II SA/Wa 2306/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. P. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczeniem z dnia [...] października 2025 r. nr [...] Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie ustalenia zdolności do pełnienia służby wojskowej przez A. P. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że postępowanie orzecznicze w tej sprawie toczyło się po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 782/24 wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń obydwu instancji. WSA w Warszawie uznał, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, chociaż strona nie tylko w skardze, ale już w odwołaniu powoływała się na brak zweryfikowania wskazanego rozpoznania, brak uwzględnienia opinii psychologicznych załączonych do akt oraz pominięcie opinii psychiatrycznej z dnia [...] lipca 2024 r. Sąd nakazał organom orzekającym dokonanie ponownej dokładnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowy w jego całokształcie, ewentualnie zlecenie dodatkowych badań psychiatryczno-psychologicznych celem jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy skarżący wykazuje istnienie objawów [...]. Ponownie rozpatrując sprawę komisja I instancji w pkt 8 orzeczenia rozpoznała u orzekanego następujące schorzenie: [....] – [...] - § 74 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2024 r., poz. 466) i z tego powodu uznała go za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N. W odwołaniu do tego orzeczenia A. P. podniósł, że w ramach procesu orzeczniczego zlecono komisyjne badanie psychologiczne oraz konsultację psychiatryczną. Zlecono również dodatkowe, trwające trzy dni, badanie psychologiczne w zakresie diagnostyki psychologicznych cech osobowości oraz funkcjonowania społecznego. W wynikach tych badań ani razu nie pojawia się określenie "[...]", a kwestia [...] nie została jednoznacznie rozstrzygnięta — pojawiają się jedynie jego podejrzenia, mimo że badania prowadzono bardzo długo i przez wiele osób. Odwołujący powołał się na wydane mu przez pracownię psychologiczną przy WCR w [...] dwukrotnie orzeczenie psychologiczne, w którym wprost stwierdzono, że w jego przypadku brak przeciwwskazań psychologicznych do pełnienia czynnej służby wojskowej na stanowisku wymagającym szczególnych predyspozycji psychofizycznych. Podkreślił, że wymienione w uzasadnieniu orzeczenia RWKL problemy ludzi w [...], które są przeciwwskazaniami do pełnienia służby wojskowej, nie występują w jego przypadku. Nie ma bowiem żadnych problemów w komunikacji społecznej ani trudności adaptacyjnych. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 9 stycznia 2025 r., RWKL w [...] wezwała A. P. na kontrolne badanie specjalistyczne. Konsultujący orzekanego zespół psychologów w dniu 30 kwietnia 2025 r. po przeprowadzeniu komisyjnego badania psychologicznego wskazał, że istnieją psychologiczne przeciwwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej (organ w uzasadnieniu orzeczenia omyłkowo w miejsce słowa "przeciwwskazania" wpisał wprawdzie "wskazania", jednak analiza opinii psychologicznej – k. 47 akt administracyjnych – pozwala stwierdzić, że efektem konsultacji było stwierdzenie przeciwwskazań do służby). Zespół psychologów stwierdził jednocześnie konieczność pogłębienia diagnostyki w kierunku zaburzeń ze [...] i wskazał na możliwe tendencje do dyssymulacji. Również lekarz psychiatra konsultujący orzekanego na zlecenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w dniu [...] kwietnia 2025 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia pogłębionej diagnostyki w kierunku ze [...]. Ponadto Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wezwała orzekanego o dostarczenie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...], które otrzymał on w dniu 10 kwietnia 2015 r. W orzeczeniu tym zaliczono orzekanego do osób niepełnosprawnych. Jako przyczynę niepełnosprawności ustalono schorzenie zakwalifikowane jako [...], które obejmuje choroby psychiczne, w tym między innymi osoby z zaburzeniami psychicznymi, zaburzeniami ustroju utrwalonymi, zaburzeniami lękowymi o znacznym stopniu nasilenia czy zespołem otępiennym. Ponadto komisja ustaliła, że niepełnosprawność datuje się od wczesnego dzieciństwa, a orzeczenie wydano na okres do [...] lipca 2019 r. W ocenie organu odwoławczego, ustalona w ww. orzeczeniu data, tj. [...] lipca 2019 r. nie oznacza, że u badanego nie występuje obecnie schorzenie, które było przyczyną wydania tego orzeczenia, gdyż badany mógł wystąpić z wnioskiem do Powiatowego Zespołu ds. Niepełnosprawności o przeprowadzenie kontrolnego badania. Natomiast rezygnacja orzekanego z badania kontrolnego nie oznacza, że schorzenie będące przyczyną orzeczenia niepełnosprawności zostało wyleczone u badanego. Ponadto Powiatowa Komisja ds. Niepełnosprawności nie wzywa z urzędu na kontrolne badanie po zakończeniu czasu trwania ostatniego orzeczenia. Komisja wyjaśniła następnie, że [...] objawia się trudnościami w interpretacjach społecznych, ograniczone lub obsesyjne zainteresowania, problemy z komunikacją, nadwrażliwość sensoryczną, potrzeba nadmiernej rutyny w życiu codziennym, zbyt dosłownie rozumienia języka, trudności w wyrażaniu emocji i ich rozumienia, niezdolność motoryczna, samodzielności i dążenia do niezależności, problemy ze zdrowiem psychicznym. [...] jak i [...] należą do zaburzeń ze [...]