II SA/Wa 1846/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent stażysta Natalia Grzelak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2022r Rektora [...] w [...] (zwany dalej tekże jako "Organ") , który działając na podstawie art. 104, art.107 §1 i 3 oraz art. 138 § pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 775) w zw. z art. 109 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (zwanej dalej także "Pswin"), § ust. 6 i 7 oraz § 22 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 Regulaminu studiów [...] oraz § 9 ust. 3 Zasad studiowania na Wydziale [...] w [...] [...]stanowiących załącznik do zarządzenia nr [...] Dziekana Wydziału [...] w [...] [...] w sprawie zatwierdzenia Zasad studiowania na Wydziale [...] w [...], Filia w [...] [...] (zwanych dalej "Zasady studiowania na Wydziale), po rozpatrzeniu wniosku D. W. (zwanego dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2022r., utrzymał w mocy decyzję Rektora [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2022r. w sprawie skreślenia Strony z listy studentów [...], Wydział [...] w [...], rok studiów 5, kierunek [...], forma studia niestacjonarne, poziom jednolite magisterskie, z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2022r. Rektor [...] w [...] (dalej także "Uczelnia") skreślił D. W. z listy studentów [...], Wydział [...] w [...], rok studiów 5, kierunek [...], forma studia niestacjonarne, poziom jednolite magisterskie, z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce. Uzasadniając powyższą decyzję, Rektor [...] wskazał, że D. W. w semestrze zimowym w roku akademickim 2021/22 był zapisany na Seminarium magisterskie III, które bezskutecznie próbuje zaliczyć od 2016/17. Kolejne powtarzane semestry nie przynoszą efektu w postaci postępów w przygotowaniu pracy dyplomowej, na co wskazują otrzymywane oceny niedostateczne. Ponadto niezaliczony pozostaje przedmiot [...]. Podkreślił przy tym, że Student powinien zaliczyć sprawdzian w przywróconym terminie do końca roku akademickiego 2020/21 (§31 ust. 7 Regulaminu studiów). Pomimo iż Strona decyzję o przywróconym terminie egzaminu otrzymała [...] września 2021r., jednak egzaminu tego nie zaliczyła. W tym stanie rzeczy Organ uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia braku postępów w nauce, o których mowa w art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin, w zw. z § 22 Regulaminu studiów. Strona od powyższej decyzji wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do powyższego wniosku Organ stwierdził, że decyzja wydana w pierwszej instancji była prawidłowa i nie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Uzasadniając decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2022r. Organ podniósł, że Strona rozpoczęła naukę w r. ak. 2012/2013 i planowo powinna je zakończyć w r. ak. 2016/2017. Od 2018/2019 roku, od semestru letniego, Strona usiłuje zaliczyć przedmiot [...] oraz seminarium magisterskie III u dr A. S.. Zgodnie z danymi z systemu rejestrującego indywidualne postępy w nauce zestawienie tych podejścia prezentuje się następująco: - 2018L - [...]- 2,0 i seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2018Z - Seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2019L-[...]- 2,0 i seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2019Z - Seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2020L -[...]- 2,0 i seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2020Z - Seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2021L -[...]- 2,0 i seminarium magisterskie - III - 2,0 - 2021Z - Seminarium magisterskie - III • 2,0 Student powinien zaliczyć sprawdzian z przedmiotu [...] w przywróconym terminie do końca r. ak. 2020/21 (§ 31 ust 7). Decyzję o przywróconym terminie Student otrzymał [...] września 2021r., natomiast do prowadzącej przedmiot, prof. dr. hab. A. L. zwrócił się z prośbą o wyznaczenie terminu sprawdzianu dopiero w październiku 2021 r., czyli po zakończeniu roku akademickiego (por. § 25 ust 3 Zasad studiowania na Wydziale). Od dr. J. K., pełniącego funkcję [...] ds. studenckich, Student uzyskał propozycję wyjątkowego rozwiązania (wynikającego z sytuacji zdrowotnej Studenta). Według tej propozycji Strona mogłaby przystąpić do przywróconego terminu sprawdzianu w sesji letniej 2021/22. Organ podkreślił, że w wiadomości wyraźnie wskazano, że Student powinien odnieść się do tej propozycji, a następnie złożyć wniosek przez Wirtualną Uczelnię o przystąpienie do sprawdzianu w przywróconym terminie w sesji letniej 2021/22. Pomimo powyższego, Strona