II SA/Wa 2140/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę

Zarząd Dzielnicy [...] (zwany dalej: organem) zaskarżoną uchwałą z dnia [...] września 2025 r. nr [...], podjętą na podstawie § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 2, § 7 ust. 1 pkt 2, § 32 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m. st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 ze zm.), zwana dalej: uchwałą lokalową, odmówił zakwalifikowania K.P. (zwana dalej także: wnioskodawczynią, skarżącą) do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych w Dzielnicy [...] (§ 2). W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2025 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej jej oraz dwójce małoletnich dzieci w zakresie zawarcia umowy najmu lokalu. Wnioskodawczyni jest mężatką, jednak z mężem nie tworzy związku, lecz nie ma orzeczonej separacji ani rozwodu. Wnioskodawczyni jest w konflikcie z obecnym mężem. W dniu [...] lipca 2022 r. Sąd Rejonowy [...] wydał postanowienie w przedmiocie zobowiązania L.P. do opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu przy [...] w [...] z uwagi na stosowaną przez niego przemoc wobec członków rodziny. Mąż wnioskodawczyni nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wnioskodawczyni na pobyt stały zameldowana jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], do którego tytuł prawny (własność) posiadają jej rodzice. Lokal składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki i wc - powierzchnia użytkowa wynosi 58,80 m2, a powierzchnia mieszkalna 42,20 m2. W lokalu zamieszkują tylko rodzice wnioskodawczyni. Biorąc zatem pod uwagę wnioskodawczynię oraz jej dwójkę małoletnich dzieci w lokalu zamieszkiwałoby 5 osób. Dla pięciu osób zamieszkałych w lokalu metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie może przekroczyć 32,00 m2, zatem lokal będący w dyspozycji wstępnych mógłby zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe wnioskodawców. Wnioskodawczyni wraz z dziećmi zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], jest to lokal wynajęty od J.B., teściowej wnioskodawczyni. Lokal składa się z 3 pokoi, kuchni i łazienki, w lokalu zamieszkują 3 osoby. Powierzchnia mieszkalna zajmowanego lokalu wynosi 37,00 m2, a powierzchnia użytkowa 54,34 m2. Dla trzech osób zamieszkałych w lokalu metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie może przekroczyć 20 m2. Organ wskazał też, że w badanym okresie od 1 kwietnia 2024 r. do 31 marca 2025 r. wnioskodawczyni osiągnęła średni miesięczny dochód w wysokości 4.526,69 zł. Komisja Mieszkaniowa sprawę zaopiniowała negatywnie. Wniosek został rozpatrzony negatywnie na podstawie § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 2, § 5 ust. 3, § 7 ust. 1 pkt 2, § 32 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 8 uchwały lokalowej, z uwagi na przekroczone kryterium warunków zamieszkiwania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, które mogą zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe wnioskodawczyni. W skardze na powyższą uchwałę Zarząd Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2025 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.P. wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów: art. 32 i art. 72 Konstytucji RP; art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwana dalej: K.p.a.; art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2023 poz. 725); § 7 ust. 4 uchwały lokalowej. Wniosła ponadto o zobowiązanie organu do przedstawienia dokumentów i statystyk oraz przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, tj.: 1) procedury weryfikacji sytuacji mieszkaniowej cudzoziemców, w tym sposobu i zakresu sprawdzania posiadania nieruchomości oraz warunków mieszkaniowych ich wstępnych; 2) statystyki wniosków o pomoc mieszkaniową złożonych przez obywateli Ukrainy w Dzielnicy [...] w latach 2022-2025 oraz wskaźnika ich pozytywnego rozpatrzenia; 3) wykazu dokumentów i zaświadczeń faktycznie wymaganych od obywateli Ukrainy przy weryfikacji ich sytuacji mieszkaniowej oraz ich wstępnych; 4) danych porównawczych dotyczących procentu pozytywnie rozpatrzonych wniosków składanych przez obywateli