II SA/Wa 2531/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także: "Prezes UODO" lub "organ nadzorczy"), działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej także: "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1781 - dalej także: "u.o.d.o."), w sprawie zainicjowanej skargą wniesioną przez M. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Rzecznika Praw Dziecka (dalej także: "RPD") polegające na niezwróceniu skarżącemu dokumentów z jego danymi wrażliwymi - odmówił wszczęcia postępowania. Zaskarżone postanowienie Prezesa UODO zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W piśmie z dnia [...] października 2020 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga M. S. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Rzecznika Praw Dziecka polegające na niezwróceniu skarżącemu dokumentów z jego danymi wrażliwymi. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r., działając za pośrednictwem platformy ePUAP, wystosował do Rzecznika Praw Dziecka, wniosek, w którym wniósł o zwrot następujących dokumentów: a) historii choroby M. S. ze Specjalistycznej Praktyki Lekarskiej lekarza psychiatry E. L., b) historii choroby M. S. z Poradni Zdrowia Psychicznego w R., c) zaświadczenia lekarza psychiatry W. M. z dnia [...] lipca 2014 r., d) opinię psychologiczną z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący stwierdził, że ze względu na fakt, iż powyższa dokumentacja zawiera treści wrażliwe, a także zawiera treści nieprawdziwe narażające jego osobę na zniewagę i ośmieszenie, wezwał RPD o ich niezwłoczne przesłanie na jego adres. Skarżący zauważył jednak, że do dnia wniesienia skargi Rzecznik Praw Dziecka nie zwrócił żądanych dokumentów, które - w ocenie skarżącego - są przetwarzane i udostępniane w niewiadomy sposób. W wyniku analizy powyższego wniosku strony skarżącej Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1 u.o.d.o - postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., nr [...], odmówił wszczęcia postepowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ nadzorczy, powołując się na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. EU L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z dnia 23 maja 2018, str. 2 ze zm. dalej także: "RODO") - stwierdził, że do przysługujących Prezesowi UODO uprawnień naprawczych należy m.in. nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia (art. 58 ust. 2 lit. c RODO). Prezes UODO wskazał, że zgodnie art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO, administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Organ nadzorczy podkreślił, że RODO nie posługuje się w wyżej wskazanym przepisie pojęciem "dokumentów zawierających dane osobowe", jest w nich natomiast używane pojęcie "danych osobowych". Organ nadzorczy stwierdził, że żaden przepis RODO, jak również ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych nie uprawnia Prezesa UODO do wydawania nakazów udostępnienia dokumentów. Prezes UODO wskazał, że jako organ nadzorczy jest uprawniony do dokonywania oceny legalności dysponowania danymi osobowymi, nie zaś nośnikami, na których dane te zostały utrwalone (np. dokumentami). W tej sytuacji, Prezes UODO uznał, że skierowane do niego żądanie skarżącego jest w sposób oczywisty nieuzasadnione. Organ nadzorczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się do Prezesa UODO z żądaniem dotyczącym nakazania udostępnienia konkretnie oznaczonych dokumentów, a nie bezpośrednio danych osobowych. Tymczasem, jak zauważył organ nadzorczy, Prezes UODO, zgodnie z przyznanymi mu kompetencjami, jest organem właściwym do kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami RODO, natomiast nie jest jednak uprawniony do wydania nakazu udostępnienia dokumentów zawierających m.in. dane osobowe. Prezes UODO podniósł, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W tej sytuacji, organ nadzorczy uznał, że zaszła podstawa do odmowy wszczęcia postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] października 2020 r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie spornego postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, skarżący zarzucił organowi nadzorczemu: 1. brak ustaleń faktycznych z całokształtem zebranego materiału dowodowego, 2. naruszenie prawa - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a także na braku merytorycznego uzasadniania wydanego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że pomimo wystąpienia do Rzecznika Praw Dziecka w dniu [...] kwietnia 2018 r. z wnioskiem o zwrot stosownych dokumentów zawierających dane osobowe skarżącego, organ ten do dnia wniesienia skargi nie zwrócił skarżącemu żądanych dokumentów. W związku z powyższym, skarżący zarzucił, iż Rzecznik Praw Dziecka dopuścił się rażącej bezczynność w zakresie ustosunkowania się na wskazane wyżej pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. Skarżący uznał, że Rzecznik Praw Dziecka, wbrew woli skarżącego, posiada dokumenty, które zostały przekazane temu organowi w formie papierowej, a które następnie zostały skopiowane i przetworzone do