II SA/Wa 2477/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego M. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym aktem - wobec treści art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r. poz. 723 ze zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową" - odmówiono wyłączenia stosowania wobec p. M. W., zwanego dalej "Wnioskodawcą", art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca - pismem z [...] września 2017 r. - wystąpił o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej; w uzasadnieniu podania podkreślał, że nigdy nie był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa (dalej jako "SB"), a jedynie słuchaczem Akademii Spraw Wewnętrznych; za późniejszą służbę otrzymał list gratulacyjny, nagrody pieniężne, wyróżniono go Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Srebrnym za Długoletnią Służbę i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz awansowano w stopniu służbowym; zlecone mu przez przełożonych zadania starał się zawsze wykonywać starannie, niejednokrotnie przedkładając je nad potrzeby wynikające z życia rodzinnego, - decyzją z [...] czerwca 2019 r. odmówiono wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej; w następstwie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - prawomocnym wyrokiem z 13 marca 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 1834/19) - Sąd ten uchylił kwestionowane orzeczenie, - Wnioskodawcę zwolniono ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej jako "ABW") [...] lutego 2017 r.; ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość określono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, - zgodnie z pismem z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanego dalej "IPN" – z 1 września 2017 r. (informacją o przebiegu służby) - Wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. I3b ustawy zaopatrzeniowej, od [...] września 1987 r. do [...] maja 1990 r. - 2 lata, 8 miesięcy i 16 dni, - jak ustalono w sprawie, całkowity okres służby Wnioskodawcy wynosi 32 lata, 1 miesiąc i 16 dni (od [...] stycznia 1985 r. do [...] lutego 2017 r.); do wysługi zaliczono również okres 2 miesięcy i 12 dni zasadniczej służby wojskowej (od [...] października 1984 r. do [...] stycznia 1985 r.), - z kopii akt osobowych - przekazanych przez IPN przy piśmie z 10 kwietnia 2018 r. oraz z 30 września 2020 r. - nie wynika, aby Wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r., - w piśmie z 19 kwietnia 2018 r. Szef ABW przekazał informacje dotyczące przebiegu służby Wnioskodawcy; ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki; w trakcie służby w Urzędzie Ochrony Państwa (dalej "UOP") i ABW podwyższano mu uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy, był awansowany w stopniu służbowym, pozytywnie go opiniowano, otrzymywał nagrody finansowe, a także odznaczono go Medalem Srebrnym "Za Długoletnią Służbę", Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi; w aktach sprawy nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec Wnioskodawcy karach dyscyplinarnych, w zgromadzonym materiale nie ma dokumentów potwierdzających udział Wnioskodawcy w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jego życia i zdrowia; po kwerendzie archiwalnej oraz analizie informacji i materiałów, znajdujących się w dyspozycji ABW, pismem z 19 lipca 2018 r. jej Szef stwierdził, że jego stanowisko zawarte w piśmie z 19 kwietnia 2018 r. jest ostateczne, - na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej można w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłączyć stosowanie art. 15c, 22a i 24a, ze względu na: - krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz - rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia; wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, - wskazano jak - zdaniem organu - należy wykładać warunki zastosowania wyjątku opisane jako "krótkotrwałość służby", "rzetelne pełnienie służby" oraz pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek", - przechodząc do analizy danej sprawy odnotowano, że - co wskazano w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1834/19 - że okres pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa przez Wnioskodawcę: "(...) powinien zostać oceniony jako służba krótkotrwała."; tym samym w przedmiotowej sprawie spełniono przesłankę z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, - odnosząc się do przesłanki wymienionej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej wskazano, że organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez Wnioskodawcę zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989 r. - w szczególności z narażeniem zdrowia i życia; odnotowano tylko, że wypłacane mu świadczenie emerytalne nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, ze. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem o emeryturach", - w kontekście analizy wystąpienia w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku wskazano, że - co wynika z dokumentacji przekazanej przez IPN - Wnioskodawca pełnił służbę jako funkcjonariusz w jednostce Zmotoryzowanych Odwodów Milicji Obywatelskiej (dalej jako "ZOMO"); następnie opisano historię powołania tej formacji i jej charakter; wskazano też że od 1973 roku zaczęto do niej rekrutować poborowych, aby odbywali tam zasadniczą służbę wojskową; do tej służby byli oni ochotnikami z uwagi na: preferencje przy późniejszym staraniu się o przyjęcie do Milicji Obywatelskiej, służby w lepszych warunkach niż w wojsku (służbę w miastach, czy braku wyjazdów na ćwiczenia na poligony); Wnioskodawca w okresie zaliczonym jako służba na rzecz totalitarnego państwa pobierał też naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej im. [...] w [...], zaś później nie podjął żadnych działań, mających na celu zaprzestania nauki, lecz ją kontynuował, wiedząc, jakie są zadania danej uczelni zgodnie z jej statutem - szerzej je przywołano, - jak wynika z opinii służbowej Wnioskodawcy z [...] października 1987 r.: "Z nałożonych zadań służbowych wywiązywał się w stopniu dobrym. Do pracy w organach Milicji Obywatelskiej jest przygotowany w stopniu dobrym. Wyniki w służbie osiągał dobre (...) Posiada dużo własnej inicjatywy. (...) Wiadomości zawodowe i społeczno-polityczne pogłębiał przez systematyczne i aktywne uczestnictwo w zajęciach programowych. Pod względem moralnym nie było w stosunku do opiniowanego żadnych zastrzeżeń.", - Wnioskodawca w okresach pracy w SB - co wynika z opinii z [...] listopada 1989 r. : "(...) posiada szeroką wiedzę ogólną a zawodową poszerza uczestnicząc w zajęciach poza programowych. (...) Strona etyczno-moralna nie budzi zastrzeżeń."; w notatce z [...] listopada 1989 r. Kierownik [...] Wyższej Szkoły Oficerskiej im. [...] w [...] podkreślił, że Wnioskodawca: "Jest podchorążym o dużym poczuciu odpowiedzialności za realizację zadań, wykazując przy tym własna inicjatywę.", - Wnioskodawca w trakcie służby na rzecz totalitarnego państwa (podanie z [...] kwietnia 1990 r.) wystąpił wyrażenie zgody: (...) na podjęcie studiów magisterskich w systemie zaocznym na Wydziale [...] Uniwersytetu im. [...] w [...]"; z materiału dowodowego wynika, że Wnioskodawca w trakcie służby w SB rozwijał się zawodowo, a przełożeni inwestowali w jego karierę zawodową, - nie bez znaczenia pozostaje również, że - w okresie zaliczanym jako służba na rzecz totalitarnego państwa - Wnioskodawcę awansowano w stopniu służbowym, - z dokumentacji przekazanej przez IPN wynika, że Wnioskodawca był członkiem Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej (dalej "ZSMP"); następnie wskazano jaki charakter miała ta organizacja, - analiza materiału dowodowego (stanowiącego kopię akt osobowych IPN), pozwala domniemywać, że Wnioskodawca utożsamiał się z ustrojem totalitarnym; nie pozostaje to bez znaczenia dla oceny, czy jego sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego wyjątku, - postawa Wnioskodawcy – w pełni świadome aktywne uczestnictwo w strukturach SB - nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadniony przypadek, - argumenty Wnioskodawcy - dotyczące zaangażowania w realizowanie zadań i obowiązków podczas pełnienia przezeń służby w UOP i ABW, a także otrzymanie odznaczeń - nie mają wpływu na brak zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku - wobec zaangażowania i świadomością uczestnictwa w strukturach SB, - reasumując - mając na względzie analizę materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego - całokształt służby Wnioskodawcy, w szczególności jej charakter przed 31 lipca 1990 r. oraz przyjęta przezeń postawa wobec ówczesnego sytemu państwowego i zaangażowanie w służbę na rzecz SB, nie