II SA/Wa 2133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę –

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] cofającą E. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia E. W. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W skierowanym do strony zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wskazano, że powodem wszczęcia postępowania jest niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 32 ustawy o broni i amunicji, tj. naruszenie zasad i warunków przechowywania broni, którego skutkiem było wejście w posiadanie broni osoby nieuprawnionej. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S., działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął E. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. otrzymał z Komisariatu Policji w T. telegram nr [...], z treści którego wynikało, iż w dniu [...] kwietnia 2016 r. E. W. powiadomił telefonicznie dyżurnego KPP w G. o kradzieży z włamaniem do jego domu jednorodzinnego przy ul. [...] w M. Skutkiem zgłoszonego zdarzenia była kradzież mienia w tym m. in. broni palnej myśliwskiej w postaci: dubeltówki "[...]" nr [...], kal. [...] wraz z pozwoleniem na broń seria [...] nr [...]. Ponadto w telegramie wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. E. W. w godzinach od 18:00 – 23:00 przebywał na polowaniu. Po powrocie z polowania udał się do swojego domu jednorodzinnego przy ul. [...] w M. Po otwarciu pomieszczeń mieszkalnych oryginalnym kluczem udał się do pokoju gościnnego na parterze, gdzie w sejfie metalowym pozostawił broń palną myśliwską w postaci dubeltówki marki "[...]" z zamiarem wykorzystania jej do polowania w dniu następnym, a amunicję w ilości 4 szt. w kalibrze 12 mm pozostawił w widocznym miejscu na szafce w sąsiednim pomieszczeniu. E. W. nie dysponował kluczem do sejfu z uwagi na fakt, iż ok. 2 miesięcy przed tym zdarzeniem klucz uległ załamaniu. Po schowaniu przedmiotowej jednostki broni palnej do sejfu E. W. zatrzasnął jedynie jego drzwi i zamknął go na klamkę, a następnie udał się z drugim egzemplarzem broni palnej myśliwskiej (sztucerem) i amunicją do domu swojej matki w M. przy ul. [...]. Organ podał, że E. W. w dniu [...] kwietnia 2016 r. do protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej o przestępstwie zeznał, iż broń tj. sztucer i dubeltówkę wraz z amunicją przechowuje w szafie pancernej, w miejscu zamieszkania, tj. przy ulicy [...]. Szafa pod ww. adresem wyposażona jest w atestowane zamki i jako jedyny uprawniony posiada do niej klucze. Ponadto zeznał on, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. udał się na polowanie na wcześniej wypisany rejon, na które zabrał dwa posiadane egzemplarze broni palnej myśliwskiej (sztucer i dubeltówkę) wraz z amunicją. Polowanie zakończył około godz. 22:00 i zaraz po tym udał się swoim samochodem do domu przy ul. [...] w M., w którym czasami pomieszkuje. Wskazał, że oryginalnym kluczem otworzył drzwi wejściowe po czym jeden z egzemplarzy broni palnej myśliwskiej - dubeltówkę schował do metalowego sejfu znajdującego się w pokoju na parterze. Sejf z uwagi na złamany klucz zamknął tylko na klamkę. Jak zeznaje postąpił tak z uwagi na fakt, iż rankiem następnego dnia miał w planach wyjazd na polowanie. E. W. w treści protokołu przyznał, że cyt. "Na pewno nie był zamknięty ten sejf jak zostawiłem w środku dubeltówkę ..." Drugi egzemplarz broni palnej, tj. sztucer nie zostawił pod wskazanym adresem z uwagi na fakt, iż następnego dnia miał zamiar polować wyłącznie na lisa, a ten rodzaj broni palnej z uwagi na amunicję, która posiada nie nadaje się do wykonywania tego rodzaju polowań. Następnie około godz. 23:00 udał się do miejsca zamieszkania, przy ul. [...], gdzie do sejfu schował sztucer wraz z amunicją. Rankiem dnia następnego, tj. [...].04.2016 r. około godz. 9:00 przyjechał do niego kolega K. T., który poinformował go, że w jego wolnostojącym domu jednorodzinnym w M. przy ulicy [...] doszło najprawdopodobniej do włamania. Udał się tam od razu i stwierdził, że drzwi wejściowe nie nosiły śladów uszkodzeń i otworzył je kluczem. Po wejściu do pomieszczeń mieszkalnych ujrzał otwarty sejf wraz z wyrwaną skrytką oraz amunicję w ilości 4 sztuk, która znajdował się w drugim pomieszczeniu. E. W. natychmiast zgłosił włamanie i kradzież na Policję, a następnie wszedł na górę domu aby zobaczyć czy jeszcze coś zginęło. Po wykonaniu przez funkcjonariuszy oględzin na miejscu zdarzenia strona stwierdziła, iż w wyniku kradzieży z włamaniem