II SA/Wa 2123/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku postanawia - odrzucić skargę -

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił przyznania A. B. renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku. W dniu 9 października 2018 r. A. B. złożyła do tej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś w dniu 24 października 2018 r. wniosła na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...] października 2018 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że w przypadku wydania decyzji, od której stronie służy prawo zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma możliwość wyboru środka zaskarżenia. Strona ta może bowiem złożyć od takiej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Trzeba jednak podkreślić, że w przypadku, gdy strona skorzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie jest dopuszczalnie zaskarżenie tej samej decyzji do sądu administracyjnego. Art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego od takiej decyzji jest możliwe bez skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jeżeli zatem strona wystąpi z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to traci możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tego typu decyzję. W przypadku zaś złożenia obydwu tych środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne bowiem jest aby ta sama decyzja były przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W niniejszej sprawie skarżąca w dniu 9 października 2019 r., złożyła od decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia [...] września 2018 r. nr [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w dniu 24 października 2018 r. wniosła na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie można zatem uznać, że wniesienie skargi nastąpiło bez skorzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga A. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2018 r. jest, w świetle art. 52 § 3 P.p.s.a., niedopuszczalna. Przedmiotem skargi w takiej sytuacji mogłaby być wyłącznie decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. decyzja z dnia Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2018 r. nr [...]. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.