II SA/Wa 2450/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi M.K. na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z dyspozycji na stanowisko służbowe oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (zwany dalej "Szefem SKW") rozkazem personalnym z [...] października 2020r. nr [...] przeniósł Skarżącego z dniem [...] listopada 2020r. z dyspozycji Szefa SKW na stanowisko służbowe głównego specjalisty w Ekspozyturze SKW w [...] (stopień etatowy – [...], grupa uposażenia – [...], wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - 21%, dodatek za stopień – 1115 zł, dodatek służbowy w wysokości 55% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień). Szef SKW w uzasadnieniu wskazał, że w związku z wnioskiem Dyrektora Inspektoratu SKW w [...] oraz ze względu na potrzeby Służby Kontrwywiadu Wojskowego należało postanowić, jak w sentencji. Szef SKW w podstawie prawnej powołał art. 9 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 75 i art. 79 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2006r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2019r., poz. 1529 ze zm., zwana dalej: "u.s.f.SKWiSWW") oraz § 3 ust. 3, § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25 września 2006r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2020 r., poz. 474, zwane dalej "Rozporządzeniem"). 2. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. rozkazu personalnego Szefa SKW z [...]października 2020r. i zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że Szef SKW niewłaściwie zastosował art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW – przez wskazanie w podstawie prawnej ww. przepisów, regulujących dwie, niedające się łącznie zastosować instytucje prawne, co w konsekwencji skutkuje brakiem możliwości ustalenia, jaką instytucję prawną zastosowano wobec Skarżącego. Art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW dotyczy przeniesienia funkcjonariusza z dyspozycji Szefa SKW na inne stanowisko służbowe, po uprzednim odwołaniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Szefa SKW. Art. 14 ust. 1 ww. ustawy reguluje zaś, zastosowane z urzędu bądź na wniosek, przeniesienie służbowe lub delegowanie do innej miejscowości, na okres do 6 miesięcy. Zastosowanie tej instytucji nie wymaga przenoszenia do dyspozycji, co dodatkowo podkreśla odmienność obu ww. instytucji. Art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW nie reguluje czasu przeniesienia. Natomiast przeniesienie służbowe/delegowanie z art. 14 ust. 1 wyznacza ściśle określone ramy czasowe - 6 miesięcy z możliwością dalszego przedłużenia do 12 miesięcy (art. 14 ust. 2 u.s.f.SKWiSWW). Możliwość zastosowania instytucji z art. 14. ust. 1 ww. ustawy na wniosek lub z urzędu, gdy art. 13 ww. ustawy, implikującej wyłącznie urzędowy tryb jego stosowania, wskazują na istnienie dwóch całkiem innych instytucji. Dodatkowym elementem stanowiącym o odmienności ww. instytucji są odmienne przesłanki ich stosowania. Przy art. 13 u.s.f.SKWiSWW konieczne jest dopełnienie procedury przeniesienia do dyspozycji, następnie przeniesienia na inne, docelowe stanowisko z dyspozycji. Kluczowym elementem przemawiającym za odmiennością ww. instytucji, a jednocześnie brakiem możliwości ich symultanicznego stosowania są ww. ramy czasowe ww. instytucji. Przeniesienie z art. 13 nie zawiera ram czasowych, zaś art. 14 zawiera granice temporalne. Wskazanie więc w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisów dotyczących dwóch odmiennych, niedających się równolegle stosować instytucji prawnych rodzi wątpliwość, niedającą się usunąć w drodze wykładni, co do sytuacji prawnej Skarżącego. Zgodnie z art. 7a § 2 pkt 2 k.p.a. nie działa domniemanie, nakazujące interpretować wątpliwości na korzyść strony. Lakoniczne uzasadnienie decyzji również nie pozwala ustalić, jaką instytucję prawną zastosowano wobec Skarżącego. Rozstrzygnięcie nie jest też prawidłowe, jeżeli jego adresat musi się domyślać i uciekać do metod wykładni, aby ustalać, jaki jest w rzeczywistości zakres jego praw i obowiązków. Taka sytuacja jest tym bardziej niepożądana w formacjach mundurowych, gdzie proces zarządzania personelem powinien opierać się na jasnych zasadach. Ww. rozbieżność przekłada się dodatkowo na sytuację prawną Skarżącego, bo zgodnie z ww. Rozporządzeniem za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania inne należności przysługują funkcjonariuszowi, w przypadku czasowego delegowania do pełnienia służby w innej miejscowości, a inne w przypadku przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości. Kluczowym przykładem jest zwrot należności za zakwaterowanie. Przy przeniesieniu, § 35 Rozporządzenia stanowi, że w przypadku braku zapewnienia lokalu lub kwatery tymczasowej (z ustaleń Skarżącego wynika, że taka sytuacja będzie miała miejsce) zapewnia się na koszt SKW inne pomieszczenie mieszkalne. Natomiast § 39 Rozporządzenia dotyczący zakwaterowania podczas delegowania