utracił m.in. broń śrutową w postaci dubeltówki "IŻ" oraz pozwolenie na broń wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Komendant Wojewódzki Policji w S. wskazał także, że z przesłanych do akt postępowania protokołów kontroli warunków przechowywania broni palnej wnika, że: pod adresem: M., ul. [...] w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2016 r. szafa metalowa do przechowywania broni nie posiada żadnych certyfikatów, wyposażona jest w uszkodzony zamek, przez co nie zamyka się na stałe, w chwili kontroli jest pusta; pod adresem: M. ul. [...], w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2016 r. szafa metalowa nie posiadała oznaczeń certyfikatu, w protokole odnotowano, że wg. zeznań E. W. oryginał certyfikatu został skradziony, ale WPA KWP w S. dysponuje danymi przedmiotowego sejfu, z uwagi na fakt, iż był on już przedmiotem kontroli. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą takie pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 32 cytowanej ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Obowiązek sprostania tym wymogom obciąża posiadacza broni. Organ podniósł, że konstrukcja art. 18 ust. 5 pkt. 4 tej ustawy przesądza o tym, że naruszenie zasad przechowywania broni może lecz nie musi skutkować cofnięciem pozwolenia. Właściwy w sprawie organ rozstrzyga tę kwestię na podstawie całokształtu okoliczności, poruszając się w granicach tzw. uznania administracyjnego. Stan ten wymaga szczególnej staranności przy gromadzeniu i analizie materiału dowodowego. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tejże ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, o czym w szczególności przesądza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie przypisać należy unormowaniu z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Ponadto organ wskazał, że na posiadaczu broni palnej ciąży szczególny, nałożony przez ustawodawcę obowiązek jej odpowiedniego zabezpieczenia i ochrony przed ewentualną utratą. Zdaniem organu biorąc pod uwagę chociażby wiek oraz doświadczenie życiowe strony, E. W. powinien przewidzieć potencjale konsekwencje związane z przechowywaniem broni w sejfie, który wyposażony był w złamany klucz. Od momentu uszkodzenia klucza w sejfie do momentu kradzieży broni minęły około 2 miesiące i w tym okresie nic nie stało na przeszkodzie aby ze względów bezpieczeństwa swojego oraz swojej rodziny strona certyfikowany zamek wstawiła. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w S. podkreślił, że strona dysponując szafą metalową wyposażoną w certyfikowany zamek, zlokalizowaną pod adresem: M., ul. [...], nigdy nie powinna dopuścić aby broń przechowywać w niesprawnym urządzeniu. Zdaniem organu tym bardziej krytycznie należy ocenić postępowanie E. W., który dopuścił do zaistnienia takiej sytuacji i biorąc pod uwagę wyłącznie własną "wygodę" dopuścił się do zlekceważenia przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. W ocenie organu pozostawienie jednej jednostki broni palnej w pustym domu, w szafie z niesprawnym mechanizmem zamkowym, z jednoczesnym zabraniem drugiej jednostki broni ze sobą i zabezpieczeniem jej we właściwy sposób świadczy o barku odpowiedzialności strony, a złożone przez nią wyjaśnienia w tej kwestii nie znajdują uznania organu. Nic nie stało bowiem na przeszkodzie by strona zabrała ze sobą obie jednostki broni palnej i właściwie je zabezpieczyła. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. postępowanie strony, polegające na niezachowaniu niezbędnych środków ostrożności oraz niespełnieniu warunków bezpiecznego przechowywania broni można uznać w niniejszym przypadku za umyślne i godzące bezpośrednio w ważny interes społeczny, polegający na utrzymaniu ścisłej reglamentacji dostępu do broni palnej. Organ zaznaczył, że prawo do posiadania broni podlega ścisłej reglamentacji, a warunki jej przechowywania i noszenia są określone rygorystycznie w celu ochrony interesu społecznego. W interesie tym leży, by broń posiadały osoby dające rękojmię jej bezpiecznego używania i przechowywania. W ocenie organu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że E. W. bezspornie naruszył przepisy art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i rękojmi takiej nie daje. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ wskazał, że obowiązek należytego zabezpieczenia broni ciąży na jej posiadaczu i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Ponadto przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni amunicji. Od decyzji tej E. W. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 3, art. 78 § 1, art. 86, art. 107 § 3 K.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że jedynym osobowym źródłem dowodowym są jego własne zeznania, złożone w postępowaniu karnym, a nie administracyjnym. Wskazał, że składając te zeznania przekazywał przede wszystkim szczegółowe informacje związane z okolicznościami istotnymi dla postepowania karnego, natomiast szereg okoliczności istotnych dla postępowania administracyjnego zostało przedstawionych marginalnie. Wskazał, że pomięte zostało to, że musiał on nagle udać się do mieszkania matki (mieszkającej w tej samej miejscowości), w związku z jej zasłabnięciem. Tym samym musiał nagle zmienić harmonogram swoich wieczornych zajęć w dniu [...] kwietnia 2016 r., co spowodowało, że nie zabezpieczył właściwie broni myśliwskiej i amunicji. Dodatkowo istotną okolicznością jest to, że jest on osobą samotną i w domu przy ul. [...] w M. mieszka sam. Akurat w tamtym czasie przeprowadzał reorganizację pomieszczeń w swoim domu połączoną z niewielkim remontem. Zamierzał wymienić niesprawną szafę do przechowywania broni na inną, sprawną, którą miał otrzymać od brata. Ponadto E. W. podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniesiono się do jego wniosków dowodowych o przesłuchanie strony i świadków. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania oraz powtórzył argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ przytoczył fragmenty zeznań E. W. złożonych w [...] kwietnia 2016 r. po przyjęciu od niego zawiadomienia o przestępstwie: "Broń przechowuję na ul. [...], tam gdzie mieszkam w szafie pancernej posiadającej zamki atest owe (...) Jak przyjechałem na podwórko na ul. [...] w M., zabrałem z samochodu obydwa pokrowce z bronią (...) Dubeltówkę włożyłem do sejfu metalowego, który znajdował się na parterze w pokoju. Naboje śrutowe do tej broni, 4 sztuki, położyłem na szafce 1,5 metrowej w drugim pomieszczeniu na parterze (...) Dubeltówkę, którą schowałem do metalowego sejfu, zamknąłem tylko na klamkę. Ten sejf miał zamek, ale od czasu jak mi się złamał klucz, to kupiłem nowy sejf metalowy, który postawiłem w mieszkaniu mojej mamy. Do domu przy ulicy [...] w M. przeniosłem ten stary sejf do którego nie miałem sprawnego klucza. (...) ja tak postąpiłem ponieważ rano chciałem jechać na polowanie na lisa (...) sztucera nie zostawiłem, ponieważ z tej broni nie strzela się do lisa". Zdaniem organu II instancji zeznanie to bez wątpienia wskazuje, że E. W. miał świadomość, iż niezamykana szafa metalowa w okazjonalnie użytkowanym przez niego budynku jest niesprawna, a zatem nie jest właściwym miejscem do przechowywania broni palnej. Pomimo to, planując w dniu następnym polowanie na lisa, zdecydował się na pozostawienie w niej jednej sztuki broni, a tym samym podjął ryzyko, iż tak przechowywana broń może się dostać w ręce osób nieuprawnionych. Uczynił tak pomimo, iż wcześniej kilkakrotnie włamywano mu się do domu (wg. jego zeznań 6 razy, z czego zgłosił 4 włamania, w tym co najmniej raz w identyczny sposób - poprzez wyrwanie drewnianej futryny z pianki montażowej. W efekcie, zdaniem organu, nie wyciągając wniosków z własnych doświadczeń i nie zabezpieczając się przed podobnymi zdarzeniami w przyszłości (np. poprzez zabezpieczenie okien, zamontowanie stałego oświetlenia na posesji, zamykanie bramy czy zamontowanie alarmu), niewątpliwie ułatwił przestępcy (przestępcom) dokonanie kradzieży. W ocenie Komendanta Głównego Policji zachowanie strony jest tym bardziej niezrozumiałe, że u matki, gdzie obecnie mieszka, ma zamontowany sejf spełniający określone przepisami prawa wymogi. Nic nie stało więc na przeszkodzie, by umieścić w nim obie jednostki broni. Organ wskazał, że nie dochowując staranności w zabezpieczeniu jednej z nich strona wykazała się beztroską i brakiem umiejętności przewidywania konsekwencji swojego działania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, jakkolwiek można przyjąć, iż na sam fakt zaistnienia kradzieży z włamaniem strona nie miała wpływu, to nie można nie dostrzec, że gdyby postąpiła ona zgodnie z obowiązującymi przepisami, zabierając i zabezpieczając obydwa egzemplarze broni w miejscu faktycznego zamieszkania, gdzie posiada właściwe warunki do przechowywania broni, do utraty jej by nie doszło. Organ podniósł, że w tej sytuacji cofnięcie pozwolenia na broń należy uznać za słuszne i celowe. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny, ustawodawca ograniczył do niego dostęp, poddając je ścisłej administracyjnej reglamentacji i określając rygorystycznie, m.in. warunki jej przechowywania, właśnie w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania. Zdaniem organu E. W. warunków tych nie spełnił. Utrzymaniu pozwolenia na broń sprzeciwia się w tej sytuacji interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. E. W. gwarancji takiej nie daje, czego, zdaniem organu, dowodzi fakt, iż pomimo posiadania właściwych warunków do przechowywania broni, dopuścił do sytuacji, w której osoba nieuprawniona w łatwy sposób weszła do jego domu, a następnie dokonała kradzieży broni z niezamkniętej szafy. Ponadto organ wskazał, że jakkolwiek przepisy umożliwiające cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku niewłaściwego jej zabezpieczenia przed osobami nieuprawnionymi mają charakter fakultatywny, to jednak w tej konkretnej sprawie zasadne jest skorzystanie z nich. Niewątpliwie bowiem fakt, iż na skutek świadomych lub nie zaniechań E. W. w zakresie zabezpieczenia broni, jedna z należących do niego jednostek broni trafiła w ręce przestępcy (przestępców), ma w ocenie organu, negatywny wpływ na sferę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu w tej sytuacji słuszny interes strony w posiadaniu broni musi ustąpić racjom interesu społecznego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu kwestii nieprzesłuchania strony w postępowaniu administracyjnym, Komendant Główny Policji wskazał, że w toku tego postępowania organ I instancji uzyskał protokół przesłuchania E. W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym w sposób obszerny i nie budzący wątpliwości wyjaśnił on okoliczności, w jakich utracił broń, wskazał, w jaki sposób ją przechowywał i dlaczego pozostawił ją w domu przy ul. [...] w M. Organ odnotował, że co prawda w odwołaniu przedstawiono inny powód pozostawienia broni w niezamkniętej szafie (nagłe zasłabnięcie matki E. W., co miało "zmienić harmonogram jego zajęć" w dniu [...] kwietnia 2016 r.), to jednak argument ten nie jest, zdaniem organu, przekonywujący, albowiem pozostaje w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Komendant Główny Policji podniósł, że z protokołu przesłuchania strony wynika iż, o tym, iż matka źle się czuje strona dowiedziała się w dniu [...] kwietnia 2016 r., już po powrocie z polowania do domu matki i po pozostawieniu broni w domu przy ul. [...] w M. Strona natomiast sugeruje, że wiadomość o tym powzięła wcześniej, co było powodem niezabezpieczenia przez nią broni. W ocenie organu argument ten nie wyjaśnia w sposób racjonalny, dlaczego strona "zapomniała" tylko o jednej jednostce broni, zaś drugą zabrała ze sobą. Zdaniem organu racjonalne jest natomiast wyjaśnienie złożone przez stronę do protokołu sporządzonego [...] kwietnia 2016 r., ponieważ w logiczny sposób wiąże się z innymi złożonymi przez nią w tym dniu zeznaniami. W tej sytuacji próbę przedstawienia innej wersji wydarzeń, które zostały już wcześniej zrelacjonowane przez stronę do protokołu przesłuchania sporządzonego w związku ze złożeniem przez nią zawiadomienia o kradzieży z włamaniem, Komendant Główny Policji uznał za próbę ustalenia linii obrony przed konsekwencjami naruszenia przepisów dotyczących przechowywania broni, a nie chęć wyjaśnienia niedopowiedzianych, zdaniem strony, okoliczności, jakie wskazano w protokole. Ponadto organ podniósł, że nic nie stało na przeszkodzie, by strona po zapoznaniu się z aktami sprawy wniosła ewentualne uwagi, zastrzeżenia czy uzupełnienia do zebranego materiału dowodowego, w tym np. do protokołu przesłuchania strony. W ocenie organu samo żądanie przesłuchania strony bez wskazania istotnych powodów nie daje podstaw do przeprowadzenia tego dowodu w sytuacji, gdy materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. W. wniósł o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 75 § 1 K.p.a. oraz art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego mających znaczenie dla sprawy, a przez to brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, z naruszeniem także zasady swobodnej oceny dowodów; b) art. 7 K.p.a. poprzez brak podejmowania wszelkich kroków (działań) niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez to, do prawidłowego załatwienia sprawy; c) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli, a w szczególności skarżącego, do organów Państwa; d) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający skarżącemu branie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, zwłaszcza przed organem I instancji; e) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak przekonywującego uzasadnienia faktów na postawie, których podjęto zaskarżoną decyzję; a w konsekwencji powyższego: 2. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przez formalistyczne i dowolne przyjęcie, że na skutek naruszenia zasad przechowywania broni zaistniała sytuacja uzasadniająca cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na " racje interesu społecznego", oraz 3. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację i zarzuty zwarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący podniósł, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego mających znaczenie dla sprawy, co skutkowało brakiem zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, z naruszeniem również zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżący wskazał, że wszelkie dowody powinny być przeprowadzane bezpośrednio przez organ prowadzący postępowanie administracyjne w ramach tego postępowania, natomiast dowody, w postaci dokumentów z innych postępowań mogły być przez organ włączone do akt postępowania administracyjnego, stosownie do potrzeb tego postępowania. Zdaniem skarżącego nie może być jednak tak, aby dokumenty z innego postępowania zastępowały dokumenty wytworzone w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. Dowody w postaci zeznań świadków oraz stron powinny być przeprowadzane bezpośrednio w ramach konkretnego postępowania administracyjnego, a nie być zastępowane dokumentami w postaci protokołów przesłuchań świadków (i stron) z innych postępowań. Podniósł również, że naruszony został art. 78 § 2 K.p.a. przez organ I instancji, co wynika z jego postanowienia z [...] czerwca 2016 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów. Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu I instancji żądanie przeprowadzenia dowodów zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów i nie dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodowymi , a nadto miało ono znaczenie dla sprawy. Skarżący wskazał także, że organ winien ustalić, czy jego zaniechania były świadome, czy też nie. Zdaniem skarżącego, w przypadku, gdy jego zaniechania były nieświadome, to nie istniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z aktu oskarżenia Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2016 r., pisma Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2016 r. Na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lipca 2016 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym lub mogący mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy bezspornie wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2016 r. E. W. w godzinach od 18:00 – 23:00 przebywał na polowaniu. Po powrocie z polowania udał się do swojego domu jednorodzinnego przy ul. [...] w M. Po otwarciu pomieszczeń mieszkalnych oryginalnym kluczem udał się do pokoju gościnnego na parterze, gdzie w sejfie metalowym pozostawił broń palną myśliwską w postaci dubeltówki marki "[...]", a amunicję w ilości 4 szt. w kalibrze 12 mm pozostawił w widocznym miejscu na szafce w sąsiednim pomieszczeniu. E. W. nie dysponował kluczem do tego sejfu z uwagi na fakt, iż około 2 miesięcy wcześniej klucz ten uległ załamaniu. Po schowaniu przedmiotowej jednostki broni palnej do sejfu zatrzasnął jedynie jego drzwi i zamknął go na klamkę, a następnie udał się z drugim egzemplarzem broni palnej myśliwskiej (sztucerem) i amunicją do domu swojej matki w M. przy ul. [...]. Następnie w nocy z [...] na [...] kwietnia 2016 r. doszło do włamania do jego domu przy ul. [...] w M. W trakcie tego zdarzenia doszło do kradzieży mienia m. in. broni palnej myśliwskiej w postaci: dubeltówki "[...]" nr [...], kal. [...] wraz z pozwoleniem na broń seria [...] nr [...]. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że w opisanym powyżej stanie faktycznym spełnione zostały przesłanki określone w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący świadomie naruszył zasady przechowywania broni pozostawiając dubeltówkę w sejfie niezamkniętym na klucz, umożliwiając tym samym dostęp do niej osób nieuprawnionych. Jego działanie nacechowane było lekkomyślnością i brakiem należytej staranności. Skarżący dysponował bowiem sprawnym sejfem w domu swojej matki w M. przy ul. [...]