II SA/Wa 2159/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi G.B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przyznać G.B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2159/17 oddalił skargę G.B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący po otrzymaniu odpisu nieprawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem złożył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada środków finansowych na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Oświadczył, że zamieszkuje w domu wraz z rodzicami, ale prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 2.127 zł miesięcznie. Posiada nieruchomość – 220 m2 (współwłasność z byłą żoną), w którym zamieszkuje wraz z rodzicami. Oświadczył, że nie ma żadnych oszczędności, papierów wartościowych, czy wierzytelności. Do zobowiązań i stałych wydatków zaliczył: alimenty uiszczane na rzecz dwóch córek – 1.300 zł miesięcznie oraz opłaty comiesięczne: za paliwo – 400 zł, prąd – 80 zł, Internet, telefon – 50 zł, żywność – 300 zł, odpady komunalne – 24 zł. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 P.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl zaś art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego sytuacja materialna skarżącego jest trudna. Wysokość miesięcznego dochodu w zestawieniu z zobowiązaniem do ponoszenia alimentów, które muszą znaleźć pierwszeństwo przed innymi wydatkami oraz faktem braku oszczędności pozwalają na stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, w tym kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 239 § 1 pkt 1 lit. d oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.