II SA/Wa 2363/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe - oddala skargę -

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (Komendant), na podstawie art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), w dniu [...] maja 2019 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym [...]. A. K. – asystent Zespołu [...] (skarżącą w niniejszej sprawie), - z dniem [...] maja 2019 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska, - z dniem [...] czerwca 2019 r. przeniósł z urzędu do Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji i mianował na stanowisko detektywa tego Wydziału – w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,951 (jeden, dziewięćset pięćdziesiąt jeden tysięcznych) kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.970 złotych, dodatkiem służbowym w kwocie 498 złotych miesięcznie i dodatkiem specjalnym w wysokości 10% kwoty bazowej. Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.) decyzji tej Komendant nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Komendant wskazał, że rozkazem organizacyjnym nr [...]Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] maja 2019 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Centralnym Biurze Śledczym Policji z dniem [...] czerwca 2019 r. wprowadzono zmiany związane z zapewnieniem optymalnego wykorzystania posiadanych zasobów kadrowych i koniecznością dostosowania struktury etatowej komórek organizacyjnych Centralnego Biura Śledczego Policji do aktualnych potrzeb oraz realizowanych regulaminowych zadań. Przedmiotowe zmiany wynikają z konieczności dostosowania struktury organizacyjno-etatowej Centralnego Biura Śledczego Policji do faktycznych potrzeb wynikających z realizowanych zadań pozwalających na zapewnienie skuteczności i ciągłości ich wykonywania. Uwzględniając przedstawione okoliczności, a także fakt, że wymieniony policjant mianowany jest na równorzędne stanowisko służbowe (bez zmiany wysokości składników uposażenia i stopnia etatowego) postanowiono jak w sentencji. Komendant dodał, że w mocy pozostaje rozkaz nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2018 r. w sprawie delegowania z urzędu na okres 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Nadane rygoru natychmiastowej wykonalności Komendant uzasadnił wprowadzeniem z dniem [...] czerwca 2019 r. zmian organizacyjno-etatowych w Centralnym Biurze Śledczym Policji podyktowanych koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki organizacyjnej. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta, wnosząc o jego uchylenie i pozostawienie jej na stanowisku równorzędnym do zajmowanego, tj. asystenta Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Wydanemu rozkazowi zarzuciła: - dowolność działania organu I instancji; - naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 3 Kpa. poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji; - naruszenie przepisu art. 7 i art. 8 Kpa. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym zapewnienia stronie bezstronności i równego traktowania; niewykazanie równorzędności wskazanych stanowisk, jak również nie dość wnikliwe wyjaśnienie czy stan kadrowy Zarządu w Rzeszowie, rozumiany jako interes służby rzeczywiście uzasadniał wniosek personalny, a następnie podjętą decyzję; -naruszenia art. 11 Kpa. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, tj. niewystarczające wyjaśnienie przesłanek równorzędności stanowisk oraz interesu służby; - naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że przeniesienie stanowi przeniesienie policjanta na równorzędne stanowisko służbowe; - naruszenie przepisu art. 108 Kpa. W uzasadnieniu odwołania skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, stwierdzając, że działanie przełożonego miało charakter dowolny. W jej ocenie nie wskazano w sposób szczegółowy i wyczerpujący powodów, dla których przeniesienie do Wydziału w [...], oddalonego od miejsca jej zamieszkania o około 90 km, było niezbędne. Ograniczono się jedynie do wskazania faktu zmian organizacyjno-etatowych w jednostce organizacyjnej Policji, bez szczegółowego omówienia tych zmian. Organ więc nie uzasadnił, w ocenie skarżącej, podjętego przez siebie rozstrzygnięcia dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Nie wykazał w przekonujący sposób, z jakich względów, przy kolizji interesu służby z interesem strony uznał prymat tego pierwszego. Ponadto, zdaniem skarżącej, ocena równorzędności stanowisk dokonana przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji oparta wyłącznie na elementach uposażenia i stopnia etatowego nie jest wystarczająca. Przytoczyła także okoliczności dotyczące delegowania jej do pełnienia służby w innych jednostkach Policji, które jak uznała nie zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu, a które zostały wskazane przez nią w raporcie z [...] kwietnia 2019 r. adresowanym do Komendanta Głównego Policji oraz wniosku o nierówne traktowanie przez przełożonych z [...] maja 2019 r. skierowanym do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Skarżąca do odwołania załączyła kopie wskazanego powyżej raportu z [...] kwietnia 2019 r. oraz wniosku z [...] maja 2019 r. z załącznikiem, a także kopie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazów personalnych dotyczących