II SA/Wa 2048/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej I. J. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Pismem z [...] maja 2025 r. Dyrektor Departamentu Organizacji Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "KAS") wystąpił do Dyrektora Departamentu Budżetu, Majątku i Kadr KAS z wnioskiem o przeniesienie z dniem [...] czerwca 2025 r. [...] I. J. (dalej: "skarżąca", "funkcjonariuszka") do pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "IAS"). W uzasadnieniu ww. wniosku wskazano m.in. na wyniki prac Komisji do spraw nieprawidłowości w Ministerstwie Finansów oraz zalecenia opisane w Informacji z postępowania wyjaśniającego, dotyczącego ewentualnego występowania zjawisk niepożądanych w zakresie zarządzania kadrami i organizacji pracy w Wydziale Kontroli Wewnętrznej [...] (znak sprawy: [...]), a także na dotychczasowe doświadczenie i kwalifikacje funkcjonariuszki, uznając, że dalsze pełnienie służby przez nią nie rokuje profesjonalnego i samodzielnego wykonywania obowiązków służbowych w zakresie zadań związanych z prowadzeniem kontroli instytucjonalnych przez Wydział Kontroli Wewnętrznej [...], w której skarżąca pełni służbę. Podniesiono również, iż w poprzedzającym przejście do DKS okresie pełnienia służby w Departamencie [...], skarżąca od [...] maja 2017 r. do [...] czerwca 2023 r., kilkukrotnie zmieniała komórki organizacyjne w [...] ([...], [...], [...], [...]), aby ostatecznie pismem z [...] czerwca 2023 r. wystąpić do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "Szef KAS", "organ") o przeniesienie z Departamentu [...] do dalszego pełnienia służby w Departamencie [...]. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, Dyrektor Departamentu Budżetu, Majątku i Kadr KAS sporządził [...] maja 2025 r. notatkę dla Szefa KAS, w której pozytywnie zarekomendował rozpatrzenie wniosku Dyrektora Departamentu Organizacji KAS w sprawie przeniesienia skarżącej z dniem [...] czerwca 2025 r. do pełnienia służby w IAS z miejscem pełnienia służby w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. Do notatki załączono projekt decyzji do podpisania przez organ w przypadku akceptacji wniosku Dyrektora Departamentu Organizacji KAS o przeniesienie skarżącej. W tym samym dniu, tj. [...] maja 2025 r. Szef KAS, na podstawie art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1131 ze zm.; dalej: "ustawa o KAS") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."), wydał decyzję nr [...] o przeniesieniu skarżącej z Departamentu Organizacji KAS w Ministerstwie Finansów do pełnienia służby w IAS z miejscem pełnienia służby w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...]. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 162 ust. 2 ustawy o KAS oraz powołał się na konieczność przeniesienia skarżącej z uwagi na potrzebę zapewnienia właściwej realizacji zadań w IAS. W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją skarżąca (reprezentowana przez radcę prawnego P. K.) zarzuciła, że tak skonstruowane uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tych wymagań nie spełnia ograniczenie się Szefa KAS do wskazania, iż jest potrzeba zapewnienia właściwej realizacji zadań w IAS. Tymczasem uzasadnienie decyzji o przeniesieniu służbowym skarżącej powinno konkretyzować, jakiego rodzaju potrzeby IAS miały zostać zaspokojone, jakie jej kwalifikacje i doświadczenie pozwala na uznanie, że jest właściwą osobą do przeniesienia, w jaki sposób dokonano jej wyboru oraz w jaki sposób zapewniono kontynuację działań komórki w jednostce organizacyjnej KAS, w której dotychczas pełniła służbę. Ponadto decyzja nie wskazuje zasad, na jakich skarżąca ma pełnić służbę w nowej jednostce organizacyjnej KAS, a jest to szczególnie istotne ze względu na pracę zmianową w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...], gdyż jej stan zdrowia uniemożliwia efektywne pełnienie służby w takim systemie. Skarżąca stwierdziła, iż decyzję o przeniesieniu można odczytywać jako bezprawny nacisk na nią i ewentualnie innych funkcjonariuszy w kontekście jej udziału w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie niepożądanych zjawisk w KAS. Dodała, że nigdy