II SA/Wa 2490/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. T.H. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę -

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej organ/Szef ABW) rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] zwolnił Pana A.H. (skarżącego) ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący był funkcjonariuszem ABW w służbie stałej. Zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Szef ABW poinformował skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w ABW na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2018 r. poz. 2387, z późn. zm.; dalej "ustawa o ABW"). Pełnomocnik skarżącego skorzystał z uprawnienia zapoznania się z aktami sprawy i złożył do organu wniosek o wgląd do niejawnej części akt sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazywał, że jest to niezbędne, by zapewnić stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a zarazem umożliwić jej realizację prawa do obrony swoich interesów. Zdaniem pełnomocnika udostępnione stronie jawne materiały są nieprzydatne do merytorycznego zapoznania się ze stanem sprawy, a odmowa dostępu do niejawnej części akt stanowi rażące naruszenie gwarantowanej Konstytucją RP zasady państwa prawnego oraz zasady zaufania obywatela do państwa i jego organów administracji publicznej. Nadto złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie przez organ dowodu z przesłuchania strony na okoliczność nie wystąpienia przesłanek dotyczących skarżącego, wskazanych w treści art. 44 pkt 3 ustawy o ABW. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 74 § 2 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.; dalej k.p.a.), odmówił skarżącemu prawa do zapoznania się z niejawną częścią akt postępowania administracyjnego, tj. z pismem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. odmówił uwzględnienia złożonego wniosku dowodowego. Szef ABW postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od postanowienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wskazanym wyżej rozkazem personalnym organ zwolnił skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wskazał, że skarżący utracił przesłankę niezbędną do pełnienia służby, tj. nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną. Dodatkowo powołał się na fakt wydania przez Pełnomocnika Ochrony ABW decyzji o cofnięciu wobec skarżącego poświadczeń bezpieczeństwa upoważniających do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "Ściśle Tajne", "Tajne", "Poufne", "NATO SECRET", "NATO CONFIDENTIAL", "SECRET UE/EU SECRET", "CONFIDENTIAL UE/EU CONFIDENTIAL". Organ wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Jego zdaniem użyty w przepisie zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Uznał, że rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW, zgodnie z art. 7 k.p.a., powinno uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes funkcjonariusza. Zwrócił uwagę na rodzaj i zakres zadań, które ustawodawca powierzył do realizacji ABW. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy o ABW, ABW jest właściwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa państwa i jego porządku konstytucyjnego. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW do zadań ABW należy rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a także rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw szpiegostwa i innych przestępstw godzących w bezpieczeństwo państwa. Podniósł, że z charakterem zadań realizowanych przez ABW ściśle powiązane są wymogi stawiane funkcjonariuszom ABW, niezbędne do pełnienia służby. Wymogi te zostały określone w art. 44 ustawy o ABW. Zgodnie z tym przepisem można wyróżnić trzy grupy przesłanek, które powinien wypełniać funkcjonariusz ABW. Są to przesłanki: 1) prawne - posiadanie obywatelstwa polskiego, korzystanie z pełni praw publicznych, dawanie rękojmi zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, posiadanie co najmniej wykształcenia średniego lub średniego branżowego i określonych kwalifikacji zawodowych; 2) osobowościowe, tj. wykazywanie nieskazitelnej postawę moralnej, obywatelskiej i patriotycznej, 3) zdrowotne, tj. posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej dyscypliny służbowej. Ponadto każdy funkcjonariusz ABW, zarówno w służbie, jak i poza nią, powinien postępować w sposób określony w rocie ślubowania (obowiązek ten wynika z art. 79 ust. 1 ustawy o ABW). Organ wskazał, że w niniejszej sprawie okoliczności ujawnione w toku czynności realizowanych przez ABW, udokumentowane w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nie budzą wątpliwości, iż zaistniała przesłanka "ważnego interesu służby". W ocenie organu skarżący zarówno w sferze służbowej, jak i pozasłużbowej przekreślił jego dotychczasowy przebieg służby. Zdaniem Szefa ABW te okoliczności jednoznacznie wskazują, że skarżący utracił przesłanki określone w art. 44 ustawy o ABW w postaci nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej i patriotycznej, niezbędne do pełnienia