II SA/Wa 1961/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, , Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. R. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie niezakwalifikowania i nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu na czas nieoznaczony oddala skargę

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą Nr [...] w dniu [...] lipca 2019r. rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu J. R. na liście osób oczekujących na zakwalifikowanie do wynajmu lokalu mieszkalnego na czas nieznaczony z zasobu m. [...]. W dniu [...].09.2018r. został złożony niekompletny wniosek o najem lokalu na czas nieoznaczony. Pismem z dnia [...].09.2018r. Wydział Zasobów Lokalowych poinformował pełnomocnika J. R. o wszczęciu postępowania oraz uzupełnienia ww. wniosku o stosowne dokumenty. W związku z toczącym się postępowaniem Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] zwrócił się do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i udzielenie szczegółowych informacji nt. lokalu nr[...] przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na ww. pismo Zakład Gospodarowania Nieruchomościami, iż wnioskodawczyni zamieszkuje w nim sama. Lokal ten został samowolnie zajęty przez J. R. (syna skarżącej), jego żonę T. R. oraz wnuka D. R., którzy przebywają za granicą. Ww. nigdy nie posiadali zgody właściciela na zamieszkiwanie w tym lokalu. Przeprowadzona przez pracowników Wydziału Zasobu Lokalowego bez zapowiedzenia wizją w ww. lokalu potwierdziła fakt zamieszkiwania wnioskodawczyni w lokalu. W dniu 3.12.2018r. Wydział Zasobów Lokalowych skierował ponowne pismo do pełnomocnika J. R. o ponowne uzupełnienie o poświadczone przez pełnomocnika za zgodność z własnoręcznością podpisu J. R. na wszystkich oświadczeniach i złożonych podpisach oraz uzupełnienie wniosku o niezbędne dokumenty. W odpowiedzi na ww. pismo w 11.12.2018r. uzupełniono dokumenty. W związku z prowadzoną dalszą korespondencją Wydział Zasobów Lokalowych ponownie poprosił o uzupełnienie wniosku o niezbędne dokumenty, umożliwiające przeprowadzenie wnikliwej analizy. Rozpatrując sprawę skarżącej Zarząd Dzielnicy wziął pod uwagę fakt przekroczenia kryterium metrażowego zgodnie z ww. uchwałą, w miejscu zamieszkania J. R. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju o powierzchni użytkowej 30,94m2, w tym mieszkalnej - 17,45m2. Zgodnie z § 4 pkt 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali, wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz.Urz. z 2009r. Nr 132 poz. 3937 ze zm.), lokale z mieszkaniowego zasobu wynajmowane są osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa. Podczas wizji skarżąca oświadczyła, iż jej syn J. R. wraz z żoną i synem zamieszkują w Wielkiej Brytanii (podała dokładny adres korespondencyjny) od 12 lat i nie zna daty ich powrotu. Jednocześnie nadmieniła, że wnukowi urodziło się dziecko i ma zamiar przeprowadzić się do Włoch. J. R. była od [...].04.2001 r. do [...].08.2006r. na stałe zameldowana w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] (Dzielnica [...]) - lokal ten był własnością wnioskodawczyni oraz jej nieżyjącego byłego męża. Organ podkreślił, że skarżąca przekroczyła kryterium dochodowe oraz zamieszkuje be zgody właściciela; przedmiotowy lokal został zajęty samowolnie przez syna skarżącej z żoną, którzy zamieszkują w Wielkiej Brytanii. W skardze do tutejszego Sądu na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2019 roku zarzucono: 1. Rażące naruszenie przepisów § 22 ust. 1, ust. 2 pkt. 5 i ust. 5 w zw. z ar. 4 i par. 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (uchwała) oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., polegające na: (i) rozpoznaniu sprawy skarżącej z pominięciem wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy istotnego dla zgodnego z prawem rozpoznania wniosku skarżącej, (ii) nadaniu okolicznościom faktycznym sprawy niewłaściwego znaczenia, (iii) oraz zastosowaniu błędnej wykładni prawa w odniesieniu do przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu uchwały, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. 