. Oznacza to, że oba charakteryzują się podobnymi trudnościami w interakcjach społecznych, komunikacji, organicznych powtarzających się wzorcach zachowań i zainteresowania. [...] rozpoznaje się w dzieciństwie, ale może być rozpoznany później ze względu na mniej oczywiste trudności w rozwoju mowy i umiejętności poznawcze. Osoby z [...] nie mają opóźnień w rozwoju mowy i często posiadają przeciętny lub nawet powyżej przeciętnej poziom słownictwa. [...] jest zaliczony do zaburzeń ze [...]. Czasem traktowany jest nawet jako łagodna forma [...]. W rozpoznawanej sprawie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], zgodnie z wnioskiem konsultującego badanego psychologa i psychiatry, zleciła pogłębioną diagnostykę psychologiczną w zakresie diagnostyki psychologicznej cech osobowości oraz funkcjami społecznymi. Badanie psychologiczne odbyło się w dniach: [...] czerwca 2025 r., [....] lipca 2025 r. oraz [....] lipca 2025 r. w Poradni Psychologicznej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SPZOZ w [...]. Badanie przeprowadzono na podstawie wywiadu, obserwacji oraz testów psychologicznych: [...] oraz [...]. Ustrukturalizowany Wywiad Kliniczny do Badania Zaburzeń Osobowości według [...]. W wywiadzie [...] nie stwierdzono pełonoobjawowego zaburzenia osobowości, jednak obecne są wyraźne cechy, tj.: silna potrzeba oceny otoczenia, lęk przed byciem skrytykowanym lub zawstydzonym, przesadna sumienność i perfekcjonizm, sztywność i opór. W badaniu strukturalnym [...] A. P. nie spełnia wszystkich wymaganych kryteriów do postawienia rozpoznania jednego z dziesięciu specyficznych zaburzeń osobowości tj.: perfekcjonizm, nieelastyczność poznawczą, sztywność moralną. Organ wyjaśnił ponadto, że załączone do odwołania dwa orzeczenia wydane przez psychologów Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji w [...] dotyczą zdolności badanego do służby wojskowej na określonych stanowiskach, a więc nie ustalają stanu zdrowia badanego, które w trakcie badań komisyjnych w wojskowych komisjach lekarskich ustalają psycholog kliniczny i psychiatra. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że [...] jest jednym z łagodnych schorzeń ze [...]. Mimo to objawy występujące w tym schorzeniu czynią badanego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej, gdyż dla schorzenia do którego przypisano § 74 pkt 1 w grupie III załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. - przewidziano kategorię N dla osób ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. A. P. wniósł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o uchylenie orzeczenia I instancji, przeprowadzenie postępowania mediacyjnego oraz o stwierdzenie, że orzeczenia obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny zapisów zawartych w znajdującej się w aktach sprawy opinii psychologicznej; 2. błędną ocenę orzeczeń psychologicznych wydanych przez pracownię psychologiczną WCR w [...]; 3. niedokonanie zmiany prawomocnego orzeczenia CWKL mimo podstaw z art. 154 § 1 k.p.a.; 4. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w taki sposób, że organ uznał go za chorego tylko z tego powodu, że nie przystąpił do badania kontrolnego przed Powiatowym Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...]; 5. naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez niewezwanie skarżącego do przystąpienia do badania kontrolnego przed Powiatowym Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...]; 6. nadinterpretację znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia o niepełnosprawności poprzez przypisywanie mu chorób, na które nie cierpi; 7. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasadnego wniosku dowodowego; 8. naruszenie art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zacytowano "Opinię psychologiczną w zakresie diagnostyki psychologicznych cech osobowości oraz funkcjonowania społecznego", wymieniając pewne cechy jego charakteru. Zdaniem skarżącego, należy je ocenić pozytywnie, jako cechy pożądane u oficera, a jedyną jednoznacznie negatywną cechę charakteru wymienioną w ww. opinii należy ocenić jako niebędącą przeciwwskazaniem do pełnienia służby wojskowej. Jednakże organ nie dokonał tej oceny, poprzestając na zacytowaniu ich treści. Skarżący podniósł również m.in., że organ postanowił nie wzywać go na kolejne badania, mimo że zebrana dokumentacja nie pozwala na jednoznaczne potwierdzenie rozpoznania, a ponadto w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o tym, że w przypadku skarżącego brak psychologicznych przeciwwskazań do pełnienia służby wojskowej. Organ rozstrzygnął zatem wątpliwość na niekorzyść strony, naruszając tym samym art. 81a § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. W piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy dwóch pism z dnia 6 maja 2025 r. zatytułowanych "Zastrzeżenia strony do zebranego w sprawie materiału dowodowego" oraz "Wniosek o przeprowadzenie dowodu", które nie zostały dołączone przez organ do akt administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dokonywana przez sądy administracyjne kontrola orzeczeń komisji lekarskich dotyczących zdolności do służby wojskowej oparta jest wyłącznie na kryterium legalności, tj. ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Sądy administracyjne nie mają natomiast kompetencji specjalistycznych do oceny tego rodzaju orzeczeń z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organy wiedzy medycznej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 726/21 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), "sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny merytorycznej trafności skarżonego orzeczenia w zakresie postawionej przez lekarzy diagnozy. Nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej w zakresie medycyny. Ustawodawca tworząc przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie wyposażył sądów administracyjnych w stosowne instrumentarium procesowe, umożliwiające np. przy pomocy opinii biegłych sądowych, dokonywanie merytorycznej oceny diagnozy postawionej przez komisję. W związku z powyższym Sąd nie mógł się wypowiadać co do tego, czy diagnoza postawiona przez komisję lekarską jest merytorycznie poprawna czy też nie." Sąd rozpoznający niniejszą sprawę badał zatem zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej jedynie pod względem kryterium legalności i stwierdził, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W postępowaniu przed komisją I instancji stwierdzone zostało u skarżącego następujące schorzenie skutkujące stwierdzeniem niezdolności do zawodowej służby wojskowej (kategoria N): [...] – [...] - § 74 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia komisja wskazała, że rozpoznanie zostało dokonane po analizie całości dokumentacji medycznej zawartej w aktach sprawy, przede wszystkim zaś mając na uwadze wykonane przez komisję I instancji konsultacje specjalistyczne (psychologiczną i psychiatryczną), a także orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...], które skarżący otrzymał w dniu [...] kwietnia 2015 r. zaliczające skarżącego do osób niepełnosprawnych z uwagi na schorzenie zakwalifikowane jako [...], tj. chorobę psychiczną. W szczególności należy odnotować, że w aktach administracyjnych (k. 47) znajduje się sporządzona na potrzeby postępowania orzeczniczego opinia wydana na skutek komisyjnego badania psychologicznego z dnia [....] kwietnia 2025 r., która jednoznacznie stwierdza, że u skarżącego występują psychologiczne przeciwwskazania do pełnienia służby wojskowej. Jednocześnie zarówno badający skarżącego zespół psychologów, jak i konsultujący lekarz psychiatra w dniu [...] kwietnia 2025 r. stwierdzili, że skarżący cierpi na inne zaburzenia psychiczne nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę (tj. schorzenie opisane w § 74 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r.). Brak jest natomiast jakichkolwiek przesłanek do uznania, że opinie te zostały sporządzone niezgodnie z zasadami specjalistycznej wiedzy medycznej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, brak jest podstaw do uznania, by wyniki konsultacji psychologicznych i psychiatrycznych z dnia [...] kwietnia 2025 r. stały w sprzeczności z treścią opinii psychologicznej z dnia [....] lipca 2025 r. (k. 31-32 akt administracyjnych). Konsultujący w dniu [...] lipca 2025 r. psycholog stwierdził bowiem, że wywiad, obserwacja oraz testy psychologiczne wskazują na prawdopodobieństwo występowania cech charakterystycznych dla [...]. Tak sformułowana opinia nie podważa zatem wcześniejszej – dokonanej przez konsultujący zespół psychologów – kwalifikacji skarżącego do schorzenia opisanego w § 74 pkt 1 załącznika nr 1. Nie można z tego powodu stwierdzić, by rozstrzygnięcie organu charakteryzowało się w tym zakresie dowolnością lub by w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć, zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a., na korzyść strony. Organ przeprowadził również wszystkie wymagane prawem badania w celu dokonania wyczerpującej oceny stanu zdrowia skarżącego (w zakresie wystąpienia stwierdzonego schorzenia), wykonując tym samym zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 782/24. Nie sposób zatem również skutecznie zarzucić organowi, by nie zebrał niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego lub by niezasadnie odmówił przeprowadzenia dalszych badań lekarskich. W przepisach prawa regulujących postępowanie przed wojskowymi komisjami lekarskimi brak jest bowiem regulacji, która umożliwiałaby osobie orzekanej żądanie od komisji przeprowadzania kolejnych badań lekarskich aż do uzyskania korzystnego dla orzekanego wyniku. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego w skardze argumentacji, należy zauważyć, że orzekające w tej sprawie organy dokonywały oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie całości dokumentacji medycznej w tym również dokumentów powoływanych w skardze, tj. orzeczeń psychologicznych wydanych przez pracownię psychologiczną WCR w [...]. Dokumentacja ta znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Jak zasadnie wskazał organ i co jednoznacznie wynika z treści powoływanych przez skarżącego dokumentów, dotyczą one jedynie zdolności do pełnienia służby wojskowej na określonych stanowiskach. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że rozpoznając sprawę, organ wziął pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś w jego ocenie przesądzające w sprawie ustalenia stanu zdrowia skarżącego były wyżej wspomniane wyniki konsultacji psychologów i psychiatry, a także znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenie o niepełnosprawności skarżącego z uwagi na chorobę psychiczną oraz wcześniej wydane w stosunku do skarżącego orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...]. Wnioski wyciągnięte przez organ w zakresie dotyczącym prawidłowości zastosowania wiedzy medycznej przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie mogą być natomiast – jak już wspomniano – przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Należy również wyjaśnić, że niezależnie od tego, iż zarówno przeprowadzenie w dzieciństwie oceny zdrowia psychicznego skarżącego, jak i niezaskarżenie orzeczenia o niepełnosprawności nie było – co oczywiste – skutkiem świadomej decyzji skarżącego, który był wówczas osobą niepełnoletnią, orzekające komisje były uprawnione do uwzględnienia ostatecznego i prawomocnego orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 36 akt administracyjnych), który dokonał oceny stanu zdrowia skarżącego. Co istotne, orzeczenie to nie miało w niniejszej sprawie charakteru przesądzającego, bowiem komisje obydwu instancji oparły się przede wszystkim na wynikach konsultacji psychologicznych i psychiatrycznych dokonanych na potrzeby postępowania orzeczniczego, które – jak już wskazano – doprowadziły organ do stwierdzenia, że skarżący cierpi na schorzenie wskazane w § 74 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. Należy również podkreślić, że dla oceny stanu zdrowia skarżącego nie ma istotnego znaczenia powoływane w skardze subiektywne przeświadczenie skarżącego o zdolności do pełnienia tej służby oraz wykazywana przez skarżącego w toku postępowania zdolność do prawidłowego i owocnego funkcjonowania w społeczeństwie. Ustawodawca określił bowiem, że decyzje w zakresie ustalania kategorii zdolności do służby wojskowej wydają specjalistyczne organy, tj. wojskowe komisje lekarskie, a orzeczenia tych komisji nie mogą – jak już wskazano – być oceniane przez sąd administracyjny pod kątem prawidłowości zastosowania przez nie wiedzy medycznej. W rozporządzeniu z dnia 25 marca 2024 r. zawarte zostały szczegółowe objaśnienia odnoszące się do chorób i ułomności, jak również określające zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów służby wojskowej (§ 1 pkt 4 rozporządzenia). Objaśnienia do § 74 pkt 1 stwierdzają zaś, że paragraf ten dotyczy przypadków z rozpoznaniami nieujętymi w § 66–73. Niewątpliwie zatem prawidłowe było zakwalifikowanie przez organ [...] – tj. schorzenia nieujętego w § 66-73, jako innego zaburzenia psychicznego w rozumieniu § 74 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. Jak wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. schorzenie wskazane w § 74 pkt 1 załącznika nr 1 (a więc stwierdzone u skarżącego w niniejszej sprawie) kwalifikuje się do kategorii "N". Komisja, wydając orzeczenie w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej, wobec rozpoznanego u skarżącego schorzenia, była zatem zobowiązana zakwalifikować go do kategorii "N", co też uczyniła. Podsumowując, należy stwierdzić, że organ odwoławczy wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia całość dokumentacji medycznej skarżącego i wyjaśnił, z jakich przyczyn uznał za prawidłowe rozpoznanie u skarżącego opisane w pkt 8 orzeczenia komisji I instancji, które warunkowało orzeczenie o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że orzeczenie organu jest zgodne z treścią § 74 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. i zostało prawidłowo uzasadnione. Brak zatem podstaw do uznania, by wydając zaskarżone orzeczenie, organy naruszyły przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r., a także przepisy postępowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, obejmuje niezbędne badania lekarskie, a dokonana kwalifikacja zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej była trafna. Natomiast, jak już wskazano, Sąd nie jest uprawniony do oceny wyciągniętych przez organ wniosków natury medycznej co do stanu zdrowia skarżącego. Z tej przyczyny Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie, oceniane wyłącznie pod względem kryterium jego legalności, jest prawidłowe. Stawiane w skardze zarzuty okazały się z tych przyczyn niezasadne. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), orzekł jak w sentencji.