nie zareagowała na tę propozycję, tj. Student ani nie odpowiedział na maila dr. K., ani nie złożył podania. Organ wyjaśnił także, odnosząc się do kwestii dostosowania formy sprawdzianów do rodzaju niepełnosprawności Strony, że zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 1 Zasad dotyczących zapewniania osobom z niepełnosprawnościami warunków do pełnego udziału w procesie przyjmowania na studia, do szkół doktorskich, kształceniu na studiach i w szkołach doktorskich lub prowadzeniu działalności naukowej w [...], takie dostosowanie odbywa się na pisemny wniosek Studenta, jednakże D. W. nie wystąpił również i z takim wnioskiem. Ponadto Organ podniósł, że Strona wykazuje brak postępów w nauce w zakresie seminarium magisterskiego. Mianowicie Strona nie jest wstanie uzyskać pozytywnej weryfikacji efektów uczenia się na dla seminarium III od r. ak. - 2016/17. Obejmuje to ośmiokrotne powtarzanie tego semestru seminarium, konsekwentnie kończące się oceną niedostateczną. Dlatego też Organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Strony, nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, uznając, iż decyzja ta była prawidłowa. Pismem z dnia [...] września 2022r. D. W. poprzez ustanowionego pełnomocnika – adw. J. P. wniósł skargę na decyzję Rektora [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2022 r., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a mianowicie: "art. 108 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce o dodatkach mieszkaniowych" ( pisownia w oryginale) przez przyjęcie, że spełniona jest przesłanka upoważniająca do wydania decyzji o skreśleniu D. W. z listy studentów opisana w wyżej wymienionych przepisie, a polegająca "na brak postępów w nauce, w sytuacji, gdy skarżący zaliczył wszystkie przedmioty poza [...], na zaliczenie którego to przedmiotu został mu udzielony dodatkowy termin"; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77§1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego, w ten sposób iż organ administracyjny nie przeprowadził postępowania dowodowego zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego, pomijając przy tym dotychczasowe osiągnięcia w nauce D. W., przebytą przez skarżącego chorobę, w tym depresję oraz fakt, że na niezaliczenie przez skarżącego sprawdzianu z przedmiotu "[...]" miał wpływ sposób przeprowadzenia egzaminu, stanowiący ogromne ograniczenie dla skarżącego z uwagi na jego niepełnosprawność. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że organ wydał decyzję o skreśleniu skarżącego z listy studentów, a jako podstawę wskazał niezaliczenie przedmiotu "[...]" mimo że uprzednio wyraził zgodę na zaliczenie w/w przedmiotu w sesji letniej. Tym samym decyzja została wydana zanim upłynął termin na zaliczenie przedmiotu. Nie może stanowić podstawy do wydania skarżonej decyzji fakt, że skoro D. W. nie odpowiedział na jednego maila, to nie zamierzał przystąpić do egzaminu. Skarżący od samego początku próbował wyjaśnić organowi zaistniałą sytuację. Przedstawił również okoliczności niezaliczenia wskazanych przedmiotów. Nie wynikało to z braku chęci skarżącego, lecz z obiektywnie istniejących przeszkód w postaci złego stanu zdrowia skarżącego, w tym przebytej depresji. Nie można przy tym pominąć również faktu, że mimo wiedzy Uczelni o posiadanych przez skarżącego niepełnosprawnościach w zakresie narządu ruchu i wzroku, egzamin był przeprowadzany w formie online bez wydłużonego dla D. W. czasu na rozwiązanie zadań. Należy zatem stwierdzić, że uczelnia w żaden sposób nie wspiera studentów z niepełnosprawnościami w dążeniu do realizacji ich marzeń. Okoliczności, które zostały przedstawione powyżej pozostały całkowicie poza zainteresowaniem organów. Gdyby na etapie chociażby postępowania w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy przeprowadzono postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez skarżącego, rektor mógłby przekonać się, że w rzeczywistości na fakt niezaliczenia przez skarżącego seminarium magisterskiego oraz [...] miały wpływ czynniki niezależne od skarżącego, a nadto termin do zaliczenia przedmiotu jeszcze nie minął. W konsekwencji organ wydał decyzję, która jest przedwczesna i "niesprawiedliwa", a nadto narusza art. 108 ust 2 pkt 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez jego błędną wykładnię. W przedmiotowej sprawie rektor dopuścił się także naruszenia prawa przepisów procedury, tj. art. 7, 77 i 80 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej: k.p.a.