II SA/Wa 1925/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Danuta Kania, , Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...].

Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r., odmawiającą S. S. stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie przyznania w/w dodatku wyrównawczego za okres od 1 do 12 stycznia 2017 r. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] S. S. od [...] stycznia 1996 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wydziału do Spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w P. Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178 ze zm.), z dniem 4 kwietnia 2016 r. zostały zniesione wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury. Decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] S. S. został powołany na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 40 § 1 ww. ustawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Prokurator Okręgowy w P. przyznał [...] S. S. dodatek wyrównawczy w kwocie 4 749,24 zł. za okres 1 -12 stycznia 2017 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 104 Kpa i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.) oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.). S. S. na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, wystąpił do Prokuratora Regionalnego w P. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. Decyzji tej zarzucił wydanie przez organ niewłaściwy (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa) i w uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w związku ze zniesieniem z dniem 4 kwietnia 2016 r. wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, na podstawie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny. Dlatego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego, przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organem właściwym był Prokurator Generalny. Uprawnień Prokuratora Okręgowego do wydania przedmiotowej decyzji nie można wywodzić z ogólnej normy kompetencyjnej określonej w art. 13 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze. Nadto przepis art. 13 § 3 stanowi, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Wobec powyższego Prokurator Generalny nie mógł skutecznie upoważnić Prokuratora Okręgowego w P. do wydania w jego imieniu decyzji w przedmiotowej sprawie. Prokurator Regionalny w P., po otrzymaniu powyższego wniosku przekazał sprawę do rozpoznania Prokuratorowi Generalnemu, który następnie przekazał ją Prokuratorowi Krajowemu. Prokurator Krajowy decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W ocenie Prokuratora Krajowego analiza przepisów art. 80 ust. 4, art. 104, art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem "organu, o którym mowa w art. 104", zawartego w treści art. 80 ust. 4 - w stosunku do prokuratorów do spraw wojskowych - należy rozumieć prokuratora przełożonego w rozumieniu ustawy - Prawo o prokuraturze. Powyższe normy stanowią bowiem o zasadzie prymatu przepisów ustawy - Prawo o prokuraturze, stosowanych względem prokuratorów do spraw wojskowych, w stosunku do przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powyżej wskazane przepisy art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 125 ustawy - Prawo o prokuraturze są spójne i wprowadzają regułę pierwszeństwa stosowania przepisów ustawy - Prawo o prokuraturze przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Prokurator Krajowy stwierdził, że w stosunku do prokuratorów do spraw wojskowych kompetencje "dowódcy jednostki" (odpowiednio "kierownika instytucji cywilnej") posiadają prokuratorzy przełożeni. Organem kompetentnym do wydania decyzji w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego jest zatem odpowiedni organ prokuratury, posiadający kompetencje przełożonego w stosunku do danego prokuratora do spraw wojskowych. Oznacza to, że właściwość rzeczową organu administracji publicznej uprawnionego do wydania przedmiotowej decyzji określają przepisy art. 3 § 2, art. 9, art. 23 § 3 i § 4, art. 31 § 1 pkt 5 i pkt 7 oraz art. 33 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co w przedmiotowej sprawie oznacza, że "organem, o którym mowa w art. 104", uprawnionym do wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, jest przełożony prokuratora, czyli prokurator okręgowy. Zatem kwestionowana decyzja podlegała pod właściwość rzeczową Prokuratora Okręgowego w P. jako przełożonego S. S . Zaprezentowana ocena jest spójna z treścią rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, które obowiązywało w dniu wydania decyzji przez Prokuratora Okręgowego. Prokurator Krajowy podał, że rozporządzenie to powinno być odczytywane w sposób zgodny z brzmieniem nowych, obowiązujących w tym okresie przepisów ustawy - Prawo o prokuraturze i znowelizowanych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co oznaczało konieczność dostosowania terminologii i zwrotów użytych w tym rozporządzeniu do nowej treści i terminologii wynikającej z ustawy - Prawo o prokuraturze. To z kolei oznaczało, że wysokość dodatku wyrównawczego prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej ustala decyzją wojskowy prokurator okręgowy - czyli według nowej ustawy prokurator okręgowy. Ponadto Prokurator Krajowy zgodził się z twierdzeniem, że Prokurator Generalny przejął obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowych prokuratorów okręgowych na mocy art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, jednakże argumentował, iż przejęcie tych kompetencji obowiązywało tak długo, jak długo S. S. posiadał status prokuratora byłej wojskowej prokuratury okręgowej. Przejęta kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. wojskowych prokuratorów okręgowych ustała z chwilą powołania S. S. decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. S. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Prokuratora Krajowego, wnosząc o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy - czyli stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. Prokurator Generalny, w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela argumentację prawną przedstawioną przez Prokuratora Krajowego w zaskarżonej decyzji. Polemizując z zarzutami odwołania, wskazał na brak podstaw do przyjęcia, iż rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, począwszy od czasu zniesienia wojskowych prokuratur okręgowych, tj. od dnia 4 kwietnia 2016 r., "nie mogło odnosić się do nowo powołanych prokuratorów do spraw wojskowych". Taka interpretacja pozostawałaby bowiem w sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 73 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze. Zdaniem Prokuratora Generalnego, rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 2010 r. obowiązywało do 4 kwietnia 2017 r., a od 5 kwietnia 2017 r. obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych. Właściwość do wydania decyzji w oparciu o ww. rozporządzenia wynika z ustawy - Prawo o prokuraturze, zaś art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze miał jedynie charakter przejściowy i dostosowujący. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2017 r. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 w zw. z art. 20 Kpa,poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prokuratora Krajowego nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, która to decyzja została wydana z naruszeniem właściwości rzeczowej, co stanowi obligatoryjną podstawę wyeliminowania jej z obrotu prawnego, - art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez jego niezastosowanie do decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., opartej na niezgodnym z treścią art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze uznaniu, że Prokurator Okręgowy był uprawniony do wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego prokuratorowi będącemu żołnierzem zawodowym w sytuacji, gdy ustawa nadawała taką prerogatywę wyłącznie Prokuratorowi Generalnemu, - art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy - wydanej z naruszeniem właściwości rzeczowej decyzji Prokuratora Krajowego nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., działającego jako organ drugiej instancji w sytuacji, gdy organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w P. był Prokurator Regionalny w P., nie zaś Prokurator Krajowy. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł: - o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r.; ewentualnie z ostrożności procesowej, - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r.; - o zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania, jako organ pierwszej instancji, decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017r.; - o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. i w odwołaniu, wskazując, iż z uwagi na likwidację wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, wyżej wskazane rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. nie mogło odnosić się do nowo powołanych prokuratorów do spraw wojskowych, albowiem z dniem 4 kwietnia 2016 r. nie było już osób posiadających status prokuratora wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zdaniem skarżącego, wobec braku aktualnego rozporządzenia w tym zakresie należało zastosować normę art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, określającą, że to Prokurator Generalny przejmuje obowiązki i uprawnienia m.in. wojskowych prokuratorów okręgowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc także w zakresie wynikającym z art. 80 ust. 2 tej ustawy, tj. przyznawania dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowisku prokuratorów. Przepis ten, w ocenie skarżącego, obowiązywał do dnia wejścia w życie kolejnego rozporządzenia Prezydenta w tym przedmiocie, a nie jak twierdzi Prokurator Generalny, do chwili powołania skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. Skarżący wskazał również, że gdyby uznać, iż Prokurator Okręgowy jest właściwy do wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., to konsekwencją takiego stanu powinno być - stosownie do treści art. 158 § 1 Kpa – rozpatrzenie przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. przez Prokuratora Regionalnego w P., jako organu wyższego stopnia, a nie przekazanie go Prokuratorowi Generalnemu, który z kolei przekazał go Prokuratorowi Krajowemu, co stanowi kolejną przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1Kpa. Przy czym zakres tego postępowania jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, której ta decyzja