nie pełniła służby w urzędzie celno-skarbowym, podczas gdy w Ministerstwie Finansów pełnią służbę funkcjonariusze z takim doświadczeniem, zatem zasadne byłoby przeniesienie ich do urzędu celno-skarbowego "dla dobra służby". W uzupełnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] czerwca 2025 r. skarżąca przesłała kopię oświadczenia W. H. z [...] czerwca 2025 r., z którym współpracowała w Wydziale Kontroli Wewnętrznej [...] ([...]). W treści tego oświadczenia W. H. podał, że w związku z jego przeniesieniem służbowym z Ministerstwa Finansów do pracy w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej, zwrócił się do naczelnika Wydziału Kontroli Wewnętrznej [...] ([...]) w Ministerstwie Finansów, aby ten włączył skarżącą do zespołu kontrolerów jednej z prowadzonych kontroli. Jednocześnie wskazał, iż wcześniej współpracował ze skarżącą przy innej kontroli. Naczelnik ww. Wydziału nie przychylił się do przedmiotowego wniosku. Dalej W. K. podniósł w oświadczeniu, że zasugerował naczelnikowi Wydziału Kontroli Wewnętrznej [...] ([...]) zmianę - na skarżącą - osoby prowadzącej wprawdzie zakończoną, ale wymagającą dalszego monitorowania kontrolę. W odpowiedzi na tę sugestię uzyskał informację, iż zmiana zostanie dokonana w stosownym momencie. Następnie w piśmie z [...] lipca 2025 r. skarżąca wypowiedziała się w trybie art. 10 k.p.a. co do zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji, akcentując, że w jej opinii zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający do odniesienia się organu do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów. Zaznaczyła, iż okoliczności przedstawione we wniosku Dyrektora Departamentu Organizacji KAS nie odpowiadają wymaganiom art. 162 ust. 2 ustawy o KAS, ponieważ trudno sobie wyobrazić jaki związek z potrzebami KAS mogą mieć wyniki kontroli wewnętrznej ([...]). Skarżącej były przyznawane nagrody, zaś potrzeby KAS w zakresie Służby Celno-Skarbowej nie zostały dookreślone. Skarżąca zauważyła również, że jej sprawa nie powinna być rozpatrywana przez osobę zatrudnioną w tej samej jednostce organizacyjnej KAS co ona, gdyż wszyscy pracownicy Departamentu Organizacji KAS podlegają dyrektorowi, który wnioskował o jej przeniesienie. Zdaniem skarżącej, należy zastosować instytucję wyłączenia, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i dlatego wniosła o powierzenie czynności w jej sprawie osobie niepodlegającej wyłączeniu. Pismem z [...] lipca 2025 r. organ wystąpił do skarżącej o doprecyzowanie, wyłączenia których konkretnie pracowników się domaga. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca, w piśmie z [...] sierpnia 2025 r., wyjaśniła, iż postępowanie nie powinno być prowadzone przez żadnego pracownika Departamentu Organizacji KAS z uwagi na ich podległość dyrektorowi tego departamentu, który wnioskował o jej przeniesienie. Decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] Szef KAS, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2025 r. nr [...] o przeniesieniu służbowym skarżącej. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ, po dokonaniu analizy zarówno argumentacji skarżącej, jak i całokształtu okoliczności sprawy, z urzędu wyłączył pracowników Departamentu Organizacji KAS od jej rozpoznania. Szef KAS podniósł, iż podstawę wyłączenia z urzędu stanowi art. 24 § 3 k.p.a., a nie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. - jak domagała się tego skarżąca. Ten ostatni przepis (powołany przez skarżącą) nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy nie wypełnia wymienionych w nim przesłanek. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef KAS nie zgodził się ze stwierdzeniem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu, wszystkie określone w przepisach prawa wymogi odnoszące się do decyzji, w tym także do uzasadnienia zostały zachowane. W szczególności decyzja wskazywała podstawę prawną, na jakiej została wydana oraz określała motywy, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie. Powyższy przepis nie może być jednak interpretowany w oderwaniu od przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Przepis art. 162 ust. 2 ustawy o KAS określa, jakie konkretnie przesłanki muszą być spełnione, aby funkcjonariusza można było przenieść. Tymi przesłankami są przede wszystkim potrzeby KAS. Jednocześnie żaden przepis prawa nie definiuje, w jaki sposób należy interpretować "potrzeby KAS". Ustawodawca przyjął, iż charakter stosunku służbowego w sposób znaczący rożni się od klasycznego stosunku pracy, a poszczególni kierownicy jednostek organizacyjnych KAS muszą mieć możliwość bieżącego reagowania na pojawiające się potrzeby formacji, by zapewnić prawidłową realizację zadań nałożonych na organizację przepisami prawa. Według organu, w sprawie nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z powyższych przepisów. Jak podkreślił, wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy zostały wyjaśnione zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Analiza stanu faktycznego, w tym w szczególności wniosku o przeniesienie, potrzeb kadrowych i akt osobowych skarżącej doprowadziła do wniosku, iż zasadnym będzie dokonanie jej przeniesienia. Przede wszystkim uznano, że jest ono konieczne z uwagi na potrzeby KAS, a także leży ono w interesie publicznym - rozumianym jako dbałość o właściwą realizację zadań organizacji. Nie sposób też uznać, iż podjęte w przedmiotowej sprawie działania organu nie budzą zaufania. Posiadają one określoną przepisami prawa podstawę prawną. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z treścią wydanej decyzji nie oznacza, iż jej treść podważa zaufanie obywateli do organu. Subiektywne przekonanie skarżącej nie może determinować kierunku działań Szefa KAS. Przeniesienie funkcjonariusza wyłącznie za jego zgodą prowadziłoby z jednej strony do zaprzeczenia treści art. 162 ust. 2 ustawy o KAS, a w szerszej perspektywie uniemożliwiłoby sprawne prowadzenie polityki kadrowej - adekwatnej do konkretnych okoliczności. Nie bez przyczyny bowiem ustawodawca uregulował stosunek służbowy w sposób odmienny od stosunku pracy. Organ nie dopatrzył się także okoliczności ujętych w art. 8 § 2 k.p.a., gdyż nie odstąpiono od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tym kontekście Szef KAS wyjaśnił, że każdorazowo, podejmując decyzję o przeniesieniu funkcjonariusza, brane są pod uwagę przede wszystkim potrzeby KAS. W ramach struktury KAS można wyodrębnić pracowników i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, przy czym przepisy regulujące stosunek służbowy znacznie różnią się od regulacji odnoszących się do pracowników. Mianowicie stosunek służbowy charakteryzuje się znacznie większym podporządkowaniem służbowym. Służba ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Art. 154 ust. 1 ustawy o KAS wskazuje, iż stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania, na podstawie zgłoszenia się do służby. Zgody kandydata do służby wymaga jedynie sam zamiar wstąpienia do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to również dyspozycyjność funkcjonariusza, a tym samym dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność formacji jako całości, a nie według osobistych odczuć czy potrzeb funkcjonariusza. W konsekwencji, kierując się potrzebami służby, przepisy ustawy o KAS umożliwiają m.in. powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku lub przeniesienie na takie samo albo równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej KAS, w tej samej albo innej miejscowości - na zasadach określonych w ustawie o KAS. Odnośnie niektórych zadań ustawa o KAS wprowadza wymóg ich realizacji wyłącznie przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. W tej sprawie uznano, że dotychczasowy przebieg służby, a także umiejętności nabyte w trakcie pracy w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Finansów, tj. w Biurze Dokumentacji Skarbowej, Departamencie Kontroli Skarbowej [...], Departamencie Kontroli Resortowej i Departamencie Wywiadu Skarbowego pozwolą tak na prawidłowe wykorzystanie potencjału skarżącej, jak też na wzmocnienie kadrowe [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Skarżąca w ramach wykonywanych dotychczas zadań prowadziła czynności kontrolne i brała udział w prowadzeniu czynności operacyjno-rozpoznawczych. Z wnioskiem o jej przeniesienie wystąpił