służby. Wskazał, że zachowanie każdego funkcjonariusza ABW, a w szczególności oficera z wieloletnim stażem służby, powinno być nacechowane bezwarunkowym przestrzeganiem norm wynikających z roty ślubowania funkcjonariusza ABW i zasad etyki zawodowej. Ponadto każdy funkcjonariusz ABW, zarówno w sferze służbowej, jak również pozasłużbowej, musi charakteryzować się nieskazitelną postawą moralną, obywatelską i patriotyczną. Zachowując się w sposób opisany w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący przekreślił swoją wiarygodność zawodową. Zachował się w sposób nieprofesjonalny, rażąco naruszający zasady, którymi powinien kierować się każdy funkcjonariusz ABW, a w szczególności oficer. Wobec powyższych okoliczności Szef ABW - służby, której powierzono zadania najważniejsze z punktu widzenia dbałości o bezpieczeństwo państwa i jednocześnie obdarzonej z tego względu dużym kredytem społecznego zaufania, nie może tolerować sytuacji, kiedy w szeregach ABW pozostaje funkcjonariusz, który swym zachowaniem daje przykład rażącego nierespektowania norm wynikających z ustawy o ABW. W ocenie Szefa ABW dalsza obecność skarżącego w służbie będzie negatywnie wpływać zarówno na funkcjonowanie ABW, jak i na postrzeganie tej formacji w odbiorze społecznym czy też przez innych funkcjonariuszy Agencji. Jego zdaniem skarżący sprzeniewierzył się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym a zachowanie funkcjonariusza nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie, z tego powodu dalsze pełnienie przez skarżącego służby w ABW nie jest możliwe bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W przedmiotowej sprawie interes społeczny jest tożsamy z interesem służby, przejawiającym się w konieczności zapewnienia sprawnego i niezakłóconego funkcjonowania ABW. W tym stanie rzeczy uznał, że rozkaz personalny jest prawidłowy. Skargę na powyższy rozkaz personalny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanego rozkazu, poprzez stwierdzenie, że skarżący utracił przesłankę niezbędną do pełnienia służby, tj. nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną w sytuacji, gdy skarżący nie utracił wskazanych wyżej przesłanek niezbędnych do pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza ABW; 2) naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a to art. 10. k.p.a. w zw. z art. 7. k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odmowę odwołującemu czynnego udziału w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie mu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zarówno przed wydaniem decyzji, jak też po jej doręczeniu, pomimo zgłoszenia w tym przedmiocie pisemnego wniosku; 3) naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a to art. 77. § 1. k.p.a. w zw. z art. 78. § 1. k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ administracji wniosku dowodowego o przesłuchanie strony na okoliczność istnienia przesłanek wskazanych w treści art. 44 ustawy o ABW w sytuacji, gdy dowód ten był istotny w postępowaniu administracyjnym, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 4) naruszenie art. 32. ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego przez wzgląd na jego pochodzenie, w sytuacji, gdy takie postępowanie jest rażącym naruszeniem zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji, wyrażonych w Konstytucji RP. Nadto wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność nieprzerwanego spełnienia przez skarżącego przesłanek do pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza ABW. Wskazał, że organ uniemożliwił mu podjęcie jakiejkolwiek obrony swoich praw i interesów. Uznał, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy materialnej (obiektywnej), co oznacza, że celem postępowania jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Właściwa realizacja zasady prawdy obiektywnej zawsze zależy od przestrzegania gwarancji zawartych w przepisach procedury administracyjnej, regulujących postępowanie dowodowe. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ administracji nie udostępnił stronie całości akt postępowania dotyczącego skarżącego bezpośrednio, lecz również bezpodstawnie oddalił wniosek dowodowy o przesłuchanie skarżącego na okoliczność spełniania przez niego przesłanek do dalszego pełnienia służby. Wskazał, że nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentu, to przesłuchanie go na wskazane okoliczności było niezwykle istotne z punktu widzenia możliwości obrony swoich praw przez skarżącego. Jego zdaniem czynności organu administracji doprowadziły do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie miał jedynie iluzoryczne możliwości do merytorycznego odniesienia się do stawianych mu zarzutów, tj. do zarzutu utraty postawy moralnej, patriotycznej i obywatelskiej. Jawna część akt, udostępniona skarżącemu, nie zawiera żadnego dokumentu, z którego treści wynikałaby jakakolwiek informacja, pozwalająca na realny udział skarżącego w tym postępowaniu. Wskazał, że jest funkcjonariuszem szczególnie niewygodnym dla