postaci kopi elektronicznych. Skarżący wskazał, że Rzecznik Praw Dziecka czynnie uczestniczył w postępowaniach sądowych zarówno przed Sądem Apelacyjnym w[...] sprawa sygn. akt [...]), jak i przed Sądem Okręgowym w [...] (sprawa sygn. akt:[...]), a co za tym idzie przetwarzał ww. dokumenty wbrew woli skarżącego, naruszając tym samym przepisy prawa. Skarżący podniósł, że podstawę materialną, tj. przepisem, na który podmioty danych mogą się powołać, realizując prawo do bycia zapomnianym, prawodawca unijny zawarł w art. 17 RODO, który w ust. 1 przesądza, że osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzą odpowiednie okoliczności w tej sprawie. Odnosząc się do stanowiska Prezesa UODO, w którym organ nadzorczy wyraził pogląd, iż w świetle zarówno przepisów RODO, jak i przepisów ustawy o ochronie danych osobowych organ ten nie jest uprawniony do nałożenia na administratora danych udostępnienia dokumentów, skarżący stwierdził, że jest ono absurdalne i oparte na błędnej interpretacji przepisów prawa. Skarżący wskazał bowiem, że interpretacja pojęcia "dokumentów zawierających dane osobowe" dokonana przez Prezesa UODO stanowi sposób na celowe uniknięcie wszczęcia postepowania wobec podmiotów, które bezprawnie przetwarzają dane osobowe zawarte w dokumentach. Skarżący stwierdził, że - wbrew twierdzeniom organu nadzorczego - w żaden sposób nie żądał wydawania nakazu udostępnienia dokumentów, lecz żądał usunięcia dokumentów przetwarzanych przez Biuro Rzecznika Praw Dziecka, tj. dokumentacji medycznej, która zawiera nie tylko dane wrażliwe, ale jak się okazało również fałszywe i nieprawdziwe informacje dotyczące skarżącego. Skarżący zauważył, że jedną z form usunięcia danych jest ich przekazanie do osoby uprawnionej lub ich zniszczenie. W tej sytuacji, skarżący uznał, że skierowane do Prezesa UODO żądanie jest w sposób oczywisty uzasadnione. Skarżący zarzucił jednocześnie, że twierdzenie zawarte w spornym postanowieniu, iż "W przedmiotowej sprawie Skarżący zwrócił się do Prezesa UODO z żądaniem dotyczącym nakazania udostępnienia konkretnie oznaczonych dokumentów" jest jawnym poświadczeniem nieprawdy. Skarżący uznał ponadto, że dalsze wywody Prezesa UODO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia świadczą o tym, iż zostało ono prawdopodobnie skopiowane z innego dokumentu i nie posiada żadnego meteorycznego uzasadniania dla odmowy wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2020 r., zobowiązany był zbadać jego zgodność przede wszystkim z przepisami prawa europejskiego, w tym w szczególności z regulacjami prawnymi zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane także: "RODO"). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga M. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2020 r., nr [...] - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że Prezes UODO, wydając sporne postanowienie z dnia [...] października 2020 r., nie dopuścił się naruszenia zarówno wiążących Polskę przepisów prawa europejskiego, jak i regulacji prawa krajowego, w stopniu mającym istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał przede wszystkim, że organ nadzorczy, wydając sporne postanowienie, nie dopuścił się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 61a § 1 k.p.a. Sąd stwierdził bowiem, że Prezes UODO, rozpoznając w dniu [...] października 2020 r. skargę M. S. na naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych przez Rzecznika Praw Dziecka, prawidłowo uznał, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. Tym samym, Sąd stwierdził, że organ nadzorczy, wydając sporne postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego - nie dopuścił się w powyższym zakresie naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Ponadto, w wyniku przeprowadzenia analizy stanowiska organu nadzorczego zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom skargi - Prezes UODO, wydając w dniu [...] października 2020 r. sporne rozstrzygnięcie, nie dopuścił się również - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, albowiem - odmawiając wszczęcia postępowania - wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do rozważań prawnych, należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Sporne postanowienie Prezesa UODO z dnia [...] października 2020 r. zapadło na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, ustawodawca wprowadził w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Celem wprowadzenia tej nowelizacji było odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. W intencji ustawodawcy rozwiązanie takie w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżnia etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1575/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że regulację art. 61a § 1 k.p.a., tj. odmowę wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" stosuje się do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np.: a) gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie; b) w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1163/12, dostępny na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl); c) przedawnienie materialnoprawne, tj. upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 298); d) sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta; gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sytuacji, której legalność kontrolował sąd administracyjny, ale skargę oddalił (tak m.in. /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 826/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że istnienie "przeszkody" uniemożliwiającej wszczęcie i prowadzenie postępowania musi być oczywiste, a więc takie, której ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 45/19, LEX nr 2676387). Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest bowiem orzeczeniem formalnym, a nie merytorycznym (nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty), co prowadzi do wniosku, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2600/16; podobnie: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 135/19; oba wyroki NSA dostępne na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący - wnosząc do organu nadzorczego skargę z dnia [...] października 2020 r. - podniósł, że Rzecznik Praw Dziecka, wbrew woli skarżącego i pomimo jego wezwania z dnia [...] kwietnia 2018 r. do zwrotu dokumentów, nie zwrócił skarżącemu konkretnych czterech dokumentów zawierających jego dane osobowe. W konsekwencji, skarżący zwrócił się do organu nadzorczego z prośbą o interwencję. Jak stanowi art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO, bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia, każdy organ nadzorczy na swoim terytorium monitoruje i egzekwuje stosowanie niniejszego rozporządzenia, a także rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą. Nie ulega wątpliwości, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) stanowi kompleksową regulację dotyczącą ochrony danych osobowych, która nie wymaga implementacji ustawą krajową, aby mogła być stosowana w danym państwie. Jednocześnie, państwom członkowskim Unii Europejskiej pozostawiono jednak pewien zakres swobody w zakresie regulacji na poziomie krajowym, aby niektóre zagadnienia doprecyzować (np. w przypadku organu nadzorczego, czy odpowiedzialności za naruszenie zasad ochrony danych osobowych), czy też dostosować zasady wprowadzone przez RODO do innych obowiązujących w danym porządku prawnym zasad. Ze wskazanych wyżej przepisów art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO wynika m.in., iż procedura, w ramach której prowadzone są postępowania zainicjowane skargą wniesioną przez osobę, której dane dotyczą, określana jest przez poszczególne państwa członkowskie Unii Europejskiej. Pozostawienie w tym zakresie państwom członkowskim autonomii jest wyrazem realizacji zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich. W tej sytuacji, skargi są wnoszone i rozpatrywane na podstawie przepisów proceduralnych obowiązujących w danym państwie członkowskim UE. Zgodnie z art. 58 ust. 2 lit. c RODO, organ nadzorczy, w ramach swoich uprawnień naprawczych, może m.in. nakazać administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO stanowi, że administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Należy podkreślić, że RODO nie posługuje się w wyżej wskazanym przepisie pojęciem "dokumentów zawierających dane osobowe", lecz używa pojęcia "danych osobowych". W konsekwencji, uznać należy, że zarówno przepisy RODO, jak i przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych nie uprawniają Prezesa UODO do wydawania decyzji nakazującej administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu zwrot dokumentów osobie, której dane dotyczą. W tej sytuacji, stwierdzić należy, iż Prezes UODO zasadnie wskazał w uzasadnieniu spornego postanowienia, że jako organ nadzorczy, nie jest uprawniony do wydania Rzecznikowi Praw Dziecka nakazu zwrotu dokumentów zawierających dane osobowe skarżącego, o których strona skarżąca wspominała w swojej skardze z dnia [...] października 2020 r. Jednocześnie, uznać należy Prezes UODO w spornym postępowaniu nie był zobowiązany do badania kwestii związanej z realizacją prawa skarżącego, jako osoby, której dane dotyczą, do żądania usunięcia jego danych przez Rzecznika Praw Dziecka, zgodnie z art. 17 ust. 1 RODO i tym samym realizacją "prawa do bycia zapomnianym", albowiem skarżący takich zarzutów nie formułował w swojej skardze z dnia [...] października 2020 r., podnosząc je dopiero na etapie skargi wniesionej do Sądu. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wydając sporne postanowienie z dnia [...] października 2020 r., Prezes UODO nie dopuścił się w toku postępowania jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do legalności podjętego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, uznać należy, że skoro działanie organu nadzorczego spełniało warunki konieczne do zastosowania instytucji przewidzianej przez ustawodawcę w art. 61a § 1 k.p.a., brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia wydanego w dniu [...] października 2020 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.