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ramach uznania administracyjnego organ może, ale nie musi, wydać decyzji skreślającej studenta z listy studentów, nawet, gdy wystąpi jeden z przypadków wymienionych w art. 108 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skreślenie z listy studentów na podstawie art. 108 ust. 2 pkt 2 ustawy jest zatem prawem, a nie obowiązkiem organu. Przy czym pamiętać trzeba, że uznaniowy charakter tego typu decyzji nie oznacza, że wyboru rozstrzygnięcia organ może dokonać w sposób całkowicie dowolny. To właśnie na organie, zgodnie z postanowieniem art. 7 i 77 k.p.a. ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego, a co za tym idzie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Dotyczy to tych sytuacji, w których wydanie decyzji ma charakter uznaniowy, jak również tych sytuacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w których wydanie decyzji ma charakter obligatoryjny przy wystąpieniu określonych przesłanek. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – zwaną dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja skreślająca Skarżącego z listy studentów, zaś zarzuty skargi dotyczą naruszenia tak prawa materialnego, jak i procesowego. Zdaniem Skarżącego organ dokonał wadliwej wykładni art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin poprzez wadliwe przyjęcie, iż w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka upoważniająca do wydania decyzji o skreśleniu Skarżącego z list studentów tj. brak postępów w nauce, gdyż Strona zaliczyła wszystkie przedmioty poza [...], na zaliczenie którego to przedmiotu studentowi został udzielony dodatkowy termin. Z kolei naruszenia przepisów prawa Skarżący upatruje w nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego zmierzającego do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a nadto pominięciu dotychczasowych osiągnięć w nauce Skarżącego, jego choroby oraz faktu, że na niezaliczenie przedmiotu "[...]" miał wpływ sposób przeprowadzenia tegoż egzaminu, stanowiący "ogromne ograniczenie dla skarżącego z uwagi na jego niepełnosprawność". Przy tak sporządzonej konstrukcji i sformułowanych zarzutach skargi, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest do rozpoznania zarzutów natury procesowej, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumcji przepisów materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd odstępuje od powyższej zasady, gdyż analiza zarzutów naruszenia przepisów postępowania prowadzi do wniosku, że w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Organ przepisów prawa materialnego - art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin, tj. czy w stanie faktycznym sprawy Organ mógł zastosować przesłankę "stwierdzenia braku postępów w nauce". W sprawie niespornym jest, że skreślenie Skarżącego z listy studentów nastąpiło na podstawie przepisu art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin, który stanowi, że student może być wykreślony z listy studentów w przypadku stwierdzenia "braków postępów w nauce". Podkreślenia przy tym wymaga, że Ustawa o szkolnictwie wyższym nie zawiera definicji pojęcia "braków postępów w nauce" oraz, że – jak słusznie zauważa pełnomocnik w skardze – decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Inaczej określając, komentowana ustawa daje organom uczelni "uznaniowe" uprawnienie do skreślenia studenta z listy studentów, jeżeli nie odnotowuje on progresu w nauce przynajmniej na minimalnie dopuszczonym poziomie. Dodać można, że przywołana regulacja stanowi refleks podstawowych obowiązków studenta, do których należy obowiązek uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów oraz obowiązek składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów, zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 Pswin. Uznaniowość decyzji o skreśleniu studenta z listy studentów w następstwie braku postępów w nauce wyraża się w braku nakazu wydania takiego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, jak także prawidłowo konstatuje w skardze pełnomocnik Skarżącego, normatywnie dopuszczonymi wariantami działania organów uczelni wobec studenta, który nie osiągnął postępów w nauce jest albo skreślenie go z listy studentów, albo pozostawienie go na tej liście. Każde z tych działań jest normatywnie równoprawne, o ile organ należycie ustalił wszystkie okoliczności faktyczne w sprawie, zagwarantował studentowi przysługujące mu uprawnienia procesowe oraz prawidłowo skonfrontował interes społeczny ze słusznym interesem studenta. Zauważyć też należy, że właśnie dlatego, że ustawa o szkolnictwie wyższym