delegowania do pełnienia służby w innych jednostkach organizacyjnych Policji. Komendant Główny Policji (KGP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., w dniu [...] lipca 2019 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny Komendanta. KGP w uzasadnieniu wydanego rozkazu poczynił w pierwszej kolejności uwagi natury ogólnej dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji. Podniósł, że stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Przejawem tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Jak wskazał KGP, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji oraz między BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP – Komendant CBŚP, a w przypadku przeniesienia do BSWP – Komendant BSWP. Wymienionym powyżej przełożonym – odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej – przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym kreują ją tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. KGP zauważył, że ustawa nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala stwierdzić, że przeniesienie policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. W ocenie KGP, powyższe prowadzi do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej Policji lub innej miejscowości bez jego zgody i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa.. KGP stwierdził w konsekwencji, że rozkaz Komendanta nr [...] z [...] maja 2019 r. został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Został podjęty na wniosek naczelnika Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, w którym wskazano na zmiany organizacyjno-etatowe w strukturze Wydziału w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji wprowadzone rozkazem organizacyjnym Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz nr [...]z dnia [...] maja 2019 r. Polegały one na włączeniu w Zespole [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska pracowniczego w korpusie służby cywilnej - inspektora (pracownik ten przejął obowiązki realizowane przez [...]. A. K. na stanowisku asystenta tego Zespołu) oraz na wyłączeniu w Zespole [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska policyjnego w korpusie aspirantów Policji – asystenta, zajmowanego przez ww. i włączeniu do Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska policyjnego w korpusie aspirantów Policji – detektywa. KGP podniósł, że jak wskazał w swoim stanowisku Komendant, etat detektywa Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji powstał z przesunięcia etatu asystenta Zespołu [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Zmieniono nazwę stanowiska policyjnego z asystenta na detektywa. Wykazane przesunięcie etatu, wiązało się z przejęciem przez innego pracownika obowiązków należących do skarżącej, a także z zapewnieniem prawidłowej realizacji zadań z zakresu zwalczania przestępczości zorganizowanej przez Wydział w [...] w związku z planowanym wyposażeniem tego Wydziału w techniczny środek wsparcia zadań operacyjnych. KGP dodał, że zgodnie ze "stanowiskiem do odwołania" naczelnika Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] czerwca 2019 r., utworzony wówczas etat detektywa w Wydziale w [...] był jedynym wolnym etatem, który mogła objąć ww.. Wobec powyższego, jak stwierdził KGP, zaszła konieczność dokonania zmiany warunków stosunku służbowego [...] A. K., polegającej na zwolnieniu wymienionej z zajmowanego stanowiska asystenta Zespołu [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, przeniesieniu ww. z urzędu i mianowaniu jej na stanowisko detektywa Wydziału w [...] tego Zarządu. Podkreślił, że Komendant mianował policjanta na równorzędne stanowisko służbowe, zachowując te same składniki uposażenia. W ocenie KGP, nie znajdują tym samym uzasadnienia zarzuty dotyczące mianowania ww. na stanowisko służbowe niebędące stanowiskiem równorzędnym do stanowiska wcześniej zajmowanego. Wprawdzie brak jest w przepisach prawa definicji "stanowiska równorzędnego", jednakże, jak wskazał KGP, kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie "stanowiska równorzędnego" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia i stopnia etatowego. KGP podkreślił, że Komendant wydając zaskarżony rozkaz miał na uwadze interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby. Wyjaśnił, że wydanie rozkazu organizacyjnego nr [...] z [...] maja 2019 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w Centralnym Biurze Śledczym Policji stanowiło II etap zmian organizacyjnych w związku ze zwiększeniem stanu etatowego Zespołu [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji o jeden pracowniczy etat korpusu służby cywilnej. Wskazany etat cywilny pozyskany został z rezerwy kadrowej Komendanta Głównego Policji z przeznaczeniem na ucywilnienie stanowiska policyjnego i przejęcie przez pracownika korpusu służby cywilnej zadań dotychczas wykonywanych przez policjanta. Zmiany te, jak również konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań wykonywanych przez Wydział w [...], pociągały za sobą dalsze działanie polegające na wyłączeniu etatu policyjnego z Zespołu [...] Zarządu w [...] i następnie przesunięcie tego etatu do stanu Wydziału merytorycznego Zarządu w [...], realizującego zadania z zakresu rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej. W związku z tym, decyzję podjętą w zaistniałych okolicznościach przez Komendanta, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, KGP uznał za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości (w tym przypadku w szczególności zorganizowanej) i utrzymaniu porządku publicznego. Dodał, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy strony oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. Wobec nadania rozkazowi Komendanta rygoru natychmiastowej wykonalności KGP stwierdził, że było ono zasadne, ponieważ wykonanie rozkazu przed upływem terminu do wniesienia odwołania determinowane było wprowadzonymi z dniem [...] czerwca 2019 r. zmianami w strukturze organizacyjnej Centralnego Biura Śledczego Policji. