II SA/Wa 1816/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oddala skargę

M. B. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej, jako: organ lub KGP) z dnia [...] lipca 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej także, jako: organ I instancji) z dnia [...] maja 2025 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636) zwolnił skarżącego ze służby w Policji, z dniem [...] czerwca 2023 r. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, w dniu [...] września 2023 r., Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2376/23, uchylił zaskarżony rozkaz personalny KGP z dnia [...] września 2023 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia [...] października 2024 r. W związku z powyższym skarżący w dniu [...] października 2024 r. został przywrócony do służby z mocy prawa na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. W dniu [...] października 2024 r. skarżący złożył raport skierowany do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, w którym zgłosił gotowość niezwłocznego podjęcia służby, a także wskazał, że "orzeczeniem komisji lekarskiej nr [...]" uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji, a zatem wnosi o zwolnienie go z tej służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. organ I instancji, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] lutego 2025 r. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2025 r., doręczonym w dniu [...] maja 2025 r., powyższą decyzję utrzymał w mocy. Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. organ I instancji zwolnił skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem [...] lutego 2025 r. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu [...] lutego 2025 r. Skarżący w dniu [...] marca 2025 r. zrzekł się prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, a zatem stała się ona ostateczna i prawomocna. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji o: Przeprosiny na piśmie za bezprawne "wyrzucenie" z Policji, Zwrot orzeczenia nr [...] Komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r., Uszanowanie i zaprzestanie "deptania moich praw" poprzez wydanie przez właściwego przełożonego rozkazu personalnego, który winien być sporządzony po przywróceniu go do służby, Zwrot kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2376/23, Wypłatę: Uposażenia za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2023-2024, Uposażenia za okres od przywrócenia do służby do dnia zwolnienia ze służby, tj. od dnia [...] sierpnia 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r., bądź od dnia zgłoszenia gotowości do służby, tj. od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r., Obligatoryjnych podwyżek przysługujących w czasie bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Świadczenia za długoletnią służbę, Ekwiwalentu za urlop za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Równoważnika pieniężnego za umundurowanie za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Nagrody rocznej za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Równoważnika za remont mieszkania za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Dofinansowania do wypoczynku za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Równoważnika "za 1000 km, zwrot kosztów biletów PKP" za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025, Innych należnych mu z urzędu świadczeń, a niewymienionych w tym wniosku za okres bezprawnego zwolnienia ze służby w latach 2024-2025. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2025 r., odniesiono się do żądań skarżącego, wyjaśniając, że przywrócenie funkcjonariusza do służby następuje z mocy prawa, z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową, a zatem nie ma podstaw do wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Ponadto wskazano, że w zakresie wniosków określonych w punktach V. 1-3 i 5 organ dokona odrębnych rozstrzygnięć merytorycznych w przedmiocie każdego z żądań, z uwzględnieniem unormowań przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji administracyjnych, ewentualnie realizację czynności materialno-technicznej. Jednocześnie w kontekście żądania zawartego w pkt V.11 organ wezwał stronę do doprecyzowania tego żądania, jednak skarżący nie odpowiedział. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, po rozpatrzeniu wniosków zawartych w pkt V.1, V.2, V.3 wystąpienia strony z dnia [...] marca 2025 r.: I. Odmówił wypłaty uposażenia za lata 2023-2024 ponad wymiar wypłaconego uposażenia w okresie od dnia [...] stycznia 2023 r. do dnia [...] czerwca 2023 r., II. Odmówił wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r, III. Odmówił wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r., IV. Odmówił wypłaty kwot podwyżek uposażenia za lata 2024-2025. Wskazana decyzja została stronie doręczona w dniu [...] czerwca 2025 r. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji "w części odmowy ujętej punkcie III", tj. odmowy wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r. KGP utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części przytoczył art. 99 ust. 1 i 2, art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji i wskazał, że oczywistym jest zatem, że prawo do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych należnych policjantowi nie przysługuje za okres pozostawania w stosunku służbowym, lecz za okres pełnienia służby, o którym można mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych. Organ odwołał się do art. 42 ust. 1 i ust. 7 ustawy o Policji i podniósł, że reaktywowanie stosunku służbowego przez przywrócenie do służby z uwagi na swój ekstraordynaryjny charakter nie może mieć zatem trwałej postaci. Wymaga niejako następczego potwierdzenia przez przywróconego policjanta gotowości pełnienia służby. Dalsze istnienie takiego stosunku wymaga wobec tego podjęcia przez przywróconego policjanta określonego działania, i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Funkcjonariusz musi najpierw spełnić warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, tj. w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosić gotowość niezwłocznego jej podjęcia. W przeciwnym razie stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Dopiero spełnienie warunku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, umożliwia weryfikację przymiotów przywróconego do służby policjanta, w celu ustalenia, czy spełnia wymogi niezbędne do pełnienia służby, a tym samym czy może być dopuszczony do jej pełnienia. Jak wynika wprost z treści art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Zgłoszenie gotowości do służby w ustawowym terminie determinuje zatem do zbadania przez organ Policji, czy funkcjonariusz w ogóle jest zdolny do jej pełnienia. Pozytywna weryfikacja przymiotów przywróconego do służby policjanta obliguje do mianowania go na stanowisko służbowe równorzędne z tym, które zajmował przed zwolnieniem ze służby w Policji. Rozkaz personalny - decyzja administracyjna o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe określa nie tylko aktualne stanowisko służbowe funkcjonariusza (równorzędne do tego, które zajmował on przed zwolnieniem ze służby), ale również poszczególne, tj. aktualne na dzień wydania tej decyzji, składniki uposażenia funkcjonariusza, należne na tym stanowisku. Wówczas też policjant jest dopuszczony do służby, tj. ma prawo podjąć służbę. Z dniem zaś podjęcia służby powstaje po stronie policjanta prawo do uposażenia, chyba, że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie przez niego tej służby (art. 42 ust. 4 ustawy o Policji). W ocenie organu, otrzymywanie uposażenia przez policjanta przywróconego do służby jest ściśle związane z faktycznym jej podjęciem, a zatem możliwością i obowiązkiem wykonywania zadań służbowych. W przypadku natomiast niepodjęcia służby (po uzyskaniu prawa do jej podjęcia) otrzymywanie uposażenia uzależnione jest od istnienia (w dacie dopuszczenia do służby) okoliczności usprawiedliwiających niepodjęcie służby. Dalej organ wyjaśnił, że uchylenie przez Sąd rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza przy tym, że wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Wyrok uchylający decyzje o zwolnieniu ze służby zobowiązuje jedynie strony postępowania oraz innych uczestników obrotu prawnego do traktowania wymienionego policjanta jako pozostającego w stosunku służbowym, a niejako faktycznie pełniącego służbę w Policji. Analiza treści art. 42 ustawy o Policji wskazuje, że ustawodawca rozróżnia kwestie przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Wykładnia językowa i systemowa tego przepisu prowadzi zaś do wniosku, że samo przywrócenie do służby, niezwłoczne zgłoszenie gotowości podjęcia służby (a nawet dopuszczenie do służby), nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Natomiast, przy interpretacji zwrotu "okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby" należy uwzględnić treść art. 42 ust. 3 omawianej ustawy. Pozwala ona uznać, że okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby odnoszą się do policjanta zdolnego do podjęcia służby. Tym samym w świetle przepisów ustawy o Policji, zarówno przywrócenie policjanta z mocy prawa do służby na stanowisko równorzędne (art. 42 ust. 1 cyt. ustawy), jak i zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby (art. 42 ust. 2 cyt. ustawy), nie skutkuje powstaniem prawa policjanta do uposażenia. Przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są różnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Pierwsza reaktywuje stosunek służbowy, druga decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym. Przenosząc powyższe na tło tej sprawy KGP podniósł, że treść orzeczenia nr [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. o uznaniu skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji, spowodowała, że skarżący nie mógł zostać dopuszczony do służby (nie mógł podjąć tej służby), a tym samym po jego stronie nie powstało prawo do uposażenia. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2025 r., organ I instancji zwolnił zatem skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem [...] lutego 2025 r. Skarżącemu zatem – w okresie objętym żądaniem – uposażenie nie przysługiwało (prawo do tego uposażenia nie powstało po stronie policjanta, bowiem nie podjął on służby, bo w związku z niedopuszczeniem do niej, podjąć tej służby nie mógł). Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, że przywrócony do służby policjant, który w terminie ustawowym zgłosił swoją gotowość do pełnienia tej służby, powinien być niejako automatycznie mianowany na stanowisko służbowe. Organ podkreślił, że ani przywrócenie do służby, które nastąpiło z mocy prawa (ex lege), ani też rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby, nie kształtują na nowo parametrów finansowych przywróconego do służby policjanta. Jeżeli reaktywacja stosunku służbowego w wyniku przywrócenia policjanta do służby nie doprowadziła do mianowania go na stanowisko służbowe równorzędne z tym, które zajmował przed zwolnieniem, to jego zwolnienie ze służby w trybie art. 42 ust. 2 albo 42 ust. 3 ustawy o Policji, nie skutkuje uaktualnieniem posiadanych przez niego parametrów finansowych, które posiadał zajmując określone stanowisko służbowe przed zwolnieniem ze służby, w związku z którym nastąpiło to przywrócenie. Oczywiście przywrócenie do służby skutkuje obligatoryjnym przyznaniem świadczenia pieniężnego za okres pozostawania policjanta poza służbą, o którym mowa w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. Świadczenie to nie jest jednak "uposażeniem", o którym mowa w art. 99 i art. 110 ust. 1 ustawy o Policji. Świadczenie to ma bowiem charakter odszkodowawczy (rekompensacyjny), a art. 42 ust. 5 cyt. ustawy wskazuje jedynie, w jakiej wysokości świadczenie to ma być wypłacone, tzn. ma być równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Okres od dnia przywrócenia policjanta do służby w Policji do dnia jego zwolnienia wlicza się natomiast do stażu jego służby, co w konsekwencji zwiększa jego wysługę emerytalną. W sytuacji stwierdzenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności policjanta do służby, wypłaca się mu uposażenie do dnia zwolnienia ze służby. Dotyczy to jednak funkcjonariuszy, którym uposażenie takie faktycznie przysługuje. W związku z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2376/23, doszło wprawdzie do "reaktywowania" stosunku służbowego skarżącego, jednak nie powrócił on do faktycznego "pełnienia" służby w Policji, ponieważ nie został do niej dopuszczony. Pomimo zatem pozostawania w stosunku służbowym od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r., skarżący faktycznie służby nie podjął (w wyniku ustalenia braku możliwości dopuszczenia do tej służby), a tym samym nie przysługiwało mu uposażenie. Organ dodał, że jeżeli skarżący nie był uprawniony ani zobowiązany do podjęcia czynności służbowych, to brak było podstaw do zwalniania go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby, na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2269). Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Wyrażona w tym przepisie zasada legalizmu wiąże się ściśle z koncepcją demokratycznego państwa prawnego (zob. wyrok TK z 16 marca 2011 r., K 35/08). Wymóg działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach określonych przez prawo jest bowiem jednym z konstytutywnych elementów demokratycznego państwa prawnego służąc również realizacji innych zasad wywodzonych z art. 2 Konstytucji RP. W szczególności dotyczy to zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, a także zasady pewności i bezpieczeństwa prawnego (zob. M. Florczak-Wątor [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, LEX/el. 2021, art. 7, nb. 1-2); 2. przepisu art. 7 K.p.a., w wyniku stronniczego ustalania rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, organ nie kierował się bowiem ani interesem społecznym ani też słusznym interesem obywatela, a jedynie swoją ambicją w wykazaniu wyższości i Jedynej najsłuszniejszej racji, co w istocie pozostaje również sprzeczne z interesem indywidualnym skarżącego; 3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1 i 4, art. 106 ust. 3, art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przekroczeniu przez organ I i II instancji granic uznania administracyjnego w wyniku rażąco dowolnego, wybiórczego i arbitralnego przyjęcia, że uposażenie funkcjonariuszowi po przywróceniu do służby, nie należy się. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postepowania, wydane w stosunku do niego decyzje (rozkazy personalne) i podniósł, iż nie zgadza się z wykładnią przepisów ustawy o Policji dokonaną przez organ. W ocenie skarżącego w sytuacji gdy funkcjonariusz w wyniku długoterminowego zwolnienia lekarskiego był kierowany na komisję lekarską, a ta stwierdzała, że policjant jest trwale niezdolny do dalszego pełnienia służby to wówczas takiemu policjantowi wypłaca się uposażenie do dnia zwolnienia ze służby, a nie do dnia uzyskania orzeczenia komisji lekarskiej. Oczywistym jest również, że w takiej sytuacji przełożony właściwy w sprawach osobowych zwalnia z obowiązków służbowych policjanta do dnia zwolnienia ze służby w policji. To z kolei udowadnia, że orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby jest okolicznością usprawiedliwiającą niepodjęcie służby. Skarżący podniósł, że organ I instancji nie zwolnił go ze służby w Policji też w ustawowym terminie 3 miesięcy, co bezpośrednio wynika z art. 41 ust. 3 ustawy o policji. Zwolnienie ze służby w policji w dniu [...] luty 2025 r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nie ma zatem żadnej mocy prawnej i jako decyzja administracyjna jest nieważna i nieobowiązująca co wynika z Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 156. Wobec powyższego oznacza to, że okres od dnia [...] października 2024 r. do dnia dzisiejszego należy uznać za okres służby w policji i za który do dnia zwolnienia ze służby skarżącemu należy się uposażenie na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 42 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Co istotne na tle tej sprawy, w myśl art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1302/15, przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są różnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Pierwsza reaktywuje stosunek służbowy, druga decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym. W przypadku zatem przywrócenia policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego jej podjęcia, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne. Dla