II SA/Wa 2294/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania orzeczniczego oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 4 i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.), utrzymała w mocy decyzję Mazowieckiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] umarzającą w całości postępowanie orzecznicze w sprawie J. W.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że J.W. nie zgłosił się na wyznaczone w dniach: [...] grudnia 2022 r. i [...] marca 2023 r. badanie komisyjne w [...] . W pierwszym terminie z powodu choroby, a w drugim terminie poinformował pisemnie komisję o przejściu na zaopatrzenie emerytalne, co według niego oznacza, że procedowanie o jego przydatności do służby w Policji stało się "bezsensowne". W związku z powyższym [...] Komisja Lekarska w dniu [...] marca 2023 r. wysłała do J. W. prośbę o jednoznaczne wskazanie, czy rezygnuje on z badania komisyjnego. W odpowiedzi strona potwierdziła, że określenie jej przydatności do służby w zaistniałej sytuacji jest bezprzedmiotowe. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał za zasadne dokonane przez organ I instancji umorzenie postępowania orzeczniczego w całości. J. W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej bezprawność i potwierdzenie nieprawdy na jego szkodę. Wniósł o stwierdzenie, że: z chwilą zwolnienia z Policji straciło moc skierowanie na badanie w komisji lekarskiej, komisja lekarska uzurpowała sobie prawo do wezwania go na badania po zwolnieniu z Policji, narażając na koszty stawiennictwa, mimo że nie było to jego obowiązkiem, w celu określenia zdolności do służby, na podstawie bezpodstawnego wezwania komisja błędnie uznała że zrezygnował z badania, do którego nie był zobowiązany, wydano decyzję z rażącym naruszeniem prawa i potwierdzeniem nieprawdy, co stawia skarżącego jako pracownika w tzw. złym świetle jako naruszającego obowiązki pracownicze. Wniósł również o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że bezprawność wystąpiła już w czasie postępowania, kiedy wystawiono wezwania osobie, co do której komisja miała informację, że nie podlega jej orzecznictwu. Mimo tego organ zażądał oświadczenia o rezygnacji z badania oraz stawiennictwa przed komisją. Skarżący podał, że Komisja przyjęła domniemanie, iż zrezygnował on z badania, tymczasem jak wynika z dokumentacji skarżący w dniu ostatniej korespondencji i wydania decyzji nie podlegał orzecznictwu [...] Lekarskiej MSWiA, z uwagi na fakt, że 3 stycznia 2023 r. czyli przed terminem stawiennictwa przed komisją przeszedł w stan spoczynku. Zdaniem skarżącego, ustawa komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie przewiduje wezwania przed komisję funkcjonariusza zwolnionego ze służby. W związku z powyższym komisja przekroczyła swoje uprawnienia wynikające z tej ustawy i wzywała osobę niepodlegającą orzecznictwu komisji po fakcie zwolnienia ze służby i jednocześnie w celu określenia zdolności skarżącego do dalszej służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2024 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Sąd ocenił bowiem, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo umorzył postępowanie, choć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawidłowo powołał jako przyczynę umorzenia niestawiennictwo skarżącego na wyznaczone badania lekarskie. Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, do komisji lekarskich, zgodnie z ich właściwością, kieruje się z urzędu lub na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie orzeczenia lekarskiego. Powyższe oznacza, że postępowanie przed komisją lekarską może być prowadzone na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu (na podstawie skierowania organu). W pozostałych dwóch ustępach wskazanego przepisu uszczegółowiono, kogo i w jakim celu kieruje się z urzędu do komisji lekarskiej. Należy przy tym podkreślić, że przedmiot postępowania orzeczniczego (sprawa administracyjna) jest wyznaczany zakresem skierowania. W niniejszej sprawie postępowanie orzecznicze zostało zainicjowane z urzędu skierowaniem Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] listopada 2021 r. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby (k. 63 akt administracyjnych). Po wydaniu tego skierowania skarżący utracił przymiot funkcjonariusza Policji (okoliczność ta znana jest Sądowi z urzędu, bowiem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] mocą którego J. W. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r. był przedmiotem kontroli sądowej w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1070/23,), w związku z powyższym brak było podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż komisja lekarska – jak słusznie zauważa skarżący – po zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji utraciła możliwość orzekania w przedmiocie, którego dotyczyło skierowanie, tj. zdolności do służby, co skutkowało bezprzedmiotowością tego postępowania z przyczyn przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z wystąpienia przesłanki podmiotowej bądź przesłanki przedmiotowej. Przesłankę podmiotową stanowi brak legitymacji strony postępowania administracyjnego. Natomiast przesłanką przedmiotową jest brak - w znaczeniu prawnym - przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Innymi słowy, brak przedmiotu postępowania ma miejsce wówczas, gdy stan faktyczny nie podlega uregulowaniu przepisami administracyjnymi, które dawałyby organowi administracyjnemu kompetencję do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przyczyna bezprzedmiotowości może istnieć zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i pojawić się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. W każdym z tych przypadków stwierdzenie bezprzedmiotowości, na jakimkolwiek etapie postępowania, obliguje organ do zakończenia postępowania w sposób formalny, a nie merytoryczny. W przypadku wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości po wszczęciu postępowania, organ zobligowany jest więc postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie z uwagi na brak podstaw prawnych do ustalania przez organ zdolności skarżącego do służby w sytuacji gdy nie był on już funkcjonariuszem Policji. Zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ był zatem zobligowany do wydania decyzji umarzającej postępowanie orzecznicze na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sam fakt, że w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia błędnie podał, że przyczyną umorzenia postępowania było niestawiennictwo skarżącego na badaniach lekarskich, nie oznacza, że rozstrzygnięcie organu jest nieprawidłowe, bowiem w stanie faktycznym niniejszej sprawy wobec wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania konieczne było wydanie decyzji o jego umorzeniu. Decyzja ta zatem pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.