stanowi, że w braku zapewnienia lokalu lub kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi przysługuje za każdy nocleg ryczałt w wysokości 150% diety. Mając na uwadze brak lokali w dyspozycji SKW, oraz warunki panujące na rynku wynajmu nieruchomości okoliczność czy SKW pokryje Skarżącemu całość kosztów wynajmu czy tylko do wskazanego limitu jest dość istotne. Skomplikowaniu podlega też sytuacja życiowa Skarżącego, bo faktycznie nie wiadomo, czy powinien centrum życiowej aktywności przenosić w nowe miejsce, czy nie. Faktem jest podległość służbowa funkcjonariuszy, ale naruszenia prawa nie powinny być usprawiedliwiane koniecznością dostosowania się do panującej w formacjach mundurowych i podporządkowania. Ustawodawca po to wyróżnił poszczególne instytucje, aby za ich pomocą w praktyce realizować zasady leżące u podstaw funkcjonowania Dotychczasowe działanie Służby narusza wynikający z art. 8 k.p.a. obowiązek pogłębiania zaufania do organów państwa, a w tym przypadku funkcjonariusza do macierzystej Służby. Skarżący wskazał też, że zaskarżył do WSA w Warszawie rozkaz personalny Szefa SKW z [...] lipca 2020 nr [...], na mocy którego Skarżącego odwołano z oddelegowania z dniem [...] lipca 2020r. do pełnienia zadań służbowych poza SKW do Centrum [...] Kontrwywiadu NATO w [...] oraz z dniem [...] lipca 2020r. przeniesiono do dyspozycji Szefa SKW, ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. W przypadku uchylenia ww. decyzji o przeniesieniu do dyspozycji Szefa SKW, odpadnie podstawa prawna do przeniesienia na inne stanowisko służbowe w trybie 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW, gdyż zastosowanie instytucji określonej w tym przepisie wymaga uprzedniego przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji. Zajdzie wówczas podstawa do wznowienia postępowania w przedmiocie rozkazu personalnego Szefa SKW z [...] października 2020r. o przeniesieniu z dyspozycji Szefa SKW i przeniesieniu na inne stanowisko służbowe - przy przyjęciu, że w opisywanym stanie faktycznym chodzi o instytucję z art. 13 u.s.f.SKWiSWW. Podstawą do wznowienia postępowania będzie wówczas art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przedstawiona sytuacja prawna, w jakiej znalazł się Skarżący w wyniku wydania dwóch ww. decyzji i z uwagi na naruszenie prawa materialnego, powodujące rozbieżności i wątpliwości, co do sytuacji Skarżącego wymaga rozstrzygnięcia skarg złożonych przez Skarżącego. 3. Szef SKW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w zaskarżonym rozkazie prawidłowo wskazano dwie podstawy prawne, odpowiadające stanowi faktycznemu sprawy. Ww. rozkaz jest więc zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: 1. Skarga jest niezasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżący w piśmie procesowym z [...] stycznia 2021r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Szef SKW nie sprzeciwił się temu wnioskowi i nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części ((art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.), albo stwierdza jego nieważność (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów – art. 57a P.p.s.a. - nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał rozkaz personalny, który zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd wskazuje, że skarga analizowana z uwzględnieniem ww. kryteriów nie była zasadna, gdyż zaskarżony rozkaz personalny odpowiadał prawu. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze Szef SKW miał możliwość w stanie faktycznym sprawy powołać się na dwa przepisy prawa. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW. W sprawie ta okoliczność miała miejsce, choć Sąd w tym postępowaniu nie bada prawidłowości wydanego wobec Skarżącego rozkazu personalnego z [...] lipca 2020r. nr [...], który Szef SKW utrzymał w mocy decyzją z [...] sierpnia 2020r. Nr [...]. Sprawa ta została oceniona przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IISA/Wa2080/20. Sąd stwierdza ponadto, że art. 13 ust. 2 u.s.f.SKWiSWW stanowi, że funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo SWW, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy. Z art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW wynika, że po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2. funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariuszu zwalnia, się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach. Art. 13 ust. 4 u.s.f.SKWiSWW stanowi, że Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, z uwzględnieniem sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej dyspozycji. