II SA/Wa 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – referent stażysta Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skarg P. J. oraz Dziekana Wydziału [...] w W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia recenzentów postanawia – umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie –

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], cofnęła uprawnienia Radzie Wydziału [...] w W. do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. Od powyższej decyzji Dziekan Wydziału [...] w W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3, art. 129 § 2 w związku z art. 26 k.p.a. i w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) postanowiła: 1. stwierdzić uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wydział [...] w W. w przedmiocie cofnięcia uprawnień Rady Wydziału do nadania stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne przez zobowiązanie jednostki organizacyjnej do przedstawienia Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne, 2. pozostawić wniosek bez nadania dalszego biegu. Na powyższe postanowienie Rada Wydziału [...] w W. złożyła skargę i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 836/13, uchylił zaskarżone postanowienie podając m.in. w uzasadnieniu, że decyzja nie została prawidłowo doręczona, a więc nie weszła do obrotu prawnego i wobec tego nie otworzył się 14 dniowy termin dla zaskarżenia. Po wniesieniu od powyższego wyroku skargi kasacyjnej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2723/13, oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że wykonując niniejszy wyrok (...) Centralna Komisja obowiązana jest przyjąć, że wniosek Dziekana Wydziału [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. wpłynął w terminie i rozpoznać sprawę cofnięcia Radzie Wydziału [...] (aktualnie – Wydziału [...]) w W. uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne po raz drugi. W międzyczasie Dziekan Wydziału [...] w W. w dniu [...] września 2013 r. złożył wniosek o wyznaczenie dwóch recenzentów w postępowaniu o nadanie tytułu profesora sztuki dr hab. P. J. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 27 ust. 4 w związku z art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), odmówiła wyznaczenia recenzentów. W uzasadnieniu podała, że z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] września 2013 r. wynika, iż kandydat zwrócił się o ponowne wszczęcie postępowania o nadanie tytułu profesora (decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku Centralna Komisja odmówiła przedstawienie dr hab. P. J. do tytułu profesora sztuk plastycznych). W tajnym głosowaniu Rada Wydziału jednogłośnie poparła wniosek o wszczęcie postępowania o nadanie tytułu profesora dr hab. P. J. i wyznaczyła recenzentów w osobach prof. M. B. i prof. A. B. W myśl art. 27 ust. 1 ustawy, postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej nauki lub sztuki. Następnie powołano się na cytowaną już wyżej decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. o cofnięciu Radzie Wydziału [...] (aktualnie Wydział [...]) [...] w W. uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne (art.9 ust.2 pkt 3 ustawy) oraz na cytowane wyżej postanowienie Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2013 r. stwierdzające uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które cytowanym również wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 836/13 zostało uchylone. Podano również, że Centralna Komisja złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dalszej części stwierdzono, że postępowanie zażaleniowe na odmowę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zostało zawieszone w dniu [...] września 2013 r., a uchylenie postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oznacza, że decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. nie weszła do obrotu prawnego (doręczenie decyzji na niewłaściwy adres) i decyzja nie została uchylona przez Sąd oraz nie został zniesiony rygor natychmiastowej wykonalności. Adresat otrzymał decyzję, zapoznał się z jej treścią i podjął określone czynności prawne. W związku z tym Rada Wydziału powinna respektować rozstrzygnięcie decyzji i zaniechać wszczynania nowych postępowań związanych z posiadaniem uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. Prof. J. w dniu [...] grudnia 2013 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podzielając argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji i tego samego dnia również Dziekan Wydziału [...] w W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie art. 107 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz niewskazanie strony. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 27 ust. 4 w związku z art. 9 ust.1 i ust. 2 pkt 3 , art. 28 ust. 4 w związku z ust. 5 cytowanej już wyżej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na zawartą w niej argumentację – podała, że spełnia więc wszystkie wymogi formalne określone w procedurze administracyjnej. Wskazano też, że przepisy k.p.a. w postępowaniu przed Centralną Komisją stosuje się odpowiednio (art. 29 ustawy), a decyzja jest również zasadna merytorycznie. Wydział Sztuki Mediów nie posiada obecnie uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego, co oznacza niemożność przeprowadzania przez radę jednostki organizacyjnej postępowania o nadanie tytułu profesora. Wyznaczenie recenzentów nie znajduje więc podstawy prawnej. Odmienny pogląd stanowiłby rażące naruszenie prawa, co skutkowałoby nieważnością postępowania o nadanie tytułu profesora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu natomiast podał, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie posiadają uzasadnienia prawnego, zaś uzasadnienie faktyczne jest wadliwe, bowiem skupia się głównie na wskazaniu faktu postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym m.in. o sygn. II SA/Wa 836/13, a adresat decyzji jest podany nieprecyzyjnie. Reasumując, procedowanie organu nie budzi zaufania do administracji publicznej. Z kolei Dziekan Wydziału [...] w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6, 7, 8, 10, 12 i 107 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdzono, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie posiadają uzasadnienia prawnego, a uzasadnienie faktyczne jest wadliwe, ponieważ skupia się na wskazaniu faktów głównie postępowania toczącego się przed NSA w sprawach o sygnaturze akt m.in. 836/13, zaś adresat decyzji jest podany nieprecyzyjnie. Ponadto w podstawie prawnej nie podano przepisów k.p.a. i nie oznaczono stron. W odpowiedzi na skargi Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o ich oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podała, że wskazany już wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 836/13 został zaskarżony skargą kasacyjną i jest rozpoznawany przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturą I OSK 2723/13. Tym samym decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. jest ostateczna i Wydział [...] nie posiada obecnie uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego co oznacza, w myśl art. 27 ustawy, niemożność przeprowadzenia przez radę jednostki organizacyjnej postępowania o nadanie tytułu profesora i wyznaczanie recenzentów. Z kolei decyzje w pełni odpowiadają wymogom formalnym. W pismach procesowych z dnia [...] i [...] czerwca 2014 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że względu na cytowany już wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało umorzone, zaś obecnie nadano bieg i toczy się postępowanie administracyjne z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. W tej sytuacji organ wniósł o zawieszenie postępowania przed sądem do czasu uprawomocnienia się tej decyzji. Natomiast na rozprawie przed sądem zarówno Dziekan [...] w W., jak i P. J., cofnęli skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu skargi, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd z wyjątkiem sytuacji, gdy cofniecie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy). W rozpoznawanej sprawie cofnięcie skarg było dopuszczalne, bowiem nie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.