II SA/Wa 2257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Ewa Kielak, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego oddala skargę

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. w związku z art. 121e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] o utracie prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie kontroli sprawdzającej, czy M. S. w czasie zwolnienia lekarskiego w okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. przebywała w miejscu zamieszkania ustalono jej nieobecność [...] lipca 2019 r. Jej matka poinformowała kontrolujących, że córka dwie godziny wcześniej opuściła miejsce zamieszkania i udała się w nieznanym kierunku. Z akt postępowania administracyjnego wynikało, że M. S. przebywała na zaplanowanym wyjeździe zagranicznym. Jeżeli pracownik nie przekazał lekarzowi informacji o swoim miejscu pobytu w czasie zwolnienia lekarskiego, które jest inne niż adres zamieszkania albo nie poinformował przełożonego o zmianie miejsca pobytu w trakcie niezdolności do pracy w terminie 3 dni od tej zmiany i w związku z tym osoby kontrolujące nie zastały go pod adresem wskazanym w zwolnieniu lekarskim, uznaje się, że niewłaściwie wykorzystywał zwolnienie lekarskie. Przełożeni policjantki byli zaskoczeni, że przybywała ona poza granicami kraju w trakcie zwolnienia lekarskiego. O powyższym dowiedzieli się od innych policjantów. Druk ZUS ZLA wystawiony [...] czerwca 2019 r. zawiera dane adresowe: [...]. W dniu [...] lipca 2019 r. M. S. w rozmowie telefonicznej z kierownikiem Ogniwa [...] Wydziału [...] KPP w [...] poinformowała, że matka przekazała jej informację o przeprowadzeniu kontroli i chce wiedzieć czego ona dotyczyła. Z notatki służbowej wynika, że sama potwierdziła, iż skorzystała z takiego wyjazdu. Nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że będąc za granicą przebywała w ośrodku leczenia, co ewentualnie mogłoby być podstawą do uznania, że wykorzystała zwolnienie lekarskie zgodnie z jego celem. W dniu [...] lipca 2019 r. podjęto próbę zapoznania policjantki z protokołem kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, do czego jednak nie doszło, ponieważ M. S. musiała pilnie wyjechać z synem. Kolejne próby kontaktu także nie odniosły skutku. Organ stwierdził, że policjantka otrzymała zwolnienie lekarskie po to, aby przebyć niezbędną rekonwalescencję i powrócić w pełni sprawną do służby. Zaznaczył, że nie ulega wątpliwości, iż podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, że choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia ją jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską. Wyjazd na wycieczkę zagraniczną w żaden sposób nie wpisuje się w czynności życia codziennego. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być zatem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzenia wolnego czasu. Należy też zgodzić się z poglądem wyrażonym w doktrynie na gruncie analogicznych spraw w sądach powszechnych, że za zachowanie niezgodne z celem wystawienia zwolnienia należy uznać takie zachowanie, które jest w powszechnym odczuciu nieodpowiednie dla osoby chorej i nasuwa wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu zdrowia. Chodzi tu zatem o zachowania mające w jakikolwiek sposób narażać zdrowie osoby korzystającej ze zwolnienia, czy też o takie zachowania, które wskazują, że rzeczywisty stan zdrowia danej osoby nie przemawia za korzystaniem przez nią z owego zwolnienia. Wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy jest zawsze wykorzystywaniem zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Za zachowania niezgodne z celem zwolnienia w orzecznictwie uznano, np. nadużywanie alkoholu, podejmowanie działań, których chory powinien unikać, wzięcie udziału w wycieczce zagranicznej. Natomiast za zachowania niezgodne z celem zwolnienia nie zostało uznane zachowanie polegające na: wyjeździe na okres leczenia do rodziny, wykonywanie, nawet przez obłożnie chorego, czynności niezbędnych dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Z powyższego wynika, że policjant nie musi w trakcie choroby obowiązkowo przebywać pod swoim adresem zamieszkania. Jeśli jednak zamierza wyjechać, np. do rodziny, bo tam będzie miał zapewnioną opiekę, powinien o tym poinformować przełożonego. W sytuacji zatem, gdy kontrolujące go osoby nie zastaną go w domu, będzie musiał się ze swojej absencji wytłumaczyć. Może być ona usprawiedliwiona, gdy np. był u lekarza, wyszedł do apteki czy korzystał z rehabilitacji. Jeśli jednak pracownik nie będzie potrafił, albo nie zechce podać przyczyny swojej nieobecności w domu w trakcie kontroli, to kontrolujący powinni przyjąć, że zwolnienie lekarskie jest wykorzystywane niezgodnie z jego celem, czego pierwszym skutkiem będzie utrata prawa do wynagrodzenia. M. S. w wiadomości sms poinformowała, że: "Wszystkie sprawy związane z kontrolą mojej absencji załatwię po powrocie do pracy gdy mój stan psychofizyczny na to pozwoli...". W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] każdy pracownik, a więc i policjant, kiedy przebywa na zwolnieniu lekarskim