II SA/Wa 1927/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Cichoń (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dowódcy Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę

Przedmiotem skargi T. S. (dalej też jako: "Skarżący", "Strona" lub "żołnierz") jest decyzja Dowódcy Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni (dalej jako: organ lub Dowódca KWOC) nr [...] z dnia [...] lipca 2025 roku utrzymująca w mocy decyzję nr [...] Komendanta Regionalnego Centrum Informatyki [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2025 roku w przedmiocie zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych do dnia [...] maja 2025 roku. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 225 ust. 2, 4, 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825 ze zm., dalej jako: ustawa o obronie Ojczyzny). Z akt sprawy wynika, że Komendant Regionalnego Centrum Informatyki [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2025 roku zawiesił [...]. T. S. pełniącego zawodową służbę wojskową w Regionalnym Centrum Informatyki [...] na stanowisku [...], w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym do dnia [...] marca 2025 roku. Zawieszenie to, oparte na art. 225 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, związane było z otrzymanym pismem Prokuratora Działu do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z dnia [...] lutego 2025 roku informującym o przedstawieniu [...]. T. S. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 266 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r., poz. 383, dalej jako: "k.k.") stanowiącego przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Następnie w dniu [...] marca 2025 r. do Regionalnego Centrum Informatyki w wpłynęło kolejne pismo z Działu do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] informujące, że wydano w stosunku do Skarżącego postanowienie o zmianie przedstawienia zarzutów na art. 231 § 3 k.k. , który to czyn stanowi nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego. Podejrzanemu zarzucono, że nieumyślnie nie dopełnił wynikających z art. 268 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny obowiązków zachowania tajemnicy informacji chronionych, z którymi zapoznał się podczas i w związku z pełnieniem służby wojskowej, w ten sposób że na skutek niezachowania wymaganej ostrożności, nieświadomie ujawnił osobom nieuprawnionym - poprzez omyłkowe zamieszczenie wraz z innymi danymi na powszechnie dostępnej platformie internetowej "[...]" - informacje niejawne o klauzuli "[...]’ w postaci 3 plików: - "[...], - "[...], - "Załącznik nr 4 do dokumentu [...]. - [...], wyrządzając przez to istotną szkodę wobec interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego oraz obronności Rzeczpospolitej. Z uwagi na zmianę kwalifikacji prawnej przypisywanego żołnierzowi czynu decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśnięcie-zdaniem organu- leżało w interesie strony oraz w interesie społecznym. Bezprzedmiotowość powyższej decyzji wynikała ze zmiany stanu faktycznego stanowiącego podstawę zawieszenia żołnierza. Zmiana zarzutu z umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego z art. 266 § 2 k.k. na nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego z art. 231 § 3 k.k. spowodowała, że ustała obligatoryjna przesłanka do zawieszenia żołnierza, o której mowa w art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny. Komendant Regionalnego Centrum Informatyki [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 roku stwierdzającą wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2025 roku. Jednocześnie wobec Skarżącego toczyło się postępowanie dyscyplinarne syg. [...] o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 353 ust. 2 pkt 2 ustawy o obronie Ojczyzny, wypełniającego jednocześnie znamiona przestępstwa określonego w art. 231 § 3 k.k. Postępowanie to miało związek z pismem Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] lutego 2025 r., w którym poinformowano Komendanta Regionalnego Centrum Informatyki [...] o tym, że w toku prowadzonych czynności procesowych w miejscu zamieszkania Skarżącego ujawniono i zabezpieczono 16 dokumentów o klauzuli ZASTRZEŻONE. Zgodnie z art. 348 ustawy o obronie Ojczyny, żołnierz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny wojskowej. Zgodnie z art. 353 ust. 2 pkt 2 ustawy o obronie Ojczyzny wyżej wskazane naruszenie dyscypliny wojskowej stanowi niedopełnienie obowiązków żołnierza wynikających ze złożonej przysięgi wojskowej, a także z przepisów prawa, regulaminów wojskowych i zasad etyki wojskowej. Żołnierz za czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej, a przedawnienie karalności dyscyplinarnej następuje z upływem okresu przedawnienia ich karalności zgodnie z art. 351 ust. 1 i art. 382 ust. 4 ustawy o obronie Ojczyzny. W dalszej kolejności Komendant Regionalnego Centrum Informatyki [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. , działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 225 ust. 2, 4 i 5 ustawy o obronie Ojczyzny zawiesił, w trybie fakultatywnym, T. S. w czynnościach służbowych do dnia [...] maja 2025 r. Na mocy art. 225 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny ww. decyzja w sprawie zawieszenia żołnierza w czynnościach służbowych podlegała natychmiastowemu wykonaniu. Od decyzji tej Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...].08.2025 r. W dniu 3 września 2025 r., z zachowaniem ustawowego