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny KGP nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 32 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy i powielającej błędne przejęcie, że stanowisko na jakie skarżąca została mianowana jest równorzędne ze stanowiskiem dotychczas przez nią zajmowanym, oraz błędną interpretację polegająca na przyjęciu, że podstawą do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji z urzędu jest dowolna i arbitralna decyzja komendanta w tym zakresie, bez uwzględnienia szczegółowych okoliczności sprawy i ustalenia stanu faktycznego. Skarżąca postawiła również zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 8 Kpa., gdyż w jej ocenie postępowanie cechowało się nieproporcjonalnością i brakiem równego traktowania, a ponadto budziło wątpliwości co do bezstronności, w efekcie czego została przeniesiona na stanowisko nieadekwatne do jej umiejętności i kwalifikacji, co dyskryminuje ją pośród innych funkcjonariuszy, a organ zobowiązany jest działać racjonalnie, a nie arbitralnie; - art. 9 Kpa. poprzez brak poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu i mianowaniu na stanowisko służbowe w innej miejscowości; - art. 10 § 1 i 2 Kpa. poprzez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz o przysługujących jej prawach, przez co została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowania w tym do złożenia wniosków dowodowych; - art. 77 § 1 Kpa. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności uwzględnienia wykształcenia, dotychczasowej służby i kwalifikacji, doświadczenia policjanta oraz uwzględnienia słusznego interesu skarżącej; - art. 80 Kpa. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż zwolnienie, przeniesienie i mianowanie policjanta na stanowisko służbowe wynika z potrzeb służby, którym policjant powinien się podporządkować. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o: - uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, - orzeczenie, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, - zasądzenie od KGP na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu sądowym poprzez zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do: - przedłożenia rozkazu organizacyjnego nr [...]Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2019 r., - przedłożenia rozkazu organizacyjnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., - wskazania jak w okresie od dnia [...] października 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. wyglądał stan etatowy w Zarządzie w [...] CBŚP, czy zostały przyjęte na etat nowe osoby, jakie, z jakimi kwalifikacjami, na jakie stanowisko wraz z opisem tego stanowiska; - przedłożenia akt osobowych funkcjonariusza M. B. z KP [...] KMP w [...] oraz funkcjonariusza M. B. z KP [...] KMP w [...] celem dokonania weryfikacji rozkazów personalnych, przeniesień, kwalifikacji, doświadczenia ww. osób z kwalifikacjami i doświadczeniem, umiejętnościami skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca poszerzyła argumentację sformułowaną na rzecz zawartych w niej zarzutów. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2176 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r., jak też rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2019 r. o zwolnieniu A. K. z zajmowanego stanowiska asystent Zespołu [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji i z dniem [...] czerwca 2019 r. przeniesienia z urzędu do Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji i mianowania na stanowisko detektywa tego Wydziału, odpowiadają prawu. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Kandydat do służby w Policji, oprócz posiadania predyspozycji wymienionych w art. 25 ustawy o Policji, powinien mieć na uwadze, że służba w Policji podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów się podporządkować. Istotą tej służby jest więc dyspozycyjność jej funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Tak więc, zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym, czy też wyższym stanowisku. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji (rozkazu personalnego), od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego. Analiza przepisów tej ustawy regulujących powyższe kwestie, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Ustawa o Policji zawiera jedynie przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiego rozkazu personalnego. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Z treści powyższych przepisów wynika, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Podkreślić należy, że z chwilą przeniesienia skarżącej do pełnienia służby w [...] jej przełożonym był nadal Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji. Jeżeli zatem skarżąca zajmowała stanowisko w Centralnym Biurze Śledczym Policji i nadal zajmuje stanowisko w Centralnym Biurze Śledczym Policji to właściwym do wydania rozkazu był Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji. W ocenie Sądu stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego. Poprzez pojęcie "stanowisko równorzędne" rozumieć należy nie stanowisko takie samo lub identyczne, jak dotychczas zajmowane, lecz stanowisko charakteryzujące się łącznie takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W przedmiotowym stanie faktycznym, skarżąca został przeniesiona na inne stanowisko służbowe, wchodzące w skład tej samej jednostki organizacyjnej Policji – Centralne Biuro Śledcze Policji, co poprzednio zajmowane stanowisko, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego i posiadanych dodatków oraz takim samym stopniem etatowym. Tym samym w ocenie Sądu należało uznać, iż została ona przeniesiona na stanowisko równorzędne, w zgodzie z obowiązującymi w powyższym zakresie przepisami ustawy o Policji. Z karty 116 akt osobowych skarżącej wynika, że pełniła ona służbę w wydziale konwojowym, w wydziale prewencji, dochodzeniowo-śledczym Policji Sądowej, w wydziale ds. nieletnich a także od 2016 r. w zespole Przetwarzania Informacji Niejawnych, tak więc skarżąca posiada doświadczenie także w pionie śledczym. Ponadto, co istotne dokonane przeniesienie na inne, równorzędne stanowisko służbowe osoby skarżącej zostało należycie uzasadnione. W tym miejscu zauważyć należy, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością. Natomiast – zdaniem Sądu – zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Uzasadniając zwolnienie policjanta – skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, powołano się na zmiany organizacyjno-etatowe w strukturze Wydziału w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji wprowadzone rozkazem organizacyjnym Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Polegały one na stworzeniu w Zespole [...]Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska pracowniczego w korpusie służby cywilnej – inspektora (pracownik ten przejął obowiązki realizowane przez [...]. A. K. na stanowisku asystenta tego Zespołu) oraz na wyłączeniu z Zespołu [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska policyjnego w korpusie aspirantów Policji – asystenta, zajmowanego przez stronę, i włączeniu do Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji etatowego stanowiska policyjnego w korpusie aspirantów Policji – detektywa. Sąd zauważa ponadto, że jak wynika z akt administracyjnych utworzony etat detektywa w Wydziale w [...] był jedynym wolnym etatem jaki mogła objąć skarżąca. W ocenie Sądu, zarówno uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują potrzebę mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe. Przeniesienie skarżącej wywołane zostało potrzebami służby determinowanej realizacją ustawowych zadań Policji. Prawidłowość funkcjonowania Policji jako umundurowanej i uzbrojonej formacji opiera się na zhierarchizowaniu i podporządkowaniu służbowym. W takich warunkach nie do przyjęcia jest stanowisko, że funkcjonariusz Policji, a więc formacji, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać przeniesiony bez swojej zgody na inne równorzędne, czy też wyższe stanowisko służbowe, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby. Co do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 Kpa. stwierdzić należy, że powyższy zarzut mógłby odnieść skutek, ale jedynie wówczas, gdyby skarżąca wykazała, a czego wszak nie uczyniła, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Brak zawiadomienia funkcjonariusza o wszczęciu postępowania i wezwaniu go do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie miało istotnego wpływu na jego końcowy wynik. W wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł akceptowaną przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżąca nie wykazała. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 Kpa. bowiem organy Policji prawidłowo ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 77 § 1 Kpa.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 Kpa.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. i tym samym nie naruszyły również zasad postępowania zawartych w art. 8 i art. 9 Kpa.. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że funkcjonariusz, podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które mogą oddziaływać na sferę jego życia prywatnego. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na reorganizację nastąpiła konieczność przeniesienia skarżącej na inne stanowisko służbowe, przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes służby, w tym wypadku tożsamy z interesem społecznym. Zatem organ nie dopuścił się naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Na zakończenie należy wskazać, że działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej, gdyż nie miały one wpływu na wynik sprawy, a część dokumentów, o których dopuszczenie jako dowód wnosiła skarżąca, znajduje się w aktach. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.