II SA/Wa 1923/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Maria Werpachowska Protokolant starszy sekretarz sądowy - Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę-

Skarżący R. S. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. zwrócił się z wnioskiem, na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o udostepnienie mu wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych, uznane przez CZSW za zasadne z lat 2010 – 2015 i jednocześnie zaznaczył, że żądane informacje mogą być zapisane w formie plików (np. PDF) na płycie CD/DVD. Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] poinformował skarżącego, że wnioskodawca został poinformowany, iż wnioski i prośby w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie są informacjami publicznymi, albowiem dotyczą spraw indywidualnych i nie podlegają udostępnianiu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po rozpoznaniu skargi na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia [...] lipca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. akt. li SAB/Wa 917/15, zobowiązał Dyrektora Generalnego Służby Więziennej do rozpatrzenia wniosku R. S. z dnia [...] lipca 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu wskazano m.in., że żądana informacja jest informacją publiczną, jednak nie przesądzono, czy informacją prostą, czy też przetworzoną podając, iż "Dyrektor Generalny SW będzie zatem obowiązany ponownie rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2015 r. o udostępnienie wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych, uznane przez CZSW za zasadne z lat 2010 – 2015. Rozważy przy tym, czy zakres żądania strony nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej." Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej pismem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] poinformował skarżącego, że żądana przez niego informacja jest informacją przetworzoną i w związku z tym wezwał go w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, do wykazania w jakim zakresie żądana przez niego informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. stwierdził, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji przetworzonej W tej sytuacji Dyrektor Biura Dyrektora Generalnego Służby Więziennej decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, ze zm.), odmówił udostępnienia informacji publicznej "zawartej we wniosku z dnia [...] maja 2015 r." W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że żądane informacje nie podlegają odrębnemu ewidencjonowaniu, a są bezpośrednio włączone do akt każdej ze spraw skargowych (skargi, prośby, wnioski) osób osadzonych (tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych). Akta prowadzone są wyłącznie w formie papierowej. W okresie wskazanym przez skarżącego tj. 2010 – 2015 do Centralnego Zarządu Służby Więziennej wpłynęło 80270 skarg, próśb i wniosków w sprawach osób osadzonych. Wobec powyższego wyselekcjonowanie informacji, objętych zakresem wniosku, wymagałoby dokonania ręcznej kwerendy każdej ze wskazanych wyżej tysięcy spraw w celu ustalenia, ile było wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych uznanych za zasadne lub częściowo zasadne. Tak wyselekcjonowane dokumenty należałoby następnie poddać procesowi przygotowania do udostępnienia, tj. m.in. anonimizacji i skopiowaniu, co wymaga dużego nakładu pracy. Ponadto wszystkie skargi (w tym odpowiedzi na skargi uznane za zasadne), prośby i wnioski w sprawach osadzonych, bez względu na przedmiot, sporządzone przez Centralny Zarząd Służby Więziennej, są ewidencjonowane pod jednym symbolem i jest to zgodne z załącznikiem nr 2 do zarządzenia nr 13 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji o organizacji i zakresie działania archiwów zakładowych i składnic akt w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Bez względu czy są to skargi zasadne czy bezzasadne, czy są to prośby lub wnioski osadzonych, są one traktowane jednakowo i należą do tej samej kategorii ewidencyjnej. Zidentyfikowanie spośród 80270 takich dokumentów, których przedmiot odpowiada zakresowi wniosku, wymagałoby zapoznania się z treścią każdej z tych opinii. Po ustaleniu takiego stanu faktycznego sprawy, należy w pierwszej kolejności ocenić poprawność zakwalifikowania żądanej informacji do kategorii przetworzonej informacji publicznej. Wprawdzie informacja publiczna przetworzona nie posiada definicji ustawowej, to w oparciu o utrwalone w doktrynie i orzecznictwie stanowisko wskazać należy, że informacją przetworzona jest po pierwsze jakościowo nowa informacja, nieistniejąca dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci mimo