nie definiuje pojęcia "stwierdzenia braku postępów w nauce", kwestie te zostały przekazane do władztwa prawa wewnętrznego uczelni, stanowiącego wyraz autonomii uczelni, która znajduje umocowanie w Konstytucji RP. Aktem takim jest niewątpliwie Regulamin studiów, który normuje relacje pomiędzy studentem a uczelnią. Co wymaga podkreślenia, akty te z jednej strony są przepisami wiążącymi organ uczelni przy wydawaniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach dotyczących studenta, z drugiej zaś wyznaczają zasady postępowania oraz obowiązki i uprawnienia studenta. Dlatego też powinny być przestrzegane zarówno przez uczelnię, jak i studenta. W tym miejscu Sąd porządkowo przypomina, że materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia jest zarówno komentowany art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin, jak i postanowienia § 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 38 ust. 1 pkt 3 Regulaminu studiów oraz § 9 Zasad studiowania na Wydziale, które miały zastosowanie w realiach sprawy. W ocenie Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych podniesionymi zarzutami, nie daje podstaw aby twierdzić, że w sprawie doszło do wadliwego zastosowania art. 108 ust. 2 pkt 2 Pswin czy też wskazanych wyżej aktów prawa wewnętrznego Uczelni, gdyż skreślenie Skarżącego z listy studentów [...] nastąpiło na podstawie przywołanego wyżej przepisu ustawy o szkolnictwie wyższym oraz wewnątrzuczelnianych aktów prawnych, w tym w szczególności Regulaminu studiów oraz Zasad studiowania obowiązujących w Uczelni. Wynika to wprost z § 22 ust. 1 pkt 2 Regulaminu studiów, stanowiącego że Rektor, w drodze decyzji administracyjnej, może skreślić studenta z listy studentów w przypadku stwierdzenia braków postępów w nauce. Postępy w nauce ocenia się po pierwszym semestrze każdego roku akademickiego na podstawie kryterium określonego w zasadach studiowania na wydziale (ust. 2). Zgodnie zaś z § 38 ust. 1 pkt 3 Regulaminu studiów. Dziekan, po zasięgnięciu opinii kolegium wydziału, określa zasady studiowania na wydziale w zakresie obejmującym w szczególności: (pkt 3) kryterium uznania postępów w nauce po pierwszym semestrze oraz sposób stwierdzania braku postępów w nauce. Z kolei, postanowienie § 9 ust. 3 Zasad studiowania wskazuje, iż za brak postępów w nauce uznaje się uzyskanie przez studenta ocen niedostatecznych z połowy lub więcej przedmiotów, na które student był zapisany w pierwszym semestrze każdego roku akademickiego lub nieprzystąpienie do obowiązkowych zapisów na przedmioty powtarzane lub wyznaczone różnice programowe w przypadku studentów wznawiających studia w danym roku akademickim. Z przytoczonych regulacji wynika więc, że kryterium postępów w nauce ocenia się po zakończeniu pierwszego semestru danego roku akademickiego. W ocenie Sądu, z analizy akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że student D. W. w semestrze zimowym roku akademickiego zapisany był wyłącznie na przedmiot Seminarium magisterskie III i przedmiotu tego nie zaliczył. Bezsporne zatem jest, iż kryterium braku postępów w nauce określone w Zasadach studiowania, w okolicznościach niniejszej sprawy zostało spełnione. Dodać przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skargi, okoliczności te nie mogą budzić wątpliwości w świetle wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego oraz rzetelnej ich oceny, zaś ustalenia faktyczne w tym zakresie poczynione przez Organ, a szeroko opisane w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, Sąd przyjmuje jako własne, gdyż mają pełne oparcie w aktach sprawy. Oczywiście niezasadny jest w tym aspekcie zarzut skargi, iż skoro Skarżący zaliczył wszystkie przedmioty poza [...], to w sprawie nie można mówić o wystąpieniu przesłanki "braku postępów w nauce". Autor skargi pomija bowiem fundamentalną kwestie, tj. że w semestrze letnim roku akademickiego 2018/2019 powinien zrealizować i zaliczyć dwa przedmioty: [...] oraz Seminarium magisterskie III. Skarżący nie zaliczył wyżej wskazanych przedmiotów i następnie czterokrotnie powtarzał przedmiot [...] i ośmiokrotnie powtarzał przedmiot Seminarium magisterskie III. Co jednak najistotniejsze, Skarżący do dnia skreślenia z listy studentów nie uzyskał zaliczenia z ww. przedmiotów, co bezspornie wynika z akt sprawy (por. k. akt 32-39). W ocenie Sądu, nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi sprowadzające się do tezy, że organ wydał decyzję o skreśleniu z listy studentów przedwcześnie, gdyż otrzymał zgodę na zaliczenie przedmiotu "[...]" w semestrze letnim. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że – w istocie – jak wynika z analizy akt sprawy, Skarżący w dniu [...] września 2021 roku otrzymał zgodę na zaliczenie przedmiotu [...] w indywidualnym terminie, po uprzednim ustaleniu z prof. L., prowadzącą ten przedmiot. Taki tryb ma umocowanie w § 31 ust. 5 Regulaminu studiów, zgodnie z którym w indywidualnych przypadkach, związanych z okolicznościami niezależnymi od studenta, po uzyskaniu pozytywnej opinii prowadzącego zajęcia, student może ubiegać się o zgodę dziekana na przyznanie prawa do indywidualnego terminu sprawdzianu. Wniosek należy złożyć najpóźniej na tydzień przed regularnym terminem sprawdzianu. Sprawdzian w terminie indywidualnym musi odbyć się w trakcie roku akademickiego, w którym dany przedmiot był realizowany. Jednocześnie podkreślić należy, że Rok akademicki trwa od 1 października do 30 września (por. § 28 ust. 1 Regulaminu studiów) oraz, że okresem rozliczeniowym dla studenta, obejmującym potwierdzenie wypełnienia obowiązków dydaktycznych i uzyskania efektów uczenia się określonych w programie studiów, jest rok akademicki (por: § 29 ust. 1 Regulaminu studiów). Tymczasem z ustaleń faktycznych wynika, że Skarżący o wyznaczenie indywidualnego terminu sprawdzianu zwrócił się dopiero 17 października 2021 roku, czyli po zakończeniu roku akademickiego. Oznacza to, że nie spełnił on regulaminowego wymogu uzyskania zaliczenia w tym samym roku akademickim, w którym organizowany był przedmiot. Dalej Sąd zauważa, że - biorąc pod uwagę wyjątkową sytuacje związaną ze stanem zdrowia Skarżącego - Prodziekan ds. studenckich dr J. K. pomimo upływu terminu na zaliczenie sprawdzianu zaproponował Skarżącemu niestandardowe rozwiązanie sytuacji, a mianowicie możliwość zaliczenia przedmiotu w kolejnym roku akademickim w semestrze letnim. Warunkiem skorzystania z tej propozycji było złożenie przez Skarżącego podania o przystąpienie do sprawdzianu w przywróconym terminie w sesji letniej 2021/2022 za pośrednictwem Wirtualnej Uczelni. Skarżący także i w tym przypadku nie wywiązał się z korzystnych dla niego ustaleń, gdyż do tak zakreślonego trybu odniósł się dopiero w dniu doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia go z listy studentów. Bezspornym w sprawie jest, że Skarżący nie odpowiedział na wiadomość e-mail od dr. J. K. oraz nie złożył podania w sposób wymagany Regulaminem studiów, tj. za pośrednictwem Wirtualnej Uczelni lub w formie pisemnej (por. § 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów) a zatem nie było podstaw do uznania, iż przystępuje on do zaliczenia przedmiotu w kolejnym roku akademickim. Odnosząc się odrębnie do eksponowane w skardze zarzutu "przebytej przez skarżącego choroby, w tym depresji" oraz sposobu przeprowadzenia egzaminu, który nie uwzględniał ograniczeń wynikających ze stanu zdrowia Skarżącego, Sąd stwierdza, że analiza akt prowadzi do wniosku, że zainteresowany nie zwracał się do Uczelni z podaniami o dostosowanie organizacji sprawdzianów do jego potrzeb, ani też nie zasygnalizował, iż takiej pomocy potrzebuje. Sąd zauważa przy tym, że Uczelnia w wykonaniu dyspozycji art. 11 ust. 1 pkt 6 Pswin aby stworzyć także osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki do pełnego udziału w procesie przyjmowania na uczelnię w celu odbywania kształcenia, kształceniu oraz prowadzeniu działalności naukowej, wprowadziła specjalnie dedykowane dla tej kategorii studentów w § 41 ust. 4 pkt 1 Regulaminu - Zasady wsparcia osób z niepełnosprawnościami. Zgodnie z tymi przepisami, Uczelnia oferuje m.in. usługę asystenta, tłumacza języka migowego, stenotypisty, wsparcie psychologiczne, dostosowanie materiałów dydaktycznych, bezpłatne kserowanie notatek i materiałów, a także - prawo do indywidulanej organizacji sprawdzianów, czy też urlop zdrowotny z możliwością zaliczania wybranych przedmiotów. W celu przyznania takiej pomocy zainteresowany student winien jednak spełnić warunki określone w przytoczonych Zasadach. Skarżący także i w tym przypadku, jak wynika z analizy akt sprawy, nie zwracał się do Uczelni z podaniami o dostosowanie organizacji sprawdzianów do jego potrzeb ani nie zasygnalizował, iż takiej pomocy potrzebuje. Dlatego też "ogólnikowy" na tym tle zarzut, że "Uczelnia nie wspiera studentów z niepełnosprawnościami" należało ocenić jako chybiony. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ zaskarżone decyzje są prawidłowe i nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego, Sąd obowiązany był na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.