polskich oraz cudzoziemców w analogicznym okresie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest samotną matką dwójki małoletnich dzieci (9 i 14 lat), wraz z dziećmi przez lata doświadczała systematycznej przemocy domowej ze strony męża - zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Obecnie wraz z dziećmi zamieszkuje pod adresem [...], w mieszkaniu należącym do teściowej, w warunkach permanentnego stresu i retraumatyzacji. Podała, że jako podstawę odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej organ wskazał fakt formalnego posiadania przez jej rodziców tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] oraz kryterium powierzchniowe tego lokalu (42,20 m2) przy 5 osobach. Całkowicie zignorował natomiast udokumentowaną wyjątkowo trudną sytuację rodzinną szczególnie małoletnich dzieci oraz przemoc domową. Pominął dowody dotyczące niestabilności obecnego zamieszkania (umowa najmu w warunkach konfliktu, zagrożenie wypowiedzeniem i podwyżkami, w przeszłości działania zmierzające do eksmisji), co jest kontynuacją kontroli i przemocy ekonomicznej. Mechanicznie też zastosował kryterium metrażowe, bez rozważenia możliwości zwolnienia z tego warunku na podstawie § 7 ust. 4 uchwały lokalowej. Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się sytuacji małoletnich dzieci i ich prawa do ochrony. Odmawiając pomocy mieszkaniowej bez zbadania rzeczywistych warunków i potrzeb dzieci, organ naruszył konstytucyjny obowiązek ochrony praw dziecka. W szczególności pominął okoliczność, że dzieci po traumie przemocy domowej wymagają bezpiecznego, stabilnego środowiska mieszkaniowego, wolnego od powiązań ze sprawcą przemocy. Nie rozważył też, że warunki wspólnego zamieszkania z jej rodzicami (osobami starszymi i schorowanymi) nie zapewniają dzieciom doświadczonymi przemocą ojca, odrębnej, spokojnej przestrzeni życiowej, niezbędnej do terapii i prawidłowego rozwoju, a także, czy taka sytuacja mieszkaniowa nie stanowi ponownego narażenia dzieci na szkodę. Zdaniem skarżącej odmowa przyznania je pomocy mieszkaniowej stanowi przejaw dyskryminacji ze względu na obywatelstwo. Wyjaśniła w tym zakresie, że osoby innej narodowości np. ukraińskiej, ze względu na brak dostępności dokumentów nie podlegają tak dogłębnej weryfikacji, jak obywatele polscy, organ przyjmuje "na wiarę" ich oświadczenia w zakresie ich sytuacji. Zarzuciła, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. W toku postępowania organ w sposób mechaniczny zastosował kryteria metrażowe, pomijając rzeczywiste warunki mieszkaniowe oraz szczególnie trudną sytuację rodzinną. Zaniechał uwzględnienia, że skarżąca jest osobą, która doświadczyła wieloletniej przemocy domowej i samotnie wychowuje dzieci. Nie zrealizował więc konstytucyjnego i ustawowego obowiązku prowadzenia postępowania w sposób respektujący zasadę pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasadę uwzględniania słusznego interesu strony. Zignorowanie tych okoliczności stanowi nie tylko uchybienie proceduralne, lecz również naruszenie podstawowych standardów rzetelności, sprawiedliwości i humanitaryzmu postępowania administracyjnego. Organ dokonał błędnej subsumcji, ograniczając się do formalistycznego zastosowania przepisów prawa, bez dokonania ich wykładni w świetle zasad ogólnych K.p.a. oraz ratio legis regulacji dotyczących pomocy mieszkaniowej. Całkowicie zlekceważył też obowiązek indywidualnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy oraz uwzględnienia szczególnych okoliczności osobistych strony, czym rażąco naruszył art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Organ zupełnie pominął też możliwość zastosowania w sprawie § 7 ust. 4 uchwały lokalowej postulującego możliwość zwolnienia z kryterium metrażowego, w sytuacji gdy wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego. Zdaniem skarżącej sytuacja jej rodziny bezsprzecznie stanowi "wyjątkowo trudną sytuację rodzinną" w rozumieniu tego przepisu, o czym świadczy wieloletnia przemoc domowa potwierdzona dokumentacją sądową, dwójka małoletnich dzieci jako ofiary przemocy, zamieszkanie w domu matki sprawcy przemocy - permanentna retraumatyzacja, konieczność zapewnienia dzieciom bezpiecznego środowiska do terapii i rozwoju, niestabilność obecnego miejsca zamieszkania, niemożność wynajęcia mieszkania na rynku ze względu na sytuację dochodową. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że w sposób wnikliwy zbadał sytuację osobistą, rodzinną, mieszkaniową oraz dochodową rodziny skarżącej. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie aktualnie istniejącego stanu faktycznego, tj. obowiązującej umowy najmu lokalu zawartej w dniu [...] grudnia 2024 r. na czas określony do dnia [...] czerwca 2034 r. Organ uznał, że umowa ta nadal obowiązuje i zabezpiecza warunki zamieszkiwania skarżącej oraz jej dzieci na wiele lat naprzód, zatem chybiony jest zarzut skargi dotyczący braku stabilności mieszkaniowej. Organ za niezasadny uznał też zarzut dotyczący narażenia dzieci na "permanentną retraumatyzację" z uwagi na zamieszkiwanie w domu matki sprawcy podnosząc, że po pierwsze lokal przy ul. [...] jest ich "domem rodzinnym" - dzieci mieszkają w tym lokalu od urodzenia, ponadto jest to mieszkanie udostępnione im przez ojczystą babkę. Ponadto w lokalu nie zamieszkuje już sprawca przemocy, który został przez Sąd zobowiązany do opuszczenia lokalu oraz ma orzeczony zakaz zbliżania się do skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 7 ust. 4 uchwały lokalowej poprzez jego niezastosowanie organ podkreślił, że podejmując uchwałę szczegółowo zbadał dokumenty potwierdzające stosowaną przemoc ze strony męża skarżącej oraz uznał, iż skoro sprawca przemocy od kilku lat nie zamieszkuje w lokalu wspólnie ze skarżącą oraz jej dziećmi, nie zachodzi sytuacja, w której byłby zobligowany do zwalniania ww. z kryterium metrażowego. Wyjaśnił przy tym, że rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej zbadał metraż oraz strukturę lokalu, którym dysponują rodzice skarżącej oraz uznał, iż warunki mieszkaniowe (metraż) tego mieszkania pozwoliłyby na zabezpieczenie potrzeb gospodarstwa domowego skarżącej. Organ wskazał także, że w toku postępowania szczegółowo zbadana została również sytuacja dochodowa skarżącej. W badanym okresie od 1 kwietnia 2024 r. do 31 marca 2025 r. ww. osiągnęła średni miesięczny dochód w wysokości 4.526,69 zł, co kwalifikowałby ją do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu na czas nieoznaczony. Jednak kryterium dochodowe oraz warunki zamieszkiwania muszą być spełnione łącznie. W odpowiedzi natomiast na żądanie skarżącej o zobowiązanie organu do przedstawienia dokumentów oraz statystyk dotyczących udzielanej pomocy mieszkaniowej oraz weryfikacji wniosków o pomoc mieszkaniową cudzoziemcom, organ zwrócił uwagę, iż postępowanie przed sądem administracyjnym nie dotyczy rozstrzygania, jak wygląda procedura udzielania pomocy mieszkaniowej cudzoziemcom ani jakie są statystyki. Odpowiednim instrumentem do uzyskania takich informacji, jest wystąpienie z odpowiednim wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Powyższe postępowanie dotyczy natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie podjętej przez organ uchwały nr [...] z dnia [...] września 2025 r. w sprawie pomocy mieszkaniowej. Skarżąca, ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2025 r. wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że obecnie obowiązująca umowa najmu zabezpiecza warunki mieszkaniowej jej rodziny na wiele lat. Zarzuciła, że twierdzenie organu opiera się wyłącznie na formalnym okresie obowiązywania umowy najmu, nie uwzględnia natomiast rzeczywistych okoliczności faktycznych wykonywania tego stosunku prawnego, w szczególności relacji osobistych z właścicielką lokalu, konfliktu rodzinnego oraz wcześniejszych działań zmierzających do pozbawienia skarżącej możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu. Fakt, iż sprawca przemocy nie zamieszkuje w tym lokalu nie świadczy natomiast o tym, że nie zachodzą szczególne okoliczności. Przemoc domowa nie kończy się bowiem w dniu wyprowadzki sprawcy. Stałe zamieszkiwanie w lokalu należącym do matki sprawcy powoduje permanentną retraumatyzację dzieci i matki. Odnosząc się z kolei do stanowiska organu, że lokal rodziców mogłoby zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe jej rodziny