II SA/Wa 2432/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych oddala skargę

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną co celu szkoleniowego. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. D. A. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (zwany dalej: KWP, organ I instancji) o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu szkoleniowego, w łącznej liczbie 25 egzemplarzy. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że zarejestrował prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich i posiada uprawnienia, określone w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Są to uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego i bojowego, udokumentowane wydaną przez Ośrodek Szkoleniowy [...] w W. legitymacją instruktora strzelectwa nr [...], zaświadczeniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa (sportowego, bojowego) oraz uprawnienia prowadzącego strzelanie, udokumentowane wydaną w dniu [...] sierpnia 2019 r. przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (zwany dalej: PZSS) legitymacją nr [...]. Skarżący wskazał także, że jest członkiem PZSS, posiada licencję zawodniczą na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa oraz jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego (zwany dalej: PZŁ), co stanowi podstawę do zwolnienia go od egzaminu przed organem Policji. Przy ww. wniosku skarżący złożył uwierzytelnione kopie wskazanych dokumentów, mających potwierdzać uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do dysponowania bronią, jak również wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na potwierdzenie faktu zarejestrowania w 2009 r. działalności gospodarczej o nazwie: D. A. VRS. (działalność doradcza w zakresie informatyki, nadto działalność objęta kodem [...] odnoszącym się do pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych). W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, potwierdzające możliwość dysponowania bronią, informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, że wnioskodawca nie ma statusu osoby skazanej za popełnienie przestępstwa, pozytywną opinię środowiskową. Ustalił ponadto, że posiadaną już broń wnioskodawca przechowuje prawidłowo i nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne (informacja z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji) Decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. KWP, działając na podstawie 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7, ust. 4 pkt 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955, zwana dalej: u.b.a.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów szkoleniowych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że w sprawie wnioskodawcy nie zachodzą negatywne przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń - nie stwierdzono, by stanowił on zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z przesłanek pozytywnych uzyskania pozwolenia wnioskodawca udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń, nie wykazał jednak spełnienia warunku posiadania uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzania szkoleń o charakterze strzeleckim. Złożone na tę okoliczność przez skarżącego dokumenty uprawniają skarżącego do prowadzenia strzelania, nie zaś prowadzenia szkolenia w zakresie strzelania (legitymacja prowadzącego strzelanie nr [...], wydaną [...] sierpnia 2019 r. przez PZSS). Nadto nie potwierdzają posiadania wiedzy i umiejętności według wymogów określonych przez PZSS (legitymacja instruktora strzelectwa nr [...], wydaną [...] stycznia 2020 r przez Ośrodek Szkoleniowy [...] z siedzibą w W.). W odwołaniu złożonym na powołaną wyżej decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie zaskarżonej w całości. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie KWP jest błędne, niewłaściwie bowiem uznano, że uprawnionym do nadania tytułu instruktora sportu jest PZSS i uczelnie wyższe. Powyższe pozostaje w sprzeczności z (podjętą w indywidualnej sprawie) decyzją kasacyjną Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., znak [...], wydaną po zapoznaniu się z opinią PZSS, w której przyjęto, że ponieważ strona osobiście chce prowadzić działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich i nie planuje prowadzenia działalności szkoleniowej w związku sportowym ani klubie sportowym, nie planuje też kariery instruktora ani trenera sportu, lecz interesuje ją prowadzenie szkoleń strzeleckich w ramach działalności gospodarczej nie musi legitymować się uprawnieniami instruktorskimi bądź trenerskimi uzyskanymi według programu akceptowanego przez PZSS. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z dnia [...] października 2020 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 u.b.