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW funkcjonariusz, z urzędu lub na własna prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Przepis art. 14 ust. 2 u.s.f.SKWiSWW stanowi, że Szef SKW i Szef SWW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy. Instytucja przeniesienia do dyspozycji, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW, jest stosowana wówczas, gdy w danej chwili nie ma stanowiska służbowego, na które mogłoby nastąpić mianowanie, które odpowiadałoby, np. posiadanym przez funkcjonariusza kwalifikacjom zawodowym, dotychczasowemu doświadczeniu czy predyspozycjom albo możliwości etatowych formacji. Korzystanie z tej instytucji pozwała na racjonalne prowadzenie polityki kadrowej, co przejawia się m.in. w doborze stanowiska służbowego odpowiedniego dla danego funkcjonariusza, według ww. kryteriów. Bezpośrednim celem instytucji przeniesienia do dyspozycji przełożonego nie jest zmiana treści stosunku służbowego, ale uregulowanie sytuacji kadrowej funkcjonariusza. W okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego funkcjonariusz w dalszym ciągu pełni służbę, nie jest jednak związany obowiązkami przypisanymi do konkretnego stanowiska służbowego, natomiast pozostaje w gotowości do realizacji poleceń przełożonego. Instytucja ta ma przejściowy charakter i poprzedza właściwe "zagospodarowanie" osobą funkcjonariusza. Ów stan przejściowy pozostawania w dyspozycji przełożonego może zakończyć się w dwojaki sposób: 1) funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko; 2) funkcjonariusza zwalnia się ze służby. Z istoty decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji Szefa SKW wynika, że nie sposób dokładnie przewidzieć, kiedy pojawi się możliwość przeniesienia go na określone stanowisko służbowe. Organ nie jest zobligowany przepisami prawa do skonkretyzowania tego okresu, gdyż ustawodawca zastrzega jedynie, że nie może być to okres dłuższy niż 12 miesięcy. Instytucja przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, o której mowa w art. 14 u.s.f.SKWiSWW, jest charakterystyczna dla służb mundurowych, do których należy SKW. Dlatego wykonywanie zadań przez funkcjonariuszy SKW wymaga dyspozycyjności i zdyscyplinowania, zaś granice tej dyspozycyjności wyznacza ustawa pragmatyczna. Ustawowe ograniczenie w zakresie przeniesienia na inne stanowisko służbowe, o którym mowa w art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW, dotyczy niższego stanowiska służbowego - co nie miało miejsca w sprawie. Poza tym ograniczeniem, bez zgody funkcjonariusza, można przenieść go na inne stanowisko służbowe lub delegować do pełnienia służby w innej miejscowości. Art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW nie zawiera więc przesłanek wskazujących, w jakich okolicznościach decyzja taka może być podjęta. Tym samym każdorazowo rozstrzyga o tym przełożony funkcjonariusza, w ramach uznania administracyjnego. Jedyne ograniczenia, jakie zawiera art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW dotyczy okresu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości – 6 miesięcy, które stosownie do art. 14 ust. 2 tej ustawy może być przedłużone do 12 miesięcy. Ustawodawca przy przeniesieniu do pełnienia służby w innej miejscowości powołał się ponadto, że może mieć to miejsce z urzędu lub na prośbę funkcjonariusza. Ważne znaczenie w aspekcie przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe w innej miejscowości mogą mieć potrzeby Służby, co oznacza, że zmianę miejsca, a czasem zmianę warunków służby, należy oceniać według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działania jednostki, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/Wa 311/12, Legalis). W sprawie rozpoznawanej organ działał z urzędu, mając na względzie potrzeby Inspektoratu SKW w [...]. Dlatego też Szef SKW miał prawo, powołując się na potrzeby służby, w ramach swoich uprawnień, przenieść Skarżącego do pełnienia służby w innej miejscowości. Uprawnienie to może być wykorzystywane do wzmocnienia jednostki organizacyjnej, w której wystąpiły braki kadrowe, co miało miejsce w sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskiem o mianowanie Skarżącego na stanowisko głównego specjalisty [...] SKW w [...] wystąpił [...] września 2020r. Dyrektor Inspektoratu SKW w [...]. Szef SKW w ramach swoich ustawowych uprawnień miał więc prawo zrealizować przyjętą przez siebie politykę kadrową, racjonalnie i celowo wykorzystując funkcjonariuszy w ramach skutecznego i odpowiedniego działania całej podległej mu formacji. Sąd w związku z tym uznał, że nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego Szefa ABW. Wbrew stanowisku Skarżącego, w sprawie możliwe było powołanie się w podstawie prawnej ww. rozkazu na obie normy: art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW, w celu uregulowania sytuacji służbowej funkcjonariusza, który z dyspozycji Szefa SKW został przeniesiony na stanowisko służbowe w innej miejscowości do czasowego pełnienia służby. Z art. 13 ust. 3 i z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW wynika bowiem instytucja przeniesienia. Pierwszy z przepisów dotyczy przeniesienia na określone stanowisko służbowe, a drugi przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości Powołanie jako podstawy prawnej w zaskarżonym rozkazie art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW jest również istotne z tego względu, że zabezpiecza sytuację socjalno-bytową funkcjonariusza przeniesionego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, stosownie do przepisów ww. Rozporządzenia. Nie zachodziła więc kolizja przy zastosowaniu przez Szefa SKW łącznie ww. unormowań prawnych - art. 13 ust. 3 i z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW. Sąd, odnosząc się do wątpliwości Skarżącego, co do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym rozkazie personalnym, wyjaśnia, że nie pozostawia ono wątpliwości. Skarżącego przeniesiono z dyspozycji Szefa SKW na stanowisko służbowe [...] w Ekspozyturze w [...] Inspektorat SKW w [...]