II SA/Wa 2348/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia odrzucić skargę.

Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2019 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu ponaglenia J. S. (dalej: "skarżący") z [...] stycznia 2019 r. dotyczącego bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] listopada 2018 r. w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, z późn. zm.), stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w R. nie dopuścił się bezczynności. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia ponaglenia na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego dotyczącego wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Postanowieniem z 3 września 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 941/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W piśmie procesowym z 22 lipca 2020 r. skarżący wskazał, że konieczność zaskarżenia przedmiotowego postanowienia wynika ze stwierdzenia (opisu) stanu, który nie jest zgodny z prawdą i tokiem postępowania administracyjnego, natomiast prawną możliwość jego zaskarżenia statuuje art. 142 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. tj. stwierdzające, że Komendant Wojewódzki Policji w R. nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, które należy zaliczyć do tych, o których mowa w art. 123 k.p.a., tj. do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. (art. 141 § 1 k.p.a.). W doktrynie wyraźnie przyjmuje się, iż na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego, a co więcej przyjmuje się również, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje także na bezczynność organu wyższego stopnia, który nie rozpoznał ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (tak m.in. P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2017 i powołane tam postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 21/09, LEX nr 504035). Zaskarżone postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i nie służy na nie zażalenie. Wynika z powyższego, że postanowienie tego rodzaju nie ma waloru aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 233/17, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 11/18, CBOIS). Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.