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy podał, iż pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym, w przypadku broni do celu szkoleniowego, za ważną przyczynę uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby wnioskodawca stanowił zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Powyższe potwierdzają również orzeczenie psychologiczne i lekarskie, brak karalności i pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. Okoliczność ta nie może jednak sama w sobie stanowić o wydaniu jej pozwolenia na żądany rodzaj broni, w określonym celu. Konieczne jest bowiem, wymagane z mocy prawa, potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej w celu szkoleniowym. Wnioskodawca udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich przedstawił bowiem dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, iż od dnia [...] listopada 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą, w tym w zakresie pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (symbol [...]- dodany w dniu [...] lipca 2019 r.). Jednak przedłożone do akt dokumenty, tj. legitymacja "Prowadzącego strzelanie" nr [...], wydana przez PZSS w dniu [...] sierpnia 2019 r. oraz zaświadczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa (sportowego, bojowego) w Ośrodku Szkoleniowym [...] w W. i uzyskanie na tej podstawie tytułu Instruktora Strzelectwa, legitymacja nr [...], nie potwierdzają uprawnień do prowadzenia przez niego szkoleń o charakterze strzeleckim. Organ ocenił, że przedstawiona przez wnioskodawcę legitymacja "Prowadzącego strzelanie", wydana przez PZSS, nie potwierdza w żaden sposób posiadania uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Wyjaśnił w tym zakresie, iż w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. z 2000 r. nr 18 poz. 234. ze zm., zwane dalej rozporządzeniem), będącego aktem wykonawczym do ustawy o broni i amunicji, szczegółowo określono charakter zadań prowadzącego strzelanie oraz jego kwalifikacje. Prowadzący strzelanie to osoba, która odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej w jednostkach organizacyjnych Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, Ligi Obrony Kraju lub Polskiego Związku Łowieckiego. Uprawnienia prowadzącego strzelanie określone zostały w załączniku do ww. rozporządzenia - wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic. Zgodnie z nim, prowadzący strzelanie: 1) odpowiada za bezpieczeństwo użytkowników strzelnicy oraz osób im towarzyszących, 2) wyznacza korzystającym ze strzelnicy stanowiska strzeleckie, a osobom towarzyszącym - miejsce bezpiecznego pobytu, 3) prowadzi książkę rejestru pobytu na strzelnicy (...). Są to zatem uprawnienia stricie porządkowe, mające na celu organizację strzelania oraz zapewnienie bezpieczeństwa podczas szkolenia, czy zawodów sportowych. Zakres zadań określonych w rozporządzeniu nie odnosi się w żaden sposób do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, a dokładniej, do kształcenia innych osób w zakresie strzelectwa. Mylne jest więc utożsamianie kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim z kwalifikacjami prowadzącego strzelanie, czyli osoby odpowiedzialnej za organizację i bezpieczeństwo strzelań. Organ stwierdził, że ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 3 pkt 7, wyraźnie określa, że warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, jest posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Powołane wyżej rozporządzenie nie stanowi odrębnych przepisów, jest aktem wykonawczym do ustawy o broni i amunicji, zatem znajduje się w granicach tego samego prawa materialnego, określającego dostęp do broni przeznaczonej do celu szkoleniowego. Takim odrębnym przepisem jest art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263, ze zm., zwana dalej: u.s.), który jest jedynym przepisem prawa, regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, jakkolwiek nie precyzuje on umiejętności, doświadczenia i wiedzy, jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu. W art. 41 ust. 3 u.s. wskazano jedynie, że trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która ukończyła 18 lat, posiada co najmniej wykształcenie i średnie lub średnie branżowe, wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu oraz nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo (...). Ustawa ta nie przewiduje przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały. Wobec tego osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim, musi się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne, specjalizujące się w tego typu szkoleniach. PZSS nie ma monopolu na wykazywanie ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego, jednakże, z uwagi na cel powstania tej organizacji, ma ona niewątpliwie szeroką wiedzę i doświadczenie w zakresie kształcenia osób na trenera, czy instruktora sportu. Wnioskodawca nie legitymuje się jednak ani uprawnieniami trenera, ani instruktora sportu. Przedstawił bowiem zaświadczenie o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa (sportowego, bojowego) w Ośrodku Szkoleniowym [...] w W., na podstawie którego uzyskał legitymację Instruktora strzelectwa. Zakres posiadanych przez niego uprawnień jest zatem zawężony, co wynika też z faktu, iż kurs ten trwał jedynie 60 godzin. Tymczasem kształcenie Instruktora sportu w ramach PZSS, jak wynika z wzorcowego "Programu kształcenia instruktorów sportu w strzelectwie sportowym", trwa włącznie 210 godzin, w tym 80 godzin to część ogólna, a 130 godzin to część specjalistyczna. Z części ogólnej mogą być zwolnione osoby posiadające dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku wychowanie fizyczne lub na kierunku sport. Kurs instruktora sportu AWF obejmuje zaś 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym. Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw by uznać, że uzyskane przez skarżącego uprawnienia są wystarczające do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, iż skarżący zamierza szkolić inne osoby z (w pełni sprawnej) broni palnej powoduje, iż musi wykazać się odpowiednimi uprawnieniami, które będą dawały gwarancję, iż szkolenia te będą przeprowadzane zgodnie z uzyskanymi kompetencjami do ich przeprowadzania. Skoro strona nie posiada uprawnień trenera lub instruktora sportu strzeleckiego, spełnia jednego z ustawowych warunków uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Zauważył dalej, że prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp do broni nie ma z tego względu charakteru powszechnego, a podlega daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony - koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości, osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać. Skoro prawo do broni jest reglamentowane, to wykładając przepisy ustawy o broni i amunicji interpretacja ich powinna zmierzać w kierunku zawężającym, a nie rozszerzającym. Na inny sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie może wpłynąć podniesiony w odwołaniu argument wnioskodawcy dotyczący decyzji KGP z [...] lutego 2017 r., w której stwierdzono, iż uprawnienia "Prowadzącego strzelanie" dokumentują ważną przyczynę posiadania broni do celu szkoleniowego". W aktualnym orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że legitymacja "Prowadzącego strzelanie" nie potwierdza posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. W skardze złożonej na powołane wyżej rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego KGP: 1. dokonał błędnych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, że wnioskodawca nie przedstawił odpowiednich dokumentów pozwalających na wydanie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych oraz autoryzowanie przez organ tylko dokumentów wskazanych w opinii PZSS w przedmiocie dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień instruktora; 2. naruszył art. 10 ust. 3 u.b.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi ważna przyczyna do wydania broni do celów szkoleniowych, choć zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące wydanie takiego pozwolenia; 3. naruszył art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącego potwierdzających posiadanie przez niego niezbędnych kwalifikacji oraz poprzez nieuznanie kompetencji do szkolenia w kierunku instruktora strzelectwa sportowego i bojowego przez Ośrodek Szkoleniowy [...] wpisany do rejestru szkół i placówek niepublicznych. Uzasadniając złożoną skargę skarżący stwierdził, że ośrodki prowadzące kształcenie dorosłych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych mogą prowadzić kształcenie dla zawodów i specjalności określonych na potrzeby rynku pracy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania. Ośrodek Szkoleniowy [...] prowadził kształcenie dla dorosłych w zawodzie ujętym w tym rozporządzeniu — instruktor sportu [...]. Prowadząc takie kształcenie w formach pozaszkolnych, placówka nie musi realizować efektów kształcenia i liczby godzin ujętych w podstawie programowej kształcenia w zawodzie szkolnym. Obecnie -w związku ze zmianą dotyczącą art. 41 i art. 42 u.s. i uchyleniem rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie - nie ma regulacji prawnych dotyczących liczby godzin oraz minimalnych wymogów, jakim powinien odpowiadać program kształcenia instruktora sportu. Dlatego też niepubliczna placówka prowadząca kształcenie dorosłych w formach pozaszkolnych może wydawać zaświadczenia według własnego wzoru i/lub korzystać ze wzoru z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012r., ale w tym ostatnim przypadku nie może zmieniać jego treści. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem KGP wywiedzionym na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 3 u.s., że uprawnienia do weryfikowania wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu przyznano polskim związkom sportowym, a z opinii PZSS, zgodnie z którą od 2014 r. dokumentami potwierdzającymi posiadanie uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są tylko dyplomy szkół wyższych nadające uprawnienia do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego lub dyplomy (legitymacje instruktora) wydane przez PZSS. Stwierdził, że ustawa o sporcie nie precyzuje jakie to mają być umiejętności, doświadczenie i wiedza, nie przewiduje także przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały. Według skarżącego organ odwoławczy nie uwzględnił jego potrzeb, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wbrew swym wcześniejszym decyzjom niezasadnie nie uwzględnił kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy w obrębie zawodu instruktora sportu w dyscyplinie strzelectwo sportowe i strzelectwo bojowe uzyskanych w Ośrodku Szkoleniowym [...]