działającego w Polsce wietnamskiego środowiska przestępczego co opisał w skardze. Podniósł, że jako jedyny funkcjonariusz pochodzenia [...] posiada cechy oraz umiejętności, które dla interesów Państwa są szczególnie istotne oraz posiada nienaganną postawę moralną i patriotyczną, a także, że sumienne wypełnianie przez niego obowiązków było dla niego kwestią priorytetową, nawet w sytuacji realnego zagrożenia życia. W związku z powyższym wnosił o uchylenie rozkazu Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania administracyjnego; ewentualnie o uchylenie rozkazu Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] zwalniający skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną podstawą zwolnienia skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego był art. 50 i art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2018 r. poz. 2387 ze zm.; ustawa o ABW). Podstawą nadania kwestionowanemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności był art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o ABW, Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Zgodnie z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Podkreślić trzeba, iż wskazany przepis nie określa żadnych przesłanek czy powodów zwolnienia, natomiast posługuje się określeniem "można". W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż posłużenie się w omawianym przepisie przez ustawodawcę zwrotem "można" oznacza, że podejmowane na tej podstawie działania Szefa ABW mają charakter fakultatywny i organ posiada w tej sytuacji swobodę działania co do sposobu załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, z uwagi na szczególne zadania tej instytucji, uprawnienia Szefa ABW - z woli ustawodawcy - zostały określone w sposób bardzo szeroki i mają one charakter władczy. Wnika to bowiem z samego charakteru stosunku służbowego funkcjonariusza ABW. Jest to stosunek administracyjnoprawny. Do jego cech należy nierównorzędność stron, przejawiająca się w nadrzędności władzy służbowej, która dysponuje uprawnieniami władczymi wobec mianowanego funkcjonariusza. Nie ulega zatem wątpliwości, iż rozkaz personalny wydany wobec Skarżącego, stanowił decyzję podjętą w ramach tzw. uznania administracyjnego. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego w ramach uznania administracyjnego przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe pod względem formalnym, czy nie nosi cech dowolności, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie dokonuje oceny, w jaki sposób organ - realizując określoną politykę stosowania prawa - wypełnia treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2018 r. o sygn. akt I OSK 736/17; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści powyższego zwrotu należy sięgać przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz szczególny status funkcjonariuszy tej służby, a ponadto, że w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie koliduje z ważnym interesem służby, a zatem, że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Zgodnie z art. 1 ustawy o ABW, ABW jest właściwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa państwa i jego porządku konstytucyjnego. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy do zadań ABW należy rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a także rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw szpiegostwa i innych przestępstw godzących w bezpieczeństwo państwa. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami ABW były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią i bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w ABW musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami, nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom służb przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, nie ma ona jednakowoż charakteru bezwzględnego. Wprawdzie bowiem ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby ale wyposażył on organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań służących racjonalnemu prowadzeniu polityki kadrowej w oparciu o zasoby ludzkie spełniające określone ustawą wymogi. W sytuacji zatem gdy poczynione przez organ ustalenia podają w wątpliwość wywiązywanie się przez funkcjonariusza z nałożonych na niego obowiązków, ustawodawca daje organowi prawo rozwiązania z nim stosunku prawnego. Z uwagi na szczególnie istotne dla bezpieczeństwa państwa zadania ABW, uprawnienia Szefa ABW - z woli ustawodawcy - zostały określone bardzo szeroko i mają charakter władczy. Wynika to z charakteru administracyjno-prawnego stosunku służbowego, który przejawia się nierównorzędnością stron i nadrzędnością władzy służbowej, która dysponuje pewnymi władczymi uprawnieniami wobec funkcjonariusza. Rozkaz personalny wydany wobec Skarżącego stanowił decyzję podjętą w ramach "uznania administracyjnego". Skarżący na każdym etapie postępowania miał i korzystał z możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, w takim zakresie, w jakim umożliwiają to przepisy k.p.a. Jednocześnie