2. Rażącego naruszenia przepisu art. 4 ust.2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, poprzez oparcie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej skarżącej, spełniającej kryteria do udzielenia jej pomocy mieszkaniowej, o pozaprawne kryteria, co skutkowało negatywnym rozpoznaniem wniosku skarżącej. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i podjęcia jej z rażącym naruszeniem prawa W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Po pierwsze należy podkreślić, że skarga podlegała merytorycznemu rozpoznania (nie mogła zostać odrzucona). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 (opubl. na orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.). Jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Sąd dokonał zatem merytorycznej oceny skargi i uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przepisie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 ze zm.) ustawodawca określił kategorie osób, które posiadają prawo do najmu lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu, a osobami takimi są osoby nie mające zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, mieszkające na terenie gminy, posiadające niskie dochody. Jeśli chodzi o zasady oraz tryb wynajmowania lokali, wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym sposób postępowania przy rozpatrywaniu i załatwianiu wniosków o najem lokali, ustawodawca w art. 21 ww. ustawy powierzył te kwestie radzie gminy. W W. obowiązuje uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm., zwanej dalej "Uchwałą"). Zgodnie z jej § 4 pkt 1), lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W myśl § 24 ust. 1, wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Przy rozpatrywaniu wniosku należy przeanalizować również § 22 ust. 2 Uchwały, nakazujący wzięcie pod uwagę warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania wnioskodawcy oraz innych osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. W sprawie nie było kwestionowane, że skarżąca nie jest osobą bezdomną, w zajmowanym obecnie przez nią mieszkaniu przypada na nią więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, przekracza również kryterium dochodowe. Podkreślenia wymaga, że mieszkanie to skarżąca zajmuje bez podstawy prawnej, bez zgody właściciela (m.[...]), gdyż lokal ten został zajęty samowolnie przez jej syna 14 lat temu, a wyrokiem sądowym została orzeczona eksmisja z tego lokalu. Swoje własne mieszkanie skarżąca sprzedała w 2004 roku (vide akt notarialny [...] na k.67 i nast.), uzyskane z tego tytułu środki skarżąca rozdysponowała, nie można więc uznać, że w tej sytuacji miasto [...] ma jej zapewnić mieszkanie. Gdyby podzielić zapatrywanie skarżącej co do obowiązków miasta, każdy właściciel mieszkania w W. mógłby je sprzedać, rozdysponować uzyskane ze sprzedaży środki i następnie żądać przyznania mieszkania z zasobów miasta. Nie może być wątpliwości, że taki sposób myślenia nie może zasługiwać na akceptację Sądu ani organu. Nie może też Sąd, którego zadaniem jest stanie na straży porządku prawnego, zaakceptować sytuacji, w której syn skarżącej samowolnie zajął mieszkanie, a skarżąca nie dość, że przez prawie 14 lat w nim zamieszkuje bez podstawy prawnej i bez zgody właściciela, to żąda obecnie przyznania jej mieszkania z argumentacją, że nie ma dokąd się wyprowadzić z bezprawnie zajmowanego mieszkania. Zachowania niezgodne z prawem oraz ich skutki nie mogą stanowić podstawy do domagania się przyznania mieszkania przez miasto, ani tym bardziej -akceptacji lub wręcz legalizacji niezgodnych z prawem działań i wykreowanego nimi stanu faktycznego - przez Sąd. Nie można czerpać korzyści prawnych z bezprawia. Podsumowując, zdaniem Sądu, w opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych, prawidłowa jest uchwała z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] , odmawiająca zakwalifikowania J. R. do najmu lokalu mieszkalnego. Prawidłowe i wyczerpujące jest również uzasadnienie tej uchwały. Bezsprzecznie skarżąca nie wypełnia przesłanki § 4 pkt 1) Uchwały. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, a zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.