. Nie uwzględnił też, że wnioskodawca osobiście chce prowadzić taką działalność i nie planuje prowadzenia działalności szkoleniowej w związku sportowym lub klubie sportowym, a swoją działalność gospodarczą wiąże z prowadzeniem szkoleń o charakterze strzeleckim, w szczególności szkoleń ze strzelectwa bojowego i obronnego. Nie musi więc legitymować się uprawnieniami instruktorskimi bądź trenerskim uzyskanymi według programu akceptowanego przez PZSS. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej wśród praw obywatelskich nie gwarantuje prawa do posiadania broni. Przeciwnie, w polskim systemie prawnym prawo do posiadania broni ma charakter reglamentowany, jest bowiem poddane daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie o broni i amunicji (publ. jw.), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy, prawodawca obwarował zasady wydawania pozwoleń na broń warunkami, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.b.a., właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach szkoleniowych (art. 10 ust. 2 pkt 8 u.b.a.). Według art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., za ważną przyczynę posiadania broni dla celu szkoleniowego, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Zawarty w tym przepisie łącznik "oraz" oznacza koniunkcję łączną. Zatem do spełnienia ważnej przyczyny jest konieczne kumulatywnie spełnienie obu przesłanek, tj. posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, jak również udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jak również fakt, że wnioskodawca wystąpił o wydanie pozwolenia na broń w celach szkoleniowych. Nadto posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą w przedmiotowym zakresie. Sporna w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia, czy dokumenty przedstawione przez skarżącego (legitymacja "Prowadzącego strzelanie" nr [...], wydana [...] sierpnia 2019 r. przez PZSS oraz legitymacja instruktora strzelectwa nr [...], wydana [...] stycznia 2020 r przez Ośrodek Szkoleniowy [...] z siedzibą w W.) potwierdzają, że posiada on uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. W porządku prawnym nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń, odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim. Wobec tego za te odrębne przepisy uznać należy przepisy ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego (art. 3 ust. 1). Użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności" oznacza, iż działalność sportowa może być prowadzona w różnorakich formach, choćby szkoleniowej prowadzonej przez podmiot gospodarczy jak w analizowanym przypadku, a nie tylko w klubach sportowych lub ich związkach. W świetle zaś art. 41 ust. 1 u.s., zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym, uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy, może prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy. Do zadań trenera lub instruktora sportu należy poza prowadzeniem zajęć, o których mowa w ust. 1, przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie (ust. 2). Trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która m.in. posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu (ust. 3 pkt 3). Zdaniem Sądu, odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. (dotyczące posiadania uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim) jest skierowane do powołanego wyżej art. 41 ust. 1 u.s. Jest to jednakże wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Art. 41 ust. 1 u.s. ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego. Należy go zatem stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Powyższe wynika zdaniem Sądu z treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a., które to przepisy stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń. Inaczej mówiąc, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 u.s. (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi. Z tego względu nie można za prawidłowe uznać stanowiska skarżącego, iż art. 41 u.s. go nie dotyczy, bowiem skarżący nie zamierza w ramach działalności gospodarczej prowadzić zajęć sportowych w klubie sportowym, czy też w związku sportowym. Do zadań trenera lub instruktora sportu należy również przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie. Zatem w świetle powołanych regulacji prawnych uprawnienia trenerskie lub instruktorskie sportowe muszą być wymagane również wobec osób zajmujących się szkoleniem z zakresu strzelectwa choćby w formach realizowanych poza współzawodnictwem sportowym i klubach sportowych. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy Policji dokonały prawidłowej oceny złożonych przez wnioskodawcę dokumentów - legitymacji "Prowadzącego strzelanie" nr [...], wydanej przez PZSS [...] sierpnia 2019 r. oraz legitymacji instruktora strzelectwa nr [...], wydanej przez Ośrodek Szkoleniowy [...] z siedzibą w W.. Nie jest bowiem dopuszczalne wywodzenie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich z faktu posiadania przez skarżącego licencji zawodniczej PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego w określonych dyscyplinach. Należy również stanowczo odróżnić umiejętności i uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego od umiejętności i uprawnień do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego. Wymagania posiadania określonych uprawnień w zakresie strzelectwa, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. nie spełnia też posiadany przez skarżącego tytuł Instruktora Strzelectwa. Przeszkolenie w zakresie organizacji strzelania i nadzoru nad przebiegiem strzelania nie może być uznane, w świetle brzmienia art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., za właściwe uprawnienia do prowadzenia szkoleń. W ujęciu słownikowym (Słownik PWN) szkolenie to cykl wykładów poświęconych sprecyzowanemu tematowi, którego głównym celem jest uzupełnienie czyjegoś wykształcenia, zdobycie wiedzy, albo uzupełnienie i doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Szkolenie zatem wiąże się z przekazywaniem wiedzy, a co za tym idzie konieczne są umiejętności do jej przekazywania. O ile skarżącemu nie można odmówić znajomości zasad posługiwania się bronią palną, prowadzenia strzelań na strzelnicy, gdyż stosowne dokumenty potwierdzające ten stan rzeczy skarżący posiada, to jednak obecnie nie sposób ustalić, czy posiada on umiejętności przekazywania wiedzy w tym zakresie. Sąd podziela zatem stanowisko organów, że uprawnienia skarżącego do prowadzenia strzelań nie można traktować jako uprawnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., a więc uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Jest dość oczywiste, że prowadzenie strzelania i prowadzenie szkolenia w zakresie strzelania to dwa działania całkowicie różne pod względem treści i co za tym idzie - wymagań. Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Skoro zatem skarżący nie posiada wymaganych uprawnień do prowadzenia szkoleń o charterze strzeleckim (trenera lub instruktora sportu strzeleckiego), to nie zachodzi jedna z przesłanek w postaci ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., która wobec wymogu kumulatywnego charakteru przesłanek z tego przepisu, warunkuje wydanie decyzji o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Z przepisów rozporządzenia w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic wynika, że prowadzący strzelanie "organizuje" to strzelanie (wydaje polecenia wyjęcia broni, wydaje komendę rozpoczęcia strzelania i przyjmuje zgłoszenia zakończenia strzelania) i jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób przebywających na strzelnicy. Prowadzący strzelanie wykonuje więc jedynie określone czynności porządkowe, sam nie używając broni. Prowadzący szkolenie w zakresie strzelania musi natomiast legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę (sposoby) przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom szkolonym. Sąd orzekający w sprawie podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż warunki uzyskania pozwolenia na broń muszą być dość rygorystyczne. Ich ścisłe egzekwowanie przez organy udzielające pozwolenia na posiadanie broni nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela. Są to jedynie działania prewencyjne, zamierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. np. wyrok NSA z 30 października 2008 r. II OSK 1296/07). W świetle poczynionych wyżej rozważań za nieuprawnione uznać należy podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy uznając, że przedstawione przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają posiadania przez niego uprawnień do wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i spełnia wszystkie wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie jest trafny podniesiony zarówno w skardze jak i w odwołaniu zarzut wnioskodawcy, dotyczący odmiennego od przyjętego w decyzji KGP z dnia [...] lutego 2017 r., sposobu załatwienia sprawy. Zarzut ten dotyczy w istocie naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., a więc nieuzasadnionego odstąpienia przez organy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przez utrwaloną praktykę rozumie się zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 195/19, LEX nr 2730018). Powołanie się przez skarżącego na jedną decyzję, w dodatku wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (a więc o charakterze kasatoryjnym), z całą pewnością nie może prowadzić do wniosku, że zaskarżoną decyzją organ odstąpił od "utrwalonej praktyki" rozstrzygania spraw dotyczących udzielenia pozwolenia na posiadanie broni w celu szkoleniowym. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.