należy zauważyć, że art. 73 § 1 k.p.a., statuuje prawo strony do wglądu w akta sprawy, nie mógł być zastosowany w tej sprawie w odniesieniu do dokumentu zarejestrowanego pod nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., do którego dostępu odmówiono Skarżącemu. Przepis art. 74 § 1 k.p.a., wyłącza zastosowanie przepisu art. 73. Przepisu tego nie stosuje się do akt sprawy, zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy. W sytuacji zatem, gdy klauzula "tajne" na dokumencie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., do którego dostępu odmówiono pełnomocnikowi strony, została nadana przez uprawnioną osobę, zaś treść pisma odpowiada przesłankom materialnym uzasadniającym nadanie dokumentowi klauzuli "tajne", zapewnienie stronie możliwości zapoznania się z owym dokumentem pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 74 § 1 k.p.a. Co więcej, spełnienie woli strony wypełniałoby znamiona czynu zabronionego, o którym mowa w art. 265 k.k.. Wbrew twierdzeniom skarżącego Szef ABW przestrzegał w przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu zasad postępowania administracyjnego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się oznaczony klauzulą tajności dokument, z którego niezbicie wynika, że skarżący poprzez swoje zachowanie utracił nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną, przekreślając swoją wiarygodność jako funkcjonariusza ABW. Swoim zachowaniem w sferze służbowej i pozasłużbowej dał przykład rażącego nierespektowania norm wynikających z ustawy o ABW, dlatego też organ zasadnie uznał, iż nie może on dalej pozostawać w szeregach tej formacji. W tak opisanym stanie prawnym podkreślenia wymaga, iż Sąd orzekający w sprawie mógł dokonać kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego tylko w świetle przesłanek opisanych w cytowanym wyżej art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW. W ocenie Sądu, organ powołując się na dokumenty niejawnej części akt postępowania administracyjnego prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie okoliczności ujawnione w toku czynności realizowanych przez ABW, udokumentowane w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nie budzą wątpliwości, iż zaistniała przesłanka "ważnego interesu służby". Sąd po zapoznaniu się z dokumentacją niejawnej części akt postępowania administracyjnego stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że skarżący swoim zachowaniem opisanym w tych aktach zarówno w sferze służbowej jak i pozasłużbowej przekreślił dotychczasowy przebieg służby. Zdaniem Sądu, Szefa ABW prawidłowo określił, że te okoliczności jednoznacznie wskazują, że skarżący utracił przesłanki określone w art. 44 ustawy o ABW w postaci nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej i patriotycznej, niezbędne do pełnienia służby. Zasadnie wskazano, że zachowanie każdego funkcjonariusza ABW, a w szczególności oficera z wieloletnim stażem służby, powinno być nacechowane bezwarunkowym przestrzeganiem norm wynikających z roty ślubowania funkcjonariusza ABW i zasad etyki zawodowej. Ponadto każdy funkcjonariusz ABW, zarówno w sferze służbowej, jak również pozasłużbowej, musi charakteryzować się nieskazitelną postawą moralną, obywatelską i patriotyczną. Zachowując się w sposób opisany w piśmie nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący przekreślił swoją wiarygodność zawodową. Zachował się w sposób nieprofesjonalny, rażąco naruszający zasady, którymi powinien kierować się każdy funkcjonariusz ABW, a w szczególności oficer. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola legalności nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w świetle nakreślonych wyżej ram prawnych, Sąd nie jest uprawniony by w ramach niniejszego postępowania dokonywać kontroli ustaleń zwartych w raporcie, a tym samym nie jest władny by kwestionować zasadność stanowiska Szefa ABW. Z tych względów za niezasadne uznać należało podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zarzuty naruszenia art. 10. k.p.a. w zw. z art. 7. k.p.a., art. 77. § 1. k.p.a. w zw. z art. 78. § 1. k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ administracji wniosku dowodowego o przesłuchanie strony na okoliczność istnienia przesłanek wskazanych w treści art. 44 ustawy o ABW, art. 32. ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W przedmiotowej sprawie organ słusznie zauważył, że interes społeczny jest tożsamy z interesem służby, przejawiającym się w konieczności zapewnienia sprawnego i niezakłóconego funkcjonowania ABW. Zasadne jest twierdzenie organu, że dalsze utrzymywanie w służbie skarżącego będzie miało negatywny wpływ nie tylko na możliwość realizacji przez ABW jej zadań ustawowych, ale także na morale funkcjonariuszy pełniących z pełnym poświeceniem służbę w newralgicznych dla bezpieczeństwa państwa obszarach. W tej sytuacji niniejszemu rozkazowi personalnemu musi zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny a wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.