iż materiały źródłowe znajdują się w posiadaniu zobowiązanego i są informacją publiczną prostą. Z wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika tylko, że ustawodawca dopuścił prawo dostępu do tego rodzaju informacji, zastrzegając je jednakże dodatkowym kryterium, a mianowicie wskazaniu, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dalszej części, powołując się na stanowisko judykatury wskazano, że informacja żądana przez skarżącego spełnia kryteria informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem Centralny Zarząd Służby Więziennej na dzień złożenia wniosku, nie dysponował gotową informacją odpowiadającą kryteriom wskazanym przez wnioskodawcę. Istotą sprawy jest to, że organ nie dysponował gotowym materiałem objętym wnioskiem z przyczyn obiektywnych i przygotowanie odpowiedzi zgodnej z oczekiwaniami wnioskodawcy byłoby procesem czasochłonnym, angażującym większą liczbę pracowników, co faktycznie mogłoby doprowadzić do dezorganizacji pracy i miałoby negatywny wpływ na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na Służbę Więzienną. Ponadto skarżący nie wskazał, że służy to ważnemu celowi publicznemu W odwołaniu do Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący wskazał, że organ posiada żądaną informację w jednym zbiorze i informacja ta została już poddana anonimizacji, zaś na wezwanie organu z dnia 4 sierpnia 2016 r. (doręczone skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2016 r.) do wyjaśnienia, jak należy rozumieć powyższe stwierdzenie oraz deklarację, że strona może udowodnić, iż żądana informacja jest gotowa do udostępnienia, odwołujący nie przedstawił odpowiedzi. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że wyselekcjonowanie dokumentów objętych zakresem wniosku, wymagałoby od organu dodatkowo przygotowania do udostępnienia, tj. m. in. anonimizacji i skopiowaniu, ewentualnie zeskanowaniu do postaci pliku PDF. Dalej wskazano, że deklaracja skarżącego zawarta w odwołaniu, wedle której skarżący może udowodnić, że komplet takich dokumentów jest gotowy do udostępnienia, jest gołosłowna bowiem mimo wezwania do przedstawienia dowodu, wymieniony się do niego nie zastosował. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że żądana informacja miałaby charakter analityczny z uwagi na konieczność ustalenia, które odpowiedzi, dotyczą skarg zasadnych, ewentualnie częściowo zasadnych. Powyższej okoliczności nie może zmienić wskazany przez skarżącego alternatywny sposób przekazania żądanych dokumentów w postaci plików PDF, bowiem czynność skanowania dokumentów jest porównywalnie pracochłonna do ich kopiowania, zaś fakt, że skarżący sam jest osobą pozbawioną wolności wskazuje, iż nie posiada on realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Z dużym prawdopodobieństwem przyjąć zatem należy, że zainteresowanie dokumentami CZSW jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą i może być pomocne w poprawie jego sytuacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, jak również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 104 § 1 i art. 7 k.p.a., zaś w uzasadnieniu podał, że organy podały nieprawdziwe informacje, ponieważ organ I instancji jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i w uzasadnieniu – powołując się na stanowisko judykatury – podał, że żądana informacja nie jest informacją przetworzoną, a w sytuacji gdy organ posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, to wykonanie prostych czynności technicznych, polegających na zliczeniu czy zestawieniu nie może być uznane za informację przetworzoną. Nie ulega również wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje nie wymagają analizowania, segregacji a jedynie anonimizacji. Jednocześnie czynność zanonimozowania i zestawienia nie powinno stanowić dużego wysiłku technicznego, organizacyjnego, a na pewno nie intelektualnego Podkreślił również, że skoro ustawodawca z prawa do informacji uczynił zasadę konstytucyjną, to ustawa o dostępie do informacji publicznej powinna być interpretowana w taki sposób, aby gwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Oznacza to, że obywatelskie prawo do informacji nie ma charakteru bezwzględnego i że ustawodawca ogranicza dostęp do informacji publicznej, respektując konieczność ważenia zasady (dostęp do informacji publicznej) i wartości wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, jako dopuszczalnych kryteriów ograniczenia zasady dostępności (interes jednostki, interes Państwa). Ograniczenia dostępności informacji publicznej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia mechanizmu proporcjonalności. Określając bowiem konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej) do celu, jaki temu przyświeca (ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 2058), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto w myśl ust. 2 tegoż przepisu, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240), oraz partie polityczne. Zatem Minister Sprawiedliwości jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie cytowanego już wyżej art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wobec powyższego została spełniona przesłanka przedmiotowa z powyższej ustawy. W dalszej części wskazać należy, że za informację publiczną uznaje się m.in. wszelką treść rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Stosownie zaś do brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e) i d) tejże ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz o stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygnięcia. Skoro zatem skarżący R. S. zwrócił się wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. o udzielenie mu informacji publicznej w postaci wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi na skargi osadzonych, uznane przez CZSW za zasadne z lat 2010 – 2015, to tym samym została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i nieograniczonym. Jedno z takich ograniczeń przewiduje przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowiąc, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. "Informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nadkładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14, Lex nr 1770329). Podzielając powyższe stanowisko należy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podnieść, że zgodnie z zasadami ewidencji i przechowywania dokumentacji w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, skargi osób osadzonych, podlegają ewidencji pod zbiorczym numerem, dedykowanym wszystkim innym opiniom prawnym. Przechowywane są natomiast w formie papierowej w aktach spraw, w których się o nie zwracano i w zasobach Biura Prawnego. Z informacji organu wynika ponadto, że w okresie 2010-2015 (do 31 sierpnia 2015 r.), do CZSW wpłynęło 80270 skarg, próśb i wniosków osób osadzonych i tymczasowo aresztowanych. Wobec powyższego, ze organ nie posiada gotowej informacji żądanej przez skarżącego, przygotowanie tej informacji publicznej z uwagi na ilość koniecznej do zapoznania się z treścią każdej odpowiedzi na skargi, przeanalizowania ich pod kątem zasadności i wyselekcjonowania dokumentacji w formie ręcznej kwerendy, a następnie dokonania anonimizacji i zeskanowanie ich w formie elektronicznej w formie plików np. PDF na płycie CD/DVD, wymaga znaczących nakładów finansowych i osobowych, jest czasochłonne oraz wiąże się z koniecznością zaangażowania pracowników organu, a tym samym oderwania ich od wykonywania bieżących zadań. Wobec powyższego organ – zdaniem Sądu – zasadnie przyjął, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Raz jeszcze podkreślić należy, że podobnie jak informacja przetworzona", tak również "szczególnie istotny interes publiczny", nie posiada w obowiązującym prawie legalnej definicji, lecz wykładni tych pojęć dokonano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Pojęcie to jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęciu interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 865/14, Lex nr 1677565). Nie sposób zatem przyjąć w niniejszej sprawie, że skarżący odbywający karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym, ma realny wpływ na funkcjonowanie określonych instytucji państwa. W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego są chybione. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem wywodzone są z naruszenia przepisów prawa materialnego. Na koniec zaś dodać należy, że organ pierwszej instancji w sentencji decyzji orzekł, że odmawia udostępnienia informacji publicznej "zawartej we wniosku z dnia [...] maja 2015 r.", lecz z jej komparycji wynika, iż wydał ją "po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. o udzielenie informacji publicznej" o treści "o udostępnienie mi wszystkich zanonimizowanych odpowiedzi, na skargi osadzonych, uznane przez CZSW za zasadne z lat 2010 – 1015", jak również w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż "W dniu [...] lipca 2015 r. do Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. wpłynął pisemny wniosek Pana R. S. z dnia [...] lipca 2015 r. (...). Jednakże – w ocenie Sądu – pomyłka ta (naruszenie przepisów postępowania), nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem z całokształtu decyzji wynika, o czym mowa wyżej, iż organ odmówił udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.