. Dodatkowo wydanie ww. rozkazu personalnego poprzedzone było uzyskaniem przez Szefa SKW zgody Skarżącego na "przeniesienie z dyspozycji Szefa SKW na stanowisko służbowe [...] Ekspozytury SKW w [...], Inspektoratu SKW w [...], zaszeregowanego do stopnia etatowego – [...] i grupy uposażenia – [...]" (k. 2 akt administracyjnych). W tym kontekście nie sposób uznać, że istniały wątpliwości co do charakteru instytucji prawnej, którą zastosowano wobec Skarżącego - doświadczonego funkcjonariusza. Na uwzględnienie nie zasługiwał więc zarzut Skarżącego, że doszło do naruszenia prawa materialnego przez łączne zastosowanie obu ww. przepisów - art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW. Instytucje wskazane w ww. przepisach nie wykluczały się w stanie faktycznym sprawy. Sąd, odnosząc się do argumentacji Skarżącego, wskazuje ponadto, że jakkolwiek sprawa, będąca przedmiotem niniejszej skargi - przeniesienia Skarżącego z dniem [...] listopada 2020r. z dyspozycji Szefa SKW na stanowisko służbowe [...] w Ekspozyturze SKW w [...] Inspektorat SKW w [...] (objęta zaskarżonym rozkazem personalnym Szefa SKW z [...] października 2020r.) pozostawała w związku ze sprawą odwołania Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza SKW do Centrum [...] Kontrwywiadu NATO w m. [...] oraz przeniesieniem Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. do dyspozycji Szefa SKW, ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe (rozkaz personalny Szefa SKW z [...] lipca 2020r. nr [...]., utrzymany w mocy decyzją Szefa SKW z [...] sierpnia 2020r. nr [...]), tym niemniej były to sprawy odrębne. Sąd stwierdza ponadto, że WSA w Warszawie wyrokiem z 30 czerwca 2021r. sygn. akt IISA/Wa2080/20 stwierdził nieważność jedynie decyzji organu drugiej instancji, wskazując, że "Szef SKW, do którego wpłynął wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. rozkazem personalnym Szefa SKW z [...] lipca 2020r., składającym się z dwóch części, powinien po pierwsze wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie odwołania Skarżącego z oddelegowania do Centrum, a po drugie w pozostałym zakresie – dotyczącym przeniesienia Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. do dyspozycji Szefa SKW, ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe – powinien rozpatrzeć sprawę merytorycznie i tylko w tej części wydać decyzję. Stało się jednak inaczej, w związku z tym Sąd uznał, że wydanie przez Szefa SKW jedynie zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy ww. rozkazu personalnego Szefa SKW z [...] lipca 2020r., w sytuacji, gdy należało w sprawie dotyczącej odwołania Skarżącego z oddelegowania do Centrum wydać rozstrzygnięcie formalne – postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie, a w pozostałym zakresie - dotyczącym przeniesienia Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. do dyspozycji Szefa SKW wydać decyzję administracyjną – w sposób rażący naruszało zarówno art. 104 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez ich zastosowanie, jak również art. 134 k.p.a. w związku art. 127 § 3 k.p.a., których nie wzięto nawet pod rozwagę, a było to niezbędne." Warto też wskazać, że WSA w Warszawie rozpatruje niniejszą sprawę ze skargi na ww. rozkaz personalny z [...]października 2020r. nr [...], na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a zatem na dzień wydania [...] października 2020r. Wówczas w obrocie prawnym pozostawał rozkaz personalny Szefa SKW z [...] lipca 2020r. nr [...]., na mocy, którego doszło do odwołania Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. z oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza SKW do Centrum [...] Kontrwywiadu NATO w m. [...] oraz przeniesienia Skarżącego z dniem [...] lipca 2020r. do dyspozycji Szefa SKW, ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Tym samym wszystkie argumenty skargi, dotyczące ewentualnego wznowienia postępowania będą mogły być brane pod uwagę, gdy dojdzie do uchylenie rozkazu personalnego Szefa SKW z [...] lipca 2020r. nr [...]., co nie miało miejsca, gdy wydawany był zaskarżony w rozpoznawanej sprawie rozkaz personalny z [...] października 2020r. nr [...]. 4. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.