II SA/Wa 1960/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -

W dniu [...] października 2016 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, podnosząc, że decyzja nie została mu skutecznie doręczona. W uzasadnieniu podał, że nie dostarczenie przesyłki listownej z zaskarżoną decyzją jest dla niego nie zrozumiałe, zważywszy, iż poprzednie przesyłki w ilości 14 sztuk, jakie otrzymał prowadząc korespondencję z organami docierały do niego w bardzo szybkim terminie. Skarżący zaznaczył także, że z zaskarżoną decyzją zapoznał się dopiero w dniu 24 października 2016 r. po otrzymaniu na jego wniosek kopi przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 Ppsa, terminu do wniesienia tego wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wnioskodawca zachował w niniejszej sprawie 7-dniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, ponieważ o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 24 października 2016 r., a wniosek złożył w dniu 25 października 2016 r. Jednakże argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą w ocenie Sądu prowadzić do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Bezspornym jest, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowana dwukrotnie w placówce pocztowej w K. Przepisy art. 44 § 1-4 Kpa umożliwiają organowi administracji skorzystanie z tzw. fikcji doręczenia. Instytucja ta sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, w sytuacji gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Warunkiem jest jednak, aby strona miała realną możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała. O możliwości tej doręczyciel musi zawiadomić (pozostawić awizo). W rozpoznawanej sprawie organ wysłał decyzję na prawidłowy adres strony. Z informacji poczty na zwróconej do organu przesyłce wynika również, że została ona awizowana prawidłowo, po raz pierwszy w dniu 11 lipca 2016 r., a następnie jeszcze raz w dniu 19 lipca 2016 r. Zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki (awizo) w Urzędzie Pocztowym w K. umieszczono w oddawczej skrzynce odbiorczej adresata. Przesyłka zwrócona została do organu w dniu 26 lipca 2016 r., tj. po upływie 14 dni od dnia pierwszego awizo. Spełnione więc zostały wszystkie wymogi przyjęcia fikcji doręczenia określone w art. 44 § 1-3 Kpa. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Adnotacje na zwróconej do organu przesyłce nie budzą wątpliwości. Wynika z nich jednoznacznie, że wnioskodawca nie podjął przesyłki. W konsekwencji należało uznać, że przesyłka została doręczona stronie z upływem 14 dni od daty pierwszego awizo, tj. 25 lipca 2016 r. (art. 44 § 4 Kpa). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 Ppsa.