powinien podejmować jedynie taką aktywność, która jest potrzebna do jego codziennego funkcjonowania i która jest nastawiona na poprawę stanu zdrowia. Wychodzenie poza te ramy nasuwa przypuszczenie, że zwolnienie zostało nadużyte. Zachowanie funkcjonariusza stanowiło nadużycie wykorzystania zwolnienia lekarskiego, źle odbiło się wśród współpracowników i w społecznym wizerunku policjanta. Jak wynika z notatki służbowej naczelnika Wydziału [...] KPP w [...], który informację o przebywaniu M. S. poza granicami kraju pozyskał od innych policjantów, byli oni tą sytuacją zdegustowani. Ponadto takie zachowanie wpływało deprymująco na innych policjantów oraz świadczyło o braku lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Działania strony nie zmierzały do jak najszybszego powrotu do zdrowia i stanowiły nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, co skutkowało pozbawieniem prawa do uposażenia za wskazany w rozkazie okres. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniosła o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] sierpnia 2019 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że nieprawidłowym jest wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, a w szczególności: a) art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 8 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie oraz nierespektowanie w przedmiotowym postępowaniu argumentów podnoszonych w odwołaniu z dnia [...] lipca 2019 r. kierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], co do których nie wypowiedziano się na czym polegała nieprawidłowość, na jakiej podstawie podważono zalecenia lekarskie jakim były krótkoterminowe wyjazdy, b) art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 8 ustawy o Policji, poprzez nieuprawnione wskazanie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] o nieprawidłowym wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego, a nie skierowanie sprawy do komisji lekarskiej, która posiada kompetencje w zakresie stwierdzenia czy jej postępowanie było zgodne z zaleceniami lekarza wydającego zwolnienie lekarskie i mogło przyczynić się do rekonwalescencji, c) art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 8 ustawy o Policji, poprzez nieuprawnione pozbawienie jej uposażenia za miesiąc sierpień 2019 r., podczas gdy zarzuty dotyczą okresu od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r., do chwili obecnej nie wiadomo na jakiej podstawie zostały wyliczone potrącenia w poborach w sierpniu i wrześniu br., skoro do wykorzystania zwolnienia lekarskiego w tym okresie organ nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń, d) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez brak obiektywnego, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności okoliczności przemawiających na jej korzyść, a także dokonania jego oceny niezgodnie z zasadami logiki i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na jej niekorzyść - zwłaszcza zaś uznanie, że skorzystanie z prawa do zwolnienia lekarskiego ma charakter celowy, w trakcie postępowania organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na braki formalne postępowania, tj. brak sporządzenia z czynności kontrolnych protokołu, na skutek czego nie zapoznano jej z jego treścią, nie przyjęto wyjaśnień co, skutkowało było pozbawieniem jej prawa do obrony i wypowiedzenia się we własnej sprawie, 2. przepisów postępowania, tj. art. 135j ustawy o Policji, poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny i wyłącznie na jej niekorzyść, 3. art. 42 ust. 2 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r., z którego wynika, że strona ma prawo do obrony formalnej i materialnej; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest rozkaz personalny stwierdzający uratę przez M. S., jako policjanta prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych – w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 ustawy). Zdaniem Sądu, z dotychczasowego orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16; podobnie /w:/ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 511/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy, że czym innym jest okoliczność potwierdzenia niezdolności chorego do służby – poprzez wystawienie zaświadczenia lekarskiego (zwolnienia lekarskiego), czym innym natomiast sama diagnoza lekarska dokonana przez lekarza, jak również zalecony proces leczenia. W tym kontekście, samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia, powrotowi funkcjonariusza do służby. Ratio legis omawianej regulacji, jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji (...) (Dz. U. z 2014 r., poz. 502), było ograniczenie absencji funkcjonariuszy służb mundurowych. Zadaniem organu jest zatem wyłącznie dokonanie kontroli tego, w jaki sposób realizowane jest zwolnienie lekarskie w celu uzyskania pełnej zdolności do służby. Natomiast nie może być kwestionowane, że w toku kontroli organ nie ustala stanu zdrowia policjanta, ani nie ocenia prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia. Warto zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 