pozwalają na skorzystanie z uprawnień, wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - wyłączenie stosowania art. 15c, 22a i 24a tego aktu. W skardze Wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, zarzucił naruszenie: - art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez: - błędną wykładnię, polegającą ocenie spełniania przez Wnioskodawcę przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, w oderwaniu od kryteriów określonych pkt 1 i 2 danego ustępu; tymczasem przepis ten nie wskazuje trzech, odrębnych przesłanek możliwości jego zastosowania - lecz jedną, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w pkt 1 i 2; - wykraczające poza granice uznania administracyjnego bezzasadne przyjęcie, że wobec Wnioskodawcy nie zachodzą podstawy do wyłączenia stosowania art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej, zwłaszcza pomimo stwierdzenia spełniania przezeń kryteriów z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 danego aktu, - art. 7, 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez: - nieprzeprowadzenie wyczerpującego i wnikliwego postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, - oparcie zaskarżonej decyzji na dowolnej oraz wybiórczej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, - błędne ustalenie, że Wnioskodawca utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, jak również, służył w SB oraz był członkiem ZSMP. W szerszym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Wnioskodawcy od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej - przez błędne uznanie, jakoby – wobec ustalonego stanu faktycznego - nie zachodziły wskazane tam przesłanki wyłączenia wobec Wnioskodawcy stosowania reguł ogólnych art. 15c, 22a oraz 24a danego aktu. Co wynika z art. 153 ustawy ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - organ administracji, jak i rozpoznający niniejszą sprawę Sąd, byli związani ocenami prawnymi, wyrażonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1834/19. Trafnie wprawdzie odnotowano w skardze, że orzekając uprzednio w sprawie Sąd zwrócił uwagę na potrzebę oceny określonych w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej przesłanek przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku. Nie oznacza to jednak, jakoby w cenie orzekającego w uprzednim składzie Sądu, spełnienie przesłanek wymienionych w pkt 1 i 2, było wystarczającym warunkiem dla zastosowanie wyjątku przewidzianego daną regulacją, jak bywa przyjmowane obecnie w judykaturze. Przeczą temu inne fragmenty uzasadnienia danego orzeczenia, gdzie zobowiązano organ do rozważenia m.in. okoliczności pełnienia przez Wnioskodawcę służby na rzecz totalitarnego państwa. Gdyby spełnienie wskazanych w pkt 1 i 2 warunków było zdaniem Sądu wystarczające, dodatkowe ustalenia we wskazanych zakresach byłyby bezzasadne. Reasumując - w ocenie rozpoznającego przednią sprawę Sądu - warunki opisane w pkt 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, są niezbędne lecz niewystarczające dla zastosowania wyjątku. Oceną taką związany był organ administracji lecz i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Odnosząc się w tych ramach do realiów rozpatrywanego przypadku należy stwierdzić, że organ mylnie wywiódł, jakoby w danej sprawie nie zachodził szczególne uzasadniony przypadek zastosowania wyjątku, przewidzianego przez prawodawcę art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przede wszystkim wypada odnotować, że - co wynika z oceny sformułowanej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1834/19 - służba Wnioskodawcy na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała, skoro wynosiła niespełna 3 lata. Na gruncie stanowisk formułowanych aktualnie w judykaturze, wypada wręcz skonstatować, że taki okres służby traktować trzeba jako bardzo krótki, skoro nawet przedziały znacznie dłuższe np. od ponad 5 do 8 lat są kwalifikowane jako krótkotrwałe (tak np. prawomocne wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 2268/19 38/20, 202/20 i 444/20 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). W tym kontekście sam czas pełnienia służby należałoby uznać za okoliczność wyczerpującą znamiona szczególnie uzasadnionego przypadku - w rozumieniu zdania wstępnego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Podkreślić przy tym wypada, że