określenia, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji niezbędne jest m.in. skierowanie go na badania lekarskie w celu oceny zdolności fizycznych i psychicznych, a także przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych (art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy). Jednocześnie, art. 42 ust. 3 ustawy o Policji reguluje sytuację, w której policjant po przywróceniu do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia, nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W takim przypadku, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Oznacza to, że organ dopiero po stwierdzeniu, że policjant może być dopuszczony do służby, wydaje rozkaz personalny, w którym określa m.in. stanowisko służbowe, na którym przywrócony policjant ma pełnić służbę. W świetle powyższego przyjąć więc należy, iż najpierw następuje przywrócenie do służby (co ma miejsce z mocy prawa) następnie zgłoszenie gotowości do służby, a następnie stadium sprawdzenia przez organ czy policjant może być dopuszczony do służby. Negatywny wynik dla przywróconego do służby oznacza rozwiązanie stosunku służbowego zaś pozytywny wydanie rozkazu powołującego na konkretne stanowisko. Samo zgłoszenie gotowości podjęcia służby, a nawet dopuszczenie do służby, nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Podjęcie służby należy zatem rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1495/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 389/16). Na gruncie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji nabycie przez policjanta prawa do uposażenia jest normatywną konsekwencją podjęcia służby. Prawo do uposażenia winno wiązać się bowiem z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 407/21). Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r. (sygn. akt I PZP 60/91) uposażenie nie jest, co do zasady, świadczeniem wynikającym z samego tylko pozostawania przez policjanta w stosunku prawnym, lecz zostało powiązane z realnym wykonywaniem przez niego zadań służbowych. "Podjęcie służby" zatem w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji należy rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym po zgłoszeniu gotowości do pełnienia służby (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lutego 2017 r. w sprawie I OSK 1495/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1271/17). Ponadto zauważyć należy, iż fakt, że określone w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji prawo do uposażenia jest bezpośrednio powiązane z podjęciem służby potwierdza również treść art. 42 ust. 5 tej ustawy. Z przepisu tego wynika, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3, stanowiącym, że jeżeli o przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Ustawodawca przewidział zatem inne świadczenie niż uposażenie w sytuacji, gdy następuje przywrócenie do służby, a nawet zgłoszenie gotowości jej pełnienia. Świadczenie to zostało określone jako "świadczenie pieniężne równe uposażeniu", co oznacza, że nie jest ono uposażeniem. Pozostawanie policjanta w stosunku służbowym, bez podejmowania służby, nie rodzi prawa do uposażenia. Prawo do uposażenia powstaje bowiem z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ustawy o Policji). W sprawie jest niesporne, że w stosunku do skarżącego nie został wydany rozkaz personalny w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe po przywróceniu go do służby w z dniem [...] października 2024 r. Skarżący nie mógł podjąć służby albowiem orzeczeniem komisji lekarskiej nr [...] uznany został za trwale niezdolnego do służby w Policji. W tej sytuacji nie powstało po stronie policjanta prawo do uposażenia za wskazany w żądaniu okres tj. od dnia [...] października 2024 r. do dnia [...] lutego 2025 r. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, o których mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, za okoliczność usprawiedliwiającą niepodjęcie służby, o której mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, a więc taką, która nie ma wpływu na prawo policjanta do uposażenia, może być uznana wyłącznie sytuacja, kiedy policjant zdolny do służby i spełniający pozostałe przesłanki z art. 25 ustawy o Policji, a zatem dopuszczony do służby, nie podejmuje jej z usprawiedliwionych przyczyn (np. konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem, czy zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby). Stwierdzenie przez komisję lekarską niezdolności policjanta do służby nie może być uznane za taką okoliczność, a zatem tego rodzaju sytuacja w omawianym przypadku nie wystąpiła. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. organ I instancji zwolnił skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, z dniem [...] lutego 2025 r. a także rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. organ I instancji, na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Końcowo wyjaśnienia wymaga, że w tym postępowaniu Sąd nie mógł badać legalności (zgodności z prawem) rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który to rozkaz personalny wydany został w odrębnym postępowaniu. Skarżącemu przysługiwały natomiast przewidziane przez prawo środki odwoławcze. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący sformułował do organu wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r., a zatem organ zobowiązany będzie do przeprowadzenia odrębnego postepowania w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i zapadła w należycie przeprowadzonym postępowaniu, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).