2 marca 2018 r., wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 2071/17, wyraźnie wskazał, iż przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 121e ustawy o Policji jest wyłącznie ustalenie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a nie wpływu ustalonej aktywności fizycznej na szybkość powrotu do stanu zdrowia umożliwiającego powrót do służby. Organ nie musi ustalić tego, czy czynności podejmowane przez funkcjonariusza przyczyniły się do przedłużenia okresu jego powrotu do zdrowia i w konsekwencji do służby, a więc w istocie, czy działania podejmowane przez niego w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego przyczyniły się do pogorszenia jego stanu zdrowia. Z kolei, w uzasadnieniu do wyroku z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 409/17, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, iż organy Policji nie muszą badać, czy zwolnienie lekarskie zawiera jakieś szczegółowe zasady dotyczące wykorzystania zwolnienia lub dozwolonego wysiłku fizycznego. Oznacza to zatem, że sama okoliczność, że aktywność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwwskazań medycznych, a nawet sprzyja procesowi leczenia, jest z punktu widzenia omawianych regulacji obojętna. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Innymi słowy rzecz ujmując, pewne zachowania mogą być niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie – zarówno sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych – zgodnie z którym, w czasie niezdolności do służby funkcjonariusz nie może podejmować każdej aktywności, bowiem okresu zwolnienia lekarskiego nie można traktować jako czasu wolnego od służby. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi o możliwości wykonywania przez policjanta zwykłych czynności dnia codziennego: dokonania zakupów żywnościowych, leków, materiałów medycznych; udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne; poruszania się po mieszkaniu; spacerów w celach rekonwalescencji. Dodać należy, że zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" powinien – co do zasady – ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych (por. także wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05; podobnie /w:/ wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 listopada 2002 r., sygn. akt III AUa 3189/01). Podkreślić należy, że z dużą ostrożnością podchodzić należy do generalnej zasady, że chory - mogący chodzić - uprawniony jest właściwie wyłącznie do robienia zakupów i wyjść na wizyty lekarskie, tym bardziej, że - jak podkreślono już wcześniej - kategoria "zwykłych czynności dnia codziennego" nie jest bynajmniej określeniem precyzyjnym, o zamkniętym zakresie znaczeniowym. W świetle powyższego przepisu, zadaniem organów obu instancji było dokonanie oceny czy w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywane w czasie zwolnienia lekarskiego czynności przez skarżącą mogły być uznane za prawidłowe wykorzystanie tego zwolnienia, tj. czy było związane z zaspokojeniem jej potrzeb życiowych bądź zdrowotnych. Jak wynika z akt sprawy [...] lipca 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] upoważnił Kierownika Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania przez skarżącą zwolnienia lekarskiego. W jej trakcie nie zastano M. S. w domu, a w rozmowie z jej matką ustalono, że skarżąca dwie godziny wcześniej opuściła miejsce zamieszkania i udała się w nieznanym kierunku. Z notatki służbowej Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] wynika, że podlegli policjanci przekazali informacje, że strona w trakcie zwolnienia lekarskiego przebywa poza granicami kraju na wyjeździe wypoczynkowym, o czym świadczą wydruki ze strony [...] M. S.. W dniu [...] lipca 2019 r. strona w rozmowie telefonicznej z kierownikiem Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] poinformowała, że matka przekazała jej informację o przeprowadzeniu kontroli i potwierdziła, że faktycznie skorzystała z takiego wyjazdu. W sprawie ustalono, że M. S. nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że będąc za granicą przebywał w ośrodku leczenia, co mogłoby być podstawa do uznania, że wykorzystała zwolnienie lekarskie zgodnie z jego celem. W dniu [...] lipca 2019 r. podjęto próbę zapoznania policjantki z protokołem kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. M. S. musiała pilnie wyjechać z synem i pomimo próby nawiązania kontaktu telefonicznego ze strony kontrolujących policjantów do spotkania nie doszło. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny sposobu wykorzystania przez skarżącą ww. zwolnienia lekarskiego, w szczególności określenia, czy wykorzystała je zgodnie z jego przeznaczeniem. Rozstrzygając ten spór, Sąd akceptując i podzielając w całości argumentację organów Policji uznał, że dokonane ustalenia nie pozostawiają wątpliwości, iż w tym konkretnym przypadku M. S. w sposób nieprawidłowy wykorzystała zwolnienie lekarskie. Okoliczność zamieszczenia na druku zaświadczenia lekarskiego cyfry "2" oznaczającej, że chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi o możliwości wykonywania przez policjanta zwykłych czynności dnia codziennego, dokonanie zakupów żywnościowych, zakup leków, zakup materiałów medycznych, udanie się na zabieg medyczny, czy kontrolę lekarską, poruszanie się po mieszkaniu. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być zatem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: https://orzczenia.nsa.gov.pl) . Z tych względów za prawidłowe uznać należy stanowisko organów Policji, że zagraniczny wyjazd wypoczynkowy w trakcie zwolnienia lekarskiego nie stanowił niezbędnej czynności życia codziennego i był nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Adnotacja na zwolnieniu lekarskim "chory może chodzić" upoważniała skarżącą do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, nie dawała jednak uprawnień do wyjazdu na wycieczkę zagraniczną. W ocenie Sądu taka podróż zdecydowanie nie mieści się w kategoriach dozwolonych czynności podczas pobytu policjanta na zwolnieniu lekarskim, którego celem, jak już wyżej wskazano, jest uzyskanie jak najszybszej sprawności i zdolności do powrotu do służby. Podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z 26 lipca 2011 r., sygn. akt I Pk 22/11 stwierdzono, że "wszelkie inne aktywności, które nie są życiowo niezbędne, a do takich należą zagraniczne wycieczki, narażają pracownika na zarzut wykorzystania zwolnienia niezgodnie z jego celem". Nie sposób zatem uznać, że wyjazd zagraniczny służył zaspokojeniu potrzeb bytowych, życiowych bądź zdrowotnych skarżącej. Ponadto, na co zwrócono uwagę, takie zachowanie wpływało destrukcyjnie na innych policjantów oraz świadczyło o braku lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych dodatkowymi obowiązkami służbowymi. W powszechnym odbiorze przebywanie na zwolnieniu lekarskim służby szybkiemu powrotowi do zdrowia, natomiast wyjazdy wypoczynkowe, choć mogą wpływać korzystnie na stan zdrowia, temu celowi niewątpliwie nie służą. Podkreślenia wymaga, iż odpoczynek policjanta od służby jest zagwarantowany przepisami ustawy pragmatycznej regulującymi kwestię normatywu czasu służby oraz urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy zaś rozumieć, jak wskazano to już wyżej, każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby (do pracy) czynności dnia codziennego. Ustalone przez organy Policji obu instancji czynności, które podjęte zostały przez niezdolnego (we wskazanym wyżej okresie) do służby policjanta nie były czynnościami dnia codziennego. Z tych względów za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące braku ustaleń faktycznych. Należy wskazać, że kluczowe w postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie i mających wpływ na treść rozstrzygnięcia Mając na względzie powyższe, należy uznać, że, wbrew zarzutom skarżącej, organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, nie naruszając obowiązujących przepisów, a także biorąc pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do pozbawienia M.S. prawa do uposażenia w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Ponadto niezasadny jest zarzut skargi mówiący o braku sporządzenia z czynności kontrolnych protokołu i zapoznania z jego treścią skarżącej. Niewątpliwie przedmiotowy protokół został w toku postępowania w dniu [...] lipca 2019 r. sporządzony (karta 3 akt administracyjnych), zaś na okoliczność niezapoznania skarżącej z jego treścią sporządzono notatkę służbową z dnia [...] lipca 2019 r. (karta 8 akt administracyjnych). Tym samy spełnione zostały wymogi utrwalania ustaleń faktycznych opisane w art. 121e ust. 10 i 12 ustawy o Policji, uprawniające organ Policji do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 13 tego artykułu. Natomiast zarzuty naruszenia art. 135 f pkt 2 i 3 ustawy o Policji są całkowicie niezasadne, albowiem dotyczą one uprawnień obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego. Zatem powołane przepisy nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Także zarzut dokonania potrąceń z uposażenia skarżącej za miesiąc sierpień i wrzesień 2019 r. nie może zostać znany za zasadny, bowiem ten aspekt wymyka się spod kontroli sądowej. Przedmiotem niniejszego postępowania była utrata przez skarżącą uposażenia za okres od [...] czerwca do [...] lipca 2019 r. i tylko w tym zakresie Sąd mógł się wypowiedzieć co do zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Reasumując uznać należy, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], wydając zaskarżony rozkaz personalny w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Zatem organ ten nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne, w ocenie Sądu, uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 K.p.a., bowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnych zwartych w przepisach art. 121e ust. ust. 3, ust. 7 i ust. 13 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - argumenty skarżącej nie dawały podstawy do uwzględniania jej odwołania wniesionego od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] lipca 2019 r. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.