. Dlatego też, jeżeli nawet nagle (jak twierdzi) dowiedział się o pogorszeniu stanu zdrowia swojej matki, to nie usprawiedliwiało to w żadnym razie pozostawienia przez niego jednaj sztuki broni w domu przy ul. [...] w M. w niesprawnym sejfie. Na ocenę zachowania skarżącego nie mogła mieć też wpływu podnoszona przez niego okoliczność, że w ramach przeprowadzanego remontu domu przy ul. [...] w M. zamierzał w najbliższym czasie wymienić niesprawny sejf. W ocenie Sądu nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy organ miał podstawy do tego by swoje rozstrzygniecie oprzeć na materiałach dowodowych pozyskanych z prowadzonego postępowania karnego tj. zeznaniach złożonych przez E. W. jako pokrzywdzonego w ramach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w T. oraz protokołach z przeprowadzonych kontroli warunków przechowywania broni. Wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarżący (posiadając pozwolenie na broń palną myśliwską) w przedstawionych wyżej okolicznościach nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji tj. w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, co umożliwiło dokonanie jej kradzieży w trakcie włamania do jego domu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był zatem wystarczający dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Organ w tej sytuacji zasadnie uznał, iż nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z przesłuchiwania skarżącego jako strony oraz z zeznań świadków na powyższe okoliczności w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego o cofniecie pozwolenia na broń. W kontekście zgłaszanych przez skarżącego zarzutów co do nieprzesłuchania go w charakterze strony w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisem art. 86 K.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Z rozwiązań prawnych dotyczących przesłuchania stron wynika zatem, że jest to środek dowodowy posiłkowy, dopuszczalny w postępowaniu administracyjnym w ostateczności. Przepis art. 86 K.p.a. pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi, co wynika z użytych w nim słów "może przesłuchać stronę". Swoboda ta jest ograniczona treścią zasady prawdy obiektywnej, z której wypływa dla organu orzekającego obowiązek skorzystania z tego środka dowodowego, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych środków dowodowych. Taka sytuacja - jak już wyżej wskazano - nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, bowiem relewantne okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w T. Ponadto, dla zasadności podjętego rozstrzygnięcia - jak prawidłowo wskazał organ - bez znaczenia pozostają okoliczności, które miałyby stanowić przedmiot dowodzenia w trybie art. 86 K.p.a., tj. nagłe pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącego oraz planowany remontu domu przy ul. [...] w M., a w jego ramach wymiana niesprawnego sejfu. Okoliczności te w istocie dodatkowo obciążają skarżącego, bowiem stanowią potwierdzenie, że nie działał on w sposób staranny i rozważny, a w konsekwencji nie wywiązał się z obowiązku sprawowania należytej kontroli nad bronią, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wiedział bowiem od około dwóch miesięcy o tym, że ma niesprawny sejf w domu przy ul. [...] w M., którego nie jest w stanie zamknąć na klucz, mimo to pozostawił w nim dubeltówkę, zabierając jednocześnie drugą sztukę broni tj. sztucer do domu matki przy ul. [...], gdzie dysponował sprawnym sejfem. Nieuzasadniony jest również zarzut braku należytego wyważenia racji strony i interesu społecznego. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organy Policji w sposób prawidłowy przyznały prymat interesu społecznego nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na nieodpowiedzialny stosunek skarżącego do kwestii bezpiecznego przechowywania broni oraz świadome naruszenie przez niego zasad przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Tych kryteriów - jak wykazano powyżej - skarżący nie spełnia. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem jego efektem było dostanie się broni w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Sąd w całości podziela pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, iż przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 4 ww. ustawy. Pozostawienie broni palnej w niesprawnym sejfie, nie odpowiada nakazom, wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Reasumując, w niniejszej sprawie organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji zasadnie uznały, że istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.