dotyczy. Jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżący wskazał przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa - naruszenie przepisów o właściwości. Właściwość organu w postępowaniu administracyjnym, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw, jest kwestią podstawową. Zgodnie z art. 19 Kpa, organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości, zaś naruszenie tego przepisu, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Nieważność jest skutkiem naruszenia każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela stanowiska skarżącego, że organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w P., który wydał decyzję w sprawie przyznania w/w dodatku wyrównawczego, powinien być Prokurator Regionalny w P., nie zaś Prokurator Krajowy, który wydał decyzję pierwszej instancji w trybie nadzorczym w dniu [...] lipca 2017 r. Zaznaczyć należy, że właściwość organu do rozpatrzenia sprawy administracyjnej wynika z ogólnie obowiązującej reguły, że o właściwości tej przesądza przepis obowiązujący w dniu wydania decyzji w sprawie i takie też reguły należy przyjąć w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego (v. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski KPA. Komentarz. Warszawa 2006, s. 112). Z analizy stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji nadzorczej pierwszej instancji (art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych, wydanego na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy pragmatycznej) organem wyższego stopnia, w rozumieniu art. 17 pkt 3 Kpa, w stosunku do Prokuratora Okręgowego był Prokurator Krajowy. Wynika to z art. 28 § 1 pkt 2 ustawy o Prokuraturze, który należy stosować odpowiednio do usytuowania organu podrzędnego, merytorycznie właściwego w stosunku do prokuratorów do spraw wojskowych, którzy wykonują czynności w prokuraturze okręgowej. Stąd, jakkolwiek art. 28 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o prokuraturze wymienia jako organ wyższego stopnia w stosunku do prokuratury okręgowej właściwą prokuraturę regionalną oraz Prokuraturę Krajową, to należy odpowiednio pominąć strukturę organizacyjną - prokuraturę regionalną, bowiem na tym szczeblu organizacji prokuratury nie występuje wydział do spraw wojskowych, ani też w prokuraturze regionalnej nie wykonują czynności prokuratorzy do spraw wojskowych. Prawidłowo zatem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego z dnia [...] stycznia 2017 r. był przedmiotem rozpatrzenia przez Prokuratora Krajowego jako organu nadzoru w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 156 § 1 Kpa. Przechodząc do oceny zagadnienia właściwości Prokuratora Okręgowego do wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazać należy, że na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 ww. ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przejął Prokurator Generalny. Skarżący, S. S. od dnia [...] stycznia 1996 r. pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wydziału do Spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w P., decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. został powołany na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze. Zatem organem właściwym do wydania w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był Prokurator Generalny (stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury), który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego, nie zaś Prokurator Okręgowy w P. Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Z przepisu art. 13 § 3 ww. ustawy wynika natomiast, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Jednakże nie oznacza to, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a Kpa wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 Kpa, przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 Kpa. Tymczasem objęta wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w P. jako organ pierwszej instancji. Nie było podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych swoich kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych. W ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 13 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach, w jego imieniu. Z powyższych względów organy nadzoru wadliwie uznały, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez organ właściwy w sprawie - tj. Prokuratora Okręgowego w P. Wywody poczynione w decyzjach organów obu instancji nie są trafne. Odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prokurator Krajowy dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 pkt 1Kpa, zaś stan ten błędnie zaakceptował Prokurator Generalny, utrzymując w mocy (na podstawie art. 138 § 1 pkt 1Kpa) decyzję organu nadzoru pierwszej instancji. Naruszenie to obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] lipca 2017 r. Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., organ nadzoru uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. Zważy przy tym, że w dacie wydania kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji, właściwym do przyznania dodatku wyrównawczego - w rozumieniu art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze - był Prokurator Generalny, który przejął w odnośnym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.