II SA/Wa 1932/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant, Referent stażysta Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi O.D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania na listę do najmu lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego miasta stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały

Zarząd Dzielnicy [...], (dalej, jako Zarząd) działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 i 454) w zw. z § 22 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), w dniu [...] września 2018 r. podjął uchwałę nr [...], którą odmówił O. D. zakwalifikowania do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zarząd w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia kryterium określonego w § 4 pkt 1 powyżej określonej uchwały, tj. tzw. "kryterium metrażowego". Ten sam Zarząd, działając na podstawie tych samych przepisów, w dniu [...] października 2018 r. podjął uchwałę nr [...], którą zmienił uzasadnienie powyżej określonej uchwały, poprzez jej zmianę zakresie w zakresie liczby osób zamieszkujących w przedmiotowym lokalu. O. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu z dnia [...] września 2018 r. nr [...], zarzucając, że została podjęta z naruszeniem § 1 pkt 16 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy oraz § 22 ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zarząd w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zmienionej uchwałą z dnia [...] października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania na podstawie powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały indywidualnej stanowi uchwała nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy, która zawiera zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia. W stosunku do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy K.p.a., co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola sądowo-administracyjna takich uchwał dokonywana jest w trybie art. 147 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, stosownie do przepisu art. 147 § 2 P.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przedmiotowy wniosek skarżącego dotyczy najmu lokalu, a kwestie związane z najmem lokali komunalnych reguluje generalnie prawo cywilne. Natomiast jedynie - jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej - podlega kontroli sądu administracyjnego uchwała zarządu dzielnicy wydana w sprawie zakwalifikowania wnioskodawcy do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie z nimi umowy najmu lokalu mieszkalnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Uchwała ta nie jest decyzją administracyjną (wydaną przez organ kolegialny), gdyż ustawa z 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie daje podstaw do przyjęcia takiej formy prawnej dla załatwiania ww. sprawy. Jest ona zaś aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skoro zaskarżona uchwała nie jest decyzją administracyjną, to nie mogła ona zostać uchylona i zmieniona, a w szczególności w zakresie stanu faktycznego sprawy, który został wadliwie ustalony. Reasumując, skoro zaskarżona uchwał został podjęta przy wadliwie ustalonym stanie faktycznym, to oczywistych względów jest ona nie do zaakceptowania. Podkreślić należy, że w tego typu sprawach chodzi o podstawowe prawo obywatela do posiadania przysłowiowego dachu nad głową. Trudne warunki życiowe powinny determinować działanie organu do jak najszybszego załatwienia sprawy, a nie uchylanie się od jej merytorycznego rozstrzygnięcia, a w szczególności odwoływania się do przepisów K.p.a., w sytuacji gdy nie maja one w sprawie zastosowania. Podejmując zaskarżoną uchwałę Zarząd zamiast prawidłowo ustalić stan faktyczny, do czego był zobowiązany, uznał że może w tym zakresie konwalidować ten błąd, podejmując kolejną uchwałę, co w ocenie Sądu doprowadziło do rażącego naruszenia § 4 uchwały i na podstawie 147 § 1 P.p.s.a. należało stwierdzić jej nieważność.