organ nie kwestionował rzetelnego pełnienia służby na rzecz demokratycznego państwa a nawet z narażeniem życia zdrowie. Odnotowano jedynie nie pobieranie przez Wnioskodawcę podwyższonych świadczeń, w myśl przepisów rozporządzenia o emeryturach (tak uzasadnienie decyzji). Jak słusznie skonstatował organ, warunek narażenia życia lub zdrowia nie jest zasadniczo wymagany dla zastosowania wyjątku. Skoro w danym przypadku jednak występuje stanowi także specjalną okoliczność, przemawiającą za wystąpieniem przesłanki wskazanej w zdaniu wstępnym art. 8a ust. 1 (patrz analogicznie prawomocne wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 670/19, 444/20 i 202/20 - dostępne w CBOSA). Organ mylnie skonstatował natomiast, jakoby w rozpoznawanym przypadku można było pominąć okoliczność wyjątkowego zaangażowania w pełnienie służby na rzecz państwa demokratycznego Wnioskodawcy. Potwierdzają to stosowne opinie służbowe a także uzyskanie przez Wnioskodawcę orderów i odznaczeń. Nie sposób uznać, aby nie było wolą prawodawcy zastosowanie przewidzianego ustawą wyjątku właśnie do osób jak Wnioskodawca. Celem uchwalenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016 r., poz. 2270), zwanej dalej "Nowela z 2016 roku", było wszak pozbawienie nienależnych przywilejów emerytalnych (rentowych) osób (czy ich rodzin), które pełniąc służbę na rzecz totalitarnego państwa, w późniejszej służbie nie miały stosownych zasług, uzasadniających korzystanie z zaopatrzenia emerytalnego czy rentowego na warunkach korzystniejszych niż osoby uposażone w powszechnym systemie ubezpieczeń społecznych (tak reguły ogólne dla służb mundurowych, przewidziane ustawą o zaopatrzeniu). Z treści uzasadnienia Noweli z 2016 roku nie sposób wnosić, aby wolą prawodawcy było pozbawienie funkcjonariuszy świadczeń, wypracowanych w trakcie służby na rzecz samego państwa demokratycznego. W realiach rozpoznawanej sprawy przewołaną przez organ przesłanką negatywną dla zastosowania wyjątku była natomiast treść dokumentów, sporządzanych na etapie pełnienia przez Wnioskodawcę służby na rzecz państwa totalitarnego. Wynika z nich, że pełnił ją dobrowolnie (w ZOMO), dobrze wykonywał powierzone zadania, a - co do jego postawy ideowej - ówcześni przełożeni nie mieli zastrzeżeń. Przynależał też wedle organu do organizacji młodzieżowej (ZSMP), której zadaniem była indoktrynacja w duchu marksizmu-leninizmu. Ten ostatni fakt jest zresztą kwestionowany. W skardze wskazywano, że - w świetle zachowanych dokumentów - Wnioskodawca należał do innej organizacji młodzieżowej – Harcerskiej Służby Polsce Socjalistycznej (dalej jako "HSPS"). Przywołane przez organ okoliczności nie mogą jednak stanowić przeszkody dla zastosowania wyjątku, przewidzianego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Takie rozumienie danej regulacji prowadziłoby bowiem wprost do wniosku, że z przewidzianego ustawowo przywileju (wyłączenie reguł ogólnych obniżenia świadczeń) mogłyby skorzystać tylko osoby, które służyły państwu totalitarnemu z przyczyn innych niż ideowe – kunktatorskich, materialistycznych, z wyrachowania itp. - bądź niedbale wykonywały swoje obowiązki, pobierając z tego tytułu uposażenie. Intencji, aby tak zakreślić granicę wyjątku, nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy uwzględniając także cele regulacji, wprowadzonych Nowelą z 2016 roku. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że - gdy chodzi o osoby, które pełniąc służbę w formacjach określonych art. 13b ustawy zaopatrzeniowej nie czyniły tego dobrowolnie bądź podjęły (bez zgody przełożonych) współpracę z opozycją demokratyczną - reguły dotyczące obniżenie uposażenia generalnie nie znajdują zastosowania (tak art. 15c ust. 5, art. 22a ust. 5, art. 24a ust. 5 i art. 13c pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej). Przyznane organowi administracji uprawnienie do wyłączania reguł ogólnych dotyczy więc wyłącznie pozostałych osób. Nie sposób zaś zakładać, aby - z woli prawodawcy – wyjątek mógł dotyczyć tylko tych, którzy pełnili obowiązki na rzecz państwa totalitarnego nierzetelnie bądź z przyczyn merkantylnych. Nie zasługuje wprawdzie na akceptację czy wręcz aprobatę zaangażowanie – nawet z przyczyn ideowych – w realizacje zadań służb mundurowych na rzecz państwa totalitarnego, niezależnie czy wykonywane zadania dotyczyły