skarżąca zarzuciła, że organ przyjął takie założenie bez przeprowadzenia oględzin tego lokalu, bez oceny stanu zdrowia jej rodziców, nie ustalając realnej zgody i możliwości wspólnego zamieszkania oraz nie odnosząc się do konfliktów rodzinnych, a opierając się wyłącznie na matematycznej analizie metrażu. Organ błędnie też przyjął, że braku jest podstaw do zastosowania § 7 ust. 4 uchwały lokalowej. Przepis ten wprost przewiduje możliwość odstąpienia od kryterium metrażowego w przypadku: przemocy domowej, szczególnie trudnej sytuacji rodzinnej, ochrony dobra dzieci. Organ nie wykazał dlaczego uznał, że sytuacja skarżącej nie spełnia tych przesłanek, ograniczając się do własnej, arbitralnej oceny. Nieuprawnione jest też pominięcie przez organ zarzutu nierównego traktowania. Jeżeli bowiem organ stosuje odmienne kryteria wobec różnych grup, to ma to bezpośredni wpływ na legalność uchwały, gdyż świadczy o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając dopuszczalność skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2025 r. wskazać należy, że podstawę prawną jej wydania stanowiły m.in. przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., która - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Spełnienie przez osobę wnioskującą o pomoc mieszkaniową określonych w tej uchwale wymagań prowadzi do umieszczenia jej kandydatury na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W takiej sytuacji przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną, a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy), nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji i nie ma charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Uchwała taka rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym osoba wnioskująca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała z dnia [...]września 2025 r. o odmowie zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m. st. Warszawy rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 K.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone w punktach 1 - 6. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej został prawidłowo rozpatrzony w oparciu o przepisy ww. uchwały. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie § 4, § 5 , § 7 ust. 1 pkt 2 oraz § 32 ust. 6 w zw. z ust. 8 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy. W świetle ww. przepisów pomoc mieszkaniowa jest kierowana do osób zamieszkujących na terenie Warszawy, które spełniają zarówno kryterium metrażowe, jak i dochodowe, o ile nie zachodzą inne przesłanki wynikające z zapisów uchwały, mające wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. O rodzaju udzielonej pomocy (najem socjalny, najem lokalu na czas nieoznaczony) decyduje osiągany dochód. Informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W niniejszej sprawie organ odmówił zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej z uwagi na niespełnienie kryterium metrażowego. Ponadto, organ wziął pod uwagę fakt, że skarżąca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przy pomocy wstępnych. Jak ustalił organ, skarżąca wraz z dziećmi zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...], jest to lokal wynajęty od J.B., teściowej skarżącej. Umowa najmu tego lokalu została zawarta w dniu [...] grudnia 2024 r. na czas określony do dnia [...] czerwca 2034 r. Lokal składa się z 3 pokoi, kuchni i łazienki, w lokalu zamieszkują 3 osoby. Powierzchnia mieszkalna zajmowanego lokalu wynosi 37,00 m2, a powierzchnia użytkowa 54,34 m2. Dla trzech osób zamieszkałych w lokalu metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie może przekroczyć 20 m2. Przepis § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały Nr XXIII/669/2019 stanowi bowiem, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna wynosi nie więcej niż 14 m2 w przypadku zamieszkiwania w tym lokalu 2 osób, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w tym lokalu. W lokalu zamieszkiwanym przez skarżącą kryterium metrażowe przewidziane uchwałą uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej przekroczone jest zatem o 17 m2. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zachodziły uzasadnione przesłanki, o których mowa w § 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 do zwolnienia skarżącej z warunku metrażowego, o którym mowa w § 7 ust. 1 tej uchwały. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby skarżąca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajdowała się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej. Skarżąca wynajmuje lokal od swojej teściowej, a umowa najmu została zawarta na okres 10 lat, do 2034 r. Dzieci skarżącej zamieszkują w tym lokalu od urodzenia, a ojciec dzieci, który stosował przemoc wobec rodziny został przez sąd zobowiązany do opuszczenia tego lokalu oraz ma orzeczony zakaz zbliżania się do skarżącej. Ani skarżąca, ani jej dzieci nie mają orzeczonej niepełnosprawności, która wiązałaby się z koniecznością zapewnienia szczególnych warunków mieszkaniowych dostosowanych do stanu zdrowia. Ponadto organ słusznie zwrócił uwagę, że skarżąca ma też możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przy pomocy wstępnych. Przepis § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr XXIII/669/2019 stanowi, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej m. in. warunki mieszkaniowe wstępnych i zstępnych wnioskodawcy oraz możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Zgodnie natomiast z § 32 ust. 8 przedmiotowej uchwały niezłożenie oświadczeń i dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy sytuacji wnioskodawcy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Z ustaleń organu wynika, że skarżąca na pobyt stały zameldowana jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], do którego tytuł prawny (własność) posiadają jej rodzice. Lokal składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki i wc - powierzchnia użytkowa wynosi 58,80 m2, a powierzchnia mieszkalna 42,20 m2. W lokalu zamieszkują tylko rodzice skarżącej. Biorąc zatem pod uwagę skarżącą oraz jej dwójkę małoletnich dzieci w lokalu zamieszkiwałoby 5 osób. Dla pięciu osób zamieszkałych w lokalu metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie może natomiast przekroczyć 32,00 m2, zatem lokal będący w dyspozycji wstępnych mógłby zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe skarżącej oraz jej dzieci. Ponadto, co istotne, argumenty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania nie wskazują na to, aby zachodziły jakieś poważne przeszkody wykluczające możliwość zamieszkania przez nią wraz z dziećmi w mieszkaniu rodziców, takie jak np. głęboki konflikt rodzinny, przemoc w rodzinie, choroba członków rodziny itp. Biorąc powyższe pod uwagę, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Organ prawidłowo odmówił zakwalifikowania skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji, gdy skarżąca nie spełniła kryterium metrażowego określonego w § 7 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 oraz nie zaszły przesłanki do odstąpienia od tego kryterium wskazane w ust. 2-4 tego paragrafu, a ponadto skarżąca ma możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przy pomocy wstępnych. Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Organ podjął bowiem zaskarżoną uchwałę w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie przez organ zaskarżonej uchwały nie pozbawia skarżącej możliwości ubiegania się o przyznanie pomocy mieszkaniowej w przypadku zmiany okoliczności faktycznych skutkujących spełnieniem kryteriów określonych w uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy. Końcowo Sąd zauważa, że stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle ww. przepisu postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma charakter fakultatywny i jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uwzględniając powyższe Sąd oddalił wnioski dowodowy zgłoszone w skardze stwierdzając, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola działalności administracji publicznej, ale ta kontrola może być sprawowana jedynie w granicach danej sprawy ze skargi na konkretny, indywidualny akt administracyjny. Sąd nie miał zatem podstaw aby oceniać w tym postępowaniu sposób procedowania przez m.st. Warszawa wniosków cudzoziemców o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.