terminu, pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie ww. decyzji w całości i podniósł zarzuty : 1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 225 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwym i bezpodstawnym zawieszeniem po raz drugi skarżącego w czynnościach służbowych w związku z toczącym się przeciwko niemu tym samym postępowaniem karnym, naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy,tj.: a) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, przejawiające się w dowolnej interpretacji podstaw prawnych, co doprowadziło do ponownego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, skutkujące naruszeniem zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów władzy publicznej; b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie żadnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy; c) art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania, tj. niewyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy ponownym załatwieniu sprawy. W uzasadnieniu Skargi Strona podniosła, że żaden z przepisów ustawy o obronie Ojczyzny nie przewiduje możliwości wielokrotnego zawieszania żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych w tym samym stanie faktycznym. Z literalnej treści oraz systemowej wykładni przepisów tej ustawy wynika jednoznacznie, iż zawieszenie to ma charakter jednokrotny, przy czym ustawodawca dopuścił możliwość przedłużenia okresu jego trwania - wyłącznie w zależności od zaistnienia określonych przesłanek faktycznych i prawnych, o ile środek ten nie zostanie uchylony wcześniej. Ponadto zdaniem Skarżącego na bezprawność wydanej decyzji wpływa również okoliczność, że decyzja w sprawie zawieszenia Strony w czynnościach służbowych doręczona była w dniu 26 maja 2025 roku to jest w czasie, gdy złożył on już wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] maja 2025 roku został z niej formalnie zwolniony. Wydając zaskarżoną decyzję, zdaniem strony, organy naruszyły ogólne zasady procedury administracyjnej, przekroczyły granice uznania administracyjnego i nie poszanowały zasad proporcjonalności, celowości i sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Poza tym sądową kontrolę decyzji podejmowanych wobec żołnierzy przewiduje ustawa o obronie Ojczyzny. W art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny przewidziano, że od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W świetle przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej uznać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte bez naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 225 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny. Zgodnie z tym przepisem żołnierza zawodowego można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego (art. 225 ust. 3). Do zawieszenia i przedłużenia okresu zawieszenia żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych właściwy jest dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, a żołnierzy pełniących służbę w dyspozycji - kierownik komórki organizacyjnej właściwej do spraw kadr (art. 225 ust. 4). Zawieszenie i przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych następuje w drodze decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 225 ust. 5). Od decyzji, o której mowa w ust. 5, przysługuje odwołanie do dowódcy jednostki wojskowej nadrzędnej nad jednostką, w której żołnierz pełni służbę, a w przypadku braku takiego dowódcy - do Ministra Obrony Narodowej (art. 226 ust. 6). W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierz zawodowy może być zwolniony ze stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji, w tym poza jednostkę wojskową, w której dotychczas pełnił zawodową służbę wojskową (art. 225 ust. 7). Przepisy ust. 1-7 stosuje się gdy środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie został zastosowany w toku prowadzonego postępowania karnego przez prokuratora lub sąd (art. 225 ust. 8). Z treści powyższego przepisu (art. 225 ust. 2) wynika, że w przypadku zaistnienia opisanej w nim przesłanki, organ może wydać decyzję o zawieszeniu żołnierza w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku. Decyzja taka ma więc charakter uznaniowy. Celem zawieszenia żołnierza zawodowego w czynnościach służbowych jest konieczność natychmiastowego odsunięcia go od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko żołnierzowi lub dobro służby wojskowej. Przy czym dopuszczalność zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy co do popełnionych czynów (por. J. Bulira (w:) Obrona Ojczyzny. Komentarz, red. H. Królikowski, Warszawa 2023, art. 225). Wobec skarżącego wszczęte zostało postępowanie karne, co jest okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie. W toku tego postępowania zmienione zostały postawione mu zarzuty. Z umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego z art. 266 § 2 k.k. zmieniono zarzut na nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego z art. 231 § 3 k.k. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o art. 225 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny i dotyczy zawieszenia Skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych do 31 maja 2025 roku. Decyzje te zostały wydane w związku ze zmiana kwalifikacji prawnej zarzucanego żołnierzowi czynu. Wcześniej Komendant Regionalnego Centrum Informatyki [...] działając w trybie obligatoryjnym na podstawie art. 225 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny wydał decyzję z [...] marca 2025 roku i zawiesił żołnierza w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku do dnia [...] marca 2025 roku. Zawieszenie to związane było z informacją przesłaną przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] Działu do Spraw Wojskowych z dnia [...] lutego 2025 roku, gdzie organ postępowania przygotowawczego poinformował o przedstawieniu Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 266 § 2 k.k. stanowiącego przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Jednak w okresie trwania tego zawieszenia, w dniu 26.03.2025 r., do Regionalnego Centrum Informatyki w [...] wpłynęło kolejne pismo z Prokuratury Rejonowej [...] w [...] Dział do Spraw Wojskowych informujące, że wobec żołnierza wydano postanowienie o zmianie przedstawienia zarzutów. Z pisma tego wynikało, że Skarżącemu zarzucono nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego wyczerpującego znamiona czynu zabronionego z art. 231 § 3 k.k. Stronie zarzucono, że nieumyślnie nie dopełnił wynikających z art. 268 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny obowiązków zachowania tajemnicy informacji chronionych, z którymi zapoznał się podczas i w związku z pełnieniem służby wojskowej, w ten sposób, że na skutek niezachowania wymaganej ostrożności, nieświadomie ujawnił osobom nieuprawnionym - poprzez omyłkowe zamieszczenie 3 plików na powszechnie dostępnej platformie internetowej - informacje niejawne o klauzuli "ZASTRZEŻONE" wyrządzając przez to istotną szkodę wobec interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego oraz obronności Rzeczypospolitej Polskiej. Po otrzymaniu tej informacji Komendant Regionalnego Centrum Informatyki [...] wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2025 roku stwierdzająca wygaśniecie decyzji z dnia [...] marca 2025 roku zawieszającą Skarżącego w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym. Jednocześnie Komendant uznał, że dobro służby wymaga, ażeby żołnierz był w dalszym ciągu odsunięty od przydzielonych mu zadań. Przypomnieć należy, że Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w Regionalnym Centrum Informatyki [...] na stanowisku [...]. W ocenie Sądu prawidłowo w tej sprawie organy uznały, że dobro służby wymagało, aby żołnierz- kapitan- przełożony, który ma postawione zarzuty związane z ujawnieniem zastrzeżonych dokumentów i wobec, którego toczy się również z tym związane postępowanie dyscyplinarne, został odsunięty od czynnej służby wojskowej. Od żołnierza wymagana jest bowiem nieposzlakowana opinia stosownie do art. 83 ustawy o obronie ojczyzny. Okoliczności przedstawione w zaskarżonych rozstrzygnięciach dawały podstawę do przyjęcia, że Skarżący nie daje rękojmi zachowania w tajemnicy informacji niejawnych. Przy czym, co należy zaznaczyć, ocena ta uwzględnia stan rzeczy istniejący na moment wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny dokonuje bowiem oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi a ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia okoliczność przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim czy późniejsze zwolnienie go ze służby. Podobnie wpływu takiego nie mają dalsze losy postępowań, karnego czy dyscyplinarnego, które toczyły się z udziałem skarżącego. Oceny tej zmienić nie mogą także złożone przez skarżącego na rozprawie w dn. 19 lutego 2026 r. kopie wyroków wydanych wobec Skarżącego tj. wyrok Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] września 2025 r. sygn. akt [...] oraz wydany po wniesieniu od niego apelacji wyrok Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2026 r. sygn. akt [...]. Jak już wyżej bowiem wskazano, Sąd uwzględnia stan rzeczy istniejący na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy niezbędny do wydania zaskarżonej decyzji został prawidłowo zebrany i oceniony przez organ odwoławczy. Niezasadne są zatem zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podobnie należało ocenić zarzut o naruszeniu art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Nieuprawniony okazał się również zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania, tj. nie wyjaśnienie przyczyn wydania decyzji o zawieszeniu skarżącego żołnierza w czynnościach służbowych. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie wskazujące na okoliczności i fakty, które w sposób jasny i logiczny przemawiały za koniecznością zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych. Nieuprawnione są twierdzenia Strony co do możliwości tylko jednorazowego zawieszenia. Z żadnego przepisu nie wynika takie ograniczenie. W szczególności strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać odmienności stanów faktycznych, które legły u podstaw wydania tych dwóch rozstrzygnięć, to jest decyzji z [...] marca 2025 r. i decyzji z [...] maja 2025 r. Obydwie decyzje o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych wydane zostały w oparciu o różne stany faktyczne oraz oparta zostały na różnych podstawach prawnych. Nie wystąpiła tu przedmiotowa tożsamość spraw. Decyzja nr [...] Komendanta Regionalnego Centrum Informatyki [...] z dnia [...] maja 2025 r. została wydana po stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji nr [...] Komendanta Regionalnego Centrum Informatyki [...] z dnia [...] marca 2025 r. A zatem decyzje te nie obowiązywały również w tym samym czasie. Prowadzone w tej sprawie postępowanie miało więc oparcie w obowiązujących przepisach. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.