na kryterium ilościowe (około 20 upoważnień) nie jest zatem w tej sprawie trafny. W sprawie tej nie może być mowy o szerokim zakresie wniosku, który wymagałby zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów (v. wyroki NSA z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Wobec błędnego zastosowania w niniejszej sprawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co miało wpływ na wynik sprawy, zaszła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji. Żądanie wniosku dotyczy udostępnienia informacji publicznej prostej. Trafnie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego, zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., Sąd uznał za niezasadne. Trafnie natomiast w skardze podniesiono, że stosownie do art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno zawierać także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogów tych nie spełnia, jednakże uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych sąd zaliczył wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.