Dyrektor Departamentu Organizacji KAS, przy czym decyzja o przeniesieniu została wydana przez Szefa KAS niezwiązanego w żaden sposób z treścią złożonego wniosku. Raz jeszcze organ zaakcentował, iż rozstrzygnięcie podjął po zapoznaniu się ze wszystkimi okolicznościami sprawy, w tym z aktami osobowymi skarżącej oraz z uwzględnieniem zadań realizowanych przez [...] Urząd Celno-Skarbowy w [...], który został wskazany jako nowe miejsce pełnienia służby. Organ jako nieuzasadniony ocenił zarzut, że decyzja o przeniesieniu ma charakter sankcji względem skarżącej wobec jej udziału w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie niepożądanych zjawisk w KAS. Uczestnikami ww. postępowania wyjaśniającego było 3 funkcjonariuszy oraz 4 pracowników korpusu służby cywilnej. Postępowanie zostało zakończone - nie stwierdzono występowania zjawisk niepożądanych. W stosunku do żadnego z uczestników nie zostało wszczęte ani postępowanie wyjaśniające ani dyscyplinarne. Nie zastosowano także wobec tych funkcjonariuszy i pracowników żadnych kar dyscyplinarnych. Dlatego skarżąca błędnie upatruje związku jej udziału w ww. postępowaniu z wydaniem zaskarżonej decyzji. W kwestii zarzutu, iż decyzja o przeniesieniu nie wskazuje zasad, na jakich skarżąca ma pełnić służbę, organ stwierdził, że organem właściwym do ich określenia jest Dyrektor IAS, a nie Szef KAS. Stosownie do treści art. 145 ust. 1 ustawy o KAS, zadania kierownika jednostki organizacyjnej w sprawach z zakresu pracy i służby funkcjonariuszy w izbie administracji skarbowej wraz z podległymi jednostkami organizacyjnymi KAS wykonuje dyrektor izby administracji skarbowej. Jak wynika z akt osobowych skarżącej, pismem z [...] maja 2025 r. Dyrektor IAS określił skarżącej warunki pełnienia służby, w tym komórkę organizacyjną, w której będzie pełniła służbę. Zawarcie w decyzji organu o przeniesieniu informacji dotyczących warunków pełnienia służby oznaczałoby przekroczenie właściwości ustawowej organu. Ponadto żaden przepis prawa nie nakazuje zawarcia w decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza warunków pełnienia służby. W odniesieniu zaś do argumentu o braku możliwości pełnienia przez skarżącą służby w systemie zmianowym z uwagi na stan zdrowia, Szef KAS wskazał na art. 151 ust. 1 pkt 6 ustawy o KAS, stanowiący, iż funkcjonariuszem może być osoba, której stan zdrowia pozwala na pełnienie służby na określonym stanowisku. Z kolei wedle § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 444), funkcjonariuszowi, na jego wniosek złożony w formie pisemnej w postaci papierowej albo elektronicznej, kierownik jednostki organizacyjnej może ustalić indywidualny rozkład czasu służby lub godziny rozpoczęcia i zakończenia służby - o ile nie wpłynie to negatywnie na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę. Dalej organ wskazał, że niezależnie od właściwości komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, w myśl art. 221 ust. 3 ustawy o KAS, w sprawach związanych z bezpieczeństwem i higieną służby, w zakresie nieuregulowanym ustawą, stosuje się odpowiednio art. 229 § 1-7 Kodeksu pracy co do wymogu wykonywania wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich. Jak wynika ze zgromadzonych w aktach osobowych orzeczeń lekarskich, w przypadku skarżącej każdorazowo wskazywano na brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na określonym stanowisku. Zarówno skarżąca, jak i jej przełożeni nie zgłaszali dotychczas problemów zdrowotnych. Organ uznał też za nieuzasadnione sugestie skarżącej o zasadności przeniesienia innych funkcjonariuszy pełniących służbę w Ministerstwie Finansów zamiast niej, ponieważ to Szef KAS jest odpowiedzialny za kształtowanie polityki kadrowej w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez KAS jako całość. Przepisy ustawy o KAS, w tym art. 162 ust. 2, pozwalają przez wzgląd na potrzeby KAS przenieść funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej KAS. Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje tak sposób zapewnienia kontynuacji działań Wydziału Kontroli [...] w Departamencie Organizacji KAS, jak i sugestie byłego współpracownika skarżącej – W. K., skierowane do naczelnika Wydziału Kontroli [...] w Departamencie Organizacji KAS, a dotyczące powierzenia skarżącej poszczególnych zadań lub spraw w związku z jego przeniesieniem do innego ministerstwa. Za organizację pracy w komórce organizacyjnej odpowiada kierujący tą komórką (w tym przypadku naczelnik wydziału), który nie ma obowiązku uwzględniania sugestii byłych współpracowników. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Szefa KAS skarżąca (nadal reprezentowana przez ww. pełnomocnika) wniosła o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, polegające na pominięciu kwestii zdrowotnych skarżącej i związanego z nimi sposobu wykonywania dotychczasowej pracy; - art. 107 § 2 k.p.a. przez brak wystarczającego wyjaśnienia w uzasadnieniu motywów wydanej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, podczas gdy z uzasadnienia decyzji podjętej w związku z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wynika, że organ nie odniósł się do wszystkich wskazanych przez skarżącą uwag i wniosków. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 162 ust. 2 ustawy o KAS poprzez jego błędne zastosowanie, tj. pominięcie kwestii uzasadnienia potrzeb KAS stanowiących podstawę jej przeniesienia. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwrot kosztów postępowania oraz zobowiązanie organu do: ( podania liczby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, którzy zostali przeniesieni w 2025 r. (według poszczególnych miesięcy) z Ministerstwa Finansów do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], ( podania liczby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, którzy zostali przeniesieni w 2025 r. (według poszczególnych miesięcy) z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] do Ministerstwa Finansów, ( podania liczby funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w Ministerstwie Finansów, którzy posiadają doświadczenie w służbie w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] na okoliczność braku potrzeb KAS co do wzmocnienia [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] oraz dysponowania przez organ funkcjonariuszami w Ministerstwie Finansów lepiej przygotowanymi do służby w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] ; ( przedstawienia wniosków funkcjonariuszy z Wydziału Kontroli [...] Departamentu Organizacyjnego KAS złożonych w kwietniu i maju 2025 r. wraz ze wskazaniem liczby funkcjonariuszy tego Wydziału według stanu na maj 2025 r. - na okoliczność braków kadrowych tego Wydziału. W uzasadnieniu skargi rozwinięto poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Szef KAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] grudnia 2025 r. skarżąca wypowiedziała się na temat granic dyspozycyjności stosunku służbowego, istoty kontroli sądowej decyzji uznaniowych, jak też podtrzymała dotychczas zgłaszane zarzuty, wskazując na wewnętrzną sprzeczność argumentacji organu co do jej przeniesienia służbowego. W piśmie z [...] marca 2026 r. Szef KAS ustosunkował się obszernie do ww. pisma skarżącej, zgłaszając własne wnioski dowodowe obejmujące następujące dokumenty: ( informację z jednostki organizacyjnej KAS, w której skarżąca aktualnie pełni służbę, gdzie podano, iż pełni służbę w podstawowym systemie czasu służby oraz posiada orzeczenie lekarskie dopuszczające ją do służby w systemie zmianowym, ( Regulamin [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] - ze względu na podnoszone przez skarżącą argumenty o braku stosownych kwalifikacji i doświadczenia do wykonywania zadań w ww. jednostce. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych zarówno przez skarżącą, jak i przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżony akt i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą obu rozstrzygnięć podjętych w niniejszej sprawie jest przepis art. 162 ust. 2 ustawy z o KAS, który stanowi, że jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo równorzędne stanowisko do innej jednostki samej albo innej miejscowości. Organ, podejmując zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji, w jej uzasadnieniu ograniczył się do przytoczenia ww. przepisu oraz powołania się na swoje kompetencje w zakresie kształtowania polityki kadrowej KAS. Także decyzja drugoinstancyjna Szefa KAS - mimo że znacznie obszerniejsza w swej treści - nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący motywów podjętego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ winien dokładnie wyjaśnić funkcjonariuszce przyczyny, dla których podjął decyzję o jej przeniesieniu. Wymogu właściwego uzasadnienia nie spełnia lakoniczne powoływanie się na potrzeby KAS. Zdaniem Sądu, gdyby zaakceptować te ogólnikowe wyjaśnienia organu, to kontrola sądowoadministracyjna decyzji podejmowanych na podstawie ww. przepisu, zagwarantowana funkcjonariuszom przez ustawodawcę, byłaby iluzoryczna. Organ nie podał w żadnej z wydanych decyzji zakresu obowiązków, jakie wykonywała skarżąca na zajmowanych stanowiskach ani przebiegu służby i zdobytego doświadczenia czy kwalifikacji (jedynie w decyzji drugoinstancyjnej wymienił jednostki organizacyjne KAS, w których pełniła służbę). Nie sposób zatem przyjąć, iż Szef KAS dostatecznie rozważył te elementy, dokonując przeniesienia służbowego skarżącej. Uzasadnienie decyzji nie powinno pozostawiać wątpliwości co do przyczyn, dla których organ ją wydał. Jak sama skarżąca podnosi, jest ona świadoma szczególnych podstaw swojego zatrudnienia i nie oczekuje, że organ ma uzyskać jej zgodę na przeniesienie. Powyższe nie oznacza jednak zwolnienia Szefa KAS z obowiązku należytego umotywowania podjętej wobec niej decyzji. Skarżąca przyznaje, iż poznanie powodów decyzji organu mogłoby mieć wpływ na akceptację tego rozstrzygnięcia (wzmocnienie zaufania do organu), biorąc pod uwagę okoliczności przeniesienia. Wobec braku należytego uzasadnienia decyzji obu instancji, skarżąca ma prawo odbierać je w kategoriach - jak wskazuje - dyscyplinowania jej, a nie jako wyraz polityki kadrowej Szefa KAS. Ma rację skarżąca, że w realiach niniejszej sprawy organ powinien wyjaśnić: - jakiego rodzaju potrzeby IAS miałyby zostać zaspokojone na skutek dokonania przeniesienia, - jakie kwalifikacje i doświadczenie skarżącej pozwalają na uznanie, iż jest właściwą osobą do przeniesienia, - w jaki sposób dokonano wyboru skarżącej spośród pozostałych funkcjonariuszy KAS w Ministerstwie Finansów o podobnych kwalifikacjach i doświadczeniu, w szczególności w kontekście podnoszonego przez skarżącą argumentu, że Wydział Kontroli [...] w Departamencie Organizacji KAS, do którego jest przypisana, zatrudniał 3 funkcjonariuszy i 4 pracowników, podczas gdy inne jednostki KAS w Ministerstwie Finansów (Departament [...], Departament [...], Biuro [...]) liczą ponad 200 funkcjonariuszy, - w jaki sposób zapewniono kontynuację działań Wydziału Kontroli [...] w Departamencie Organizacji KAS po przeniesieniu, zwłaszcza w sytuacji przeniesienia się z tego Wydziału 2 pracowników (ze składu: 3 funkcjonariuszy i 4 pracowników). W konsekwencji zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 162 ust. 2 ustawy o KAS poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy. Szef KAS pominął kwestię kwalifikacji - wykształcenia i ponad 22-letniego doświadczenia skarżącej w Ministerstwie Finansów. Dotychczas skarżąca nie pełniła służby w urzędzie celno-skarbowym. Jednocześnie organ nie odniósł się do argumentu skarżącej, że - w przeciwieństwie do jej przypadku - w Ministerstwie Finansów są zatrudnieni funkcjonariusze z podobnym doświadczeniem, którzy wcześniej pełnili służbę w urzędach celno-skarbowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że kontroli sądowej podlega decyzja, a nie odpowiedź na skargę czy pismo procesowe organu. Zatem późniejsze odniesienie się do kwestii pominiętych czy niedostatecznie wyjaśnionych w decyzji nie sanuje wad aktu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił zgłoszonych przez obie strony postępowania wniosków dowodowych, bowiem stwierdzone uchybienia procesowe zdeterminowały treść orzeczenia. Nie zaistniały zatem przesłanki przewidziane w art. 106 § 3 p.p.s.a., a w trybie tego przepisu sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organ. Rozpoznając ponownie sprawę, Szef KAS uwzględni powyższe rozważania Sądu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118).