służby w uzbrojonych formacjach, których zadaniem było m.in. zwalczanie demokratycznych protestów (np. rozbijanie demonstracji), jak w przypadku Wnioskodawcy, czy stanowiły jedynie wsparcie techniczne aparatu przemocy. Dał temu wprost wyraz prawodawca, ograniczając przywileje emerytalne i rentowe osób, które to czyniły. Z jego woli reguły te nie mają jednak znaleźć zastosowania do osób, które - w zmienionej rzeczywistości politycznej - dopuszczono do dalszej służby, podjęły ją i pełniły z pełnym zaangażowaniem, przyczyniając się do ochrony bezpieczeństwa publicznego. W przypadku Wnioskodawcy wystąpienie takich okoliczności nie jest sporne. Wprawdzie – w myśl wytycznych zawartych w orzeczeniu o sygn. akt II SA/Wa 1834/19 - organ obowiązany był – odnosząc się do zachowanych wiarygodnych materiałów - ocenić służbę Wnioskodawcy na rzecz państwa totalitarnego w kontekście szczególnych warunkowanie jej pełnienia, które mogłyby także zostać zakwalifikowane jako szczególnie uzasadniony przypadek. Trafnie też organ skonstatował, że służba Wnioskodawcy w konkretnej formacji (ZOMO) nie pozwala a priori uznać aby miała ona szczególny charakter - nie służyła bezpośrednio represyjnym funkcją ówczesnego państwa. Brak szczególnych uwarunkowań w danym aspekcie nie włączaj jednak potrzeby oceny, czy inne okoliczności sprawy nie przemawiają za wystąpieniem szczególnie uzasadnionego przypadku. W rozpatrywanej, jak wskazano wyżej, organ winien był to dostrzec (patrz wcześniej przywołane szczególne okoliczności faktyczne). Wobec powyższych uwarunkowań – pomimo, że decyzja o włączeniu reguł ogólnych ma charakter uznaniowy - obowiązkiem organu było wydanie orzeczenia pozytywnego dla Wnioskodawcy, w związku z treścią art. 7 K.p.a. in fine. Orzeczenie w danym przedmiocie nie może być rozumiane jako dowolne. W sprawie wystąpiły zaś opisane przepisem przesłanki zastosowania wyjątku, a nie ujawniono okoliczności, które by mogły przeciw temu przemawiać. W szczególności nie mogą być nimi postawa ideologiczna czy zaangażowana służba Wnioskodawcy w okresie przed 31 lipca 1990 r. Mogłoby być natomiast taką przesłanką wykazanie jego zaangażowania w konkretne działania, które - z perspektywy powszechnie akceptowanego systemu norm etycznych - były rażąco naganne, a równocześnie wykraczały poza pełnienie wyłącznie służby na rzecz państwa totalitarnego. Tylko do osób pełniących daną służbę skierowany jest bowiem wyjątek, przewidziany art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Chybione są natomiast zarzuty skargi, jakoby orzekając w sprawie naruszono przepisy postępowania, co do obowiązku właściwego jej wyjaśnienia. Żadne bowiem istotne uwarunkowania faktyczne nie budziły wątpliwości - w szczególności bez znaczenia jest, czy Wnioskodawca w istocie należał do ZSMP bądź do HSPS. Organ błędnie natomiast uznał, jakoby ustalone przezeń fakty, nie stanowiły przesłanki zastosowania wyjątku, przewidzianego art, 8a ust, 1 ustawy zaopatrzeniowej. Nie uchybiono też obowiązkowi właściwego uzasadnienia decyzji - w kontekście wskazania uwarunkowań prawnych i faktycznych, stanowiących przesłankę podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Wadliwie natomiast skonstatowano brak przesłanek dla zastosowania wobec Wnioskodawcy wyłączenia reguł ogólnych. Nie są także zasadne wywody skargi, gdzie Wnioskodawca podważa prawidłowość zakwalifikowania jego służby w ZOMO jako pełnionej na rzecz totalitarnego państwa - w rozumieniu art. 13b ustawy zaopatrzeniowej. Kwestią tę przesądza ostatecznie stosowne orzeczenie organu rentowego w przedmiocie obniżenie świadczenia emerytalnego na rzecz Wnioskodawcy, które może być kwestionowane wyłącznie w przewidzianym ustawą trybie. Zagadnienie to nie może być natomiast przedmiotem rozważań, ustaleń czy ocen w odrębnym postępowaniu, gdzie właściwym jest organ administracji inny niż kompetentny w sprawach wymiaru rent i emerytur dla służb mundurowych. Odmienna koncepcja naruszałoby, wywodzoną z konstytucyjnej reguł państwa prawnego, zasadę pewności prawa. Bezzasadność zarzutów skargi w powyższym zakresie nie ma jednak znaczenia dla wyniku sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji – w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Do kosztów tych zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika Wnioskodawcy w kwocie 480 zł.