II SA/Wa 1800/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej jako "organ pierwszej instancji" lub "KWP") decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), cofnął R. M. (dalej jako "strona", "odwołujący się" lub "skarżący") pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Z uzasadnienia decyzji KWP wynika, że cofnięcie stronie pozwolenia na broń nastąpiło w wyniku naruszenia przez nią zasad przechowywania broni i amunicji. Strona przechowywała jedną jednostkę broni palnej pod materacem łóżka i w wyniku włamania doszło do jej kradzieży, co spowodowało, że broń dostała się w ręce osoby nieuprawnionej. Broń i amunicję należy zaś przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Strona lekceważąc kwestie zabezpieczenia legalnie posiadanej broni zignorowała obowiązujące ją przepisy prawa, a to wzbudza uzasadnioną obawę, że może ona ich nadal nie przestrzegać. Od powyższej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata wniosła odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną i zbyt rozszerzoną wykładnię skutkującą cofnięciem jej pozwolenia na broń palną myśliwską. Odwołujący się wskazał, że KWP nie wziął pod uwagę takich okoliczności jak te, że broń była pozostawiona poza pancerną szafą z wymontowanym zamkiem, co uniemożliwia jej użytkowanie. Postawa strony miała charakter incydentalny, strona nigdy nie była karana i nie wchodziła w konflikty z prawem, ma nieskazitelny charakter oraz nienaganną opinię w środowisku i społeczności, w których funkcjonuje. Ponadto Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym wskazał, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego stronie nie jest znaczna oraz istnieje uzasadnione przypuszczenie, że będzie ona przestrzegała w przyszłości zasad porządku prawnego i współżycia społecznego. Skarżący od 33 lat posiada pozwolenie na broń i jest członkiem koła łowieckiego, a pozbawienie przedmiotowych uprawnień wiąże się dla niego ze zbyt dotkliwymi skutkami. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że skradziona broń zostanie odzyskana, ponieważ strona aktywnie uczestniczy w postępowaniu karnym przeciwko osobie, która tej kradzieży się dopuściła. Pełnomocnik strony podniósł także, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 poprzez dowolną, lakoniczną i pobieżną ocenę materiału dowodowego, a także art. 78 § 1 z uwagi na nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony o jej przesłuchanie i uznanie, że dołączone do akt sprawy protokoły przesłuchania w postępowaniu karnym są wystarczające, kiedy stoi to w rażącej sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego i logiki. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji KWP i zachowanie stronie pozwolenia na broń, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w odwołaniu licznych wniosków dowodowych. Komendant Główny Policji (dalej jako "KGP" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 287), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2018 r., poz. 287), zwanej dalej "ustawą o broni i amunicji" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu KGP podał, że zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie, zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Z kolei przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Ustawodawca w przepisach wykonawczych do art. 32 ww. ustawy, tj. w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), ani też w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224) nie umożliwił przechowywania broni palnej posiadanej do celu łowieckiego bez żadnych zabezpieczeń i poza urządzeniem, do tego przystosowanym. Organ odwoławczy podkreślił, że strona jest posiadaczem pozwolenia na broń od 1986 r., w związku z czym naruszenie przez nią przepisów dotyczących prawidłowego przechowywania broni nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że strona broń trzymała pod materacem łóżka. W wyniku takiego naruszenia warunków przechowywania broni, sprawca (lub sprawcy), po dokonaniu włamania do domu strony, bez problemu odnaleźli broń i dokonali jej zaboru. Nie stanowią więc usprawiedliwienia argumenty odwołującego się, że broń przechowywana była zawsze w szafie pancernej, a pozostawiając ją pod łóżkiem strona wymontowała z broni zamek, co uczyniło ją niezdatną do użytku. Nie zmienia to bowiem faktu, że broń skradziono, ponieważ strona nie dołożyła należytej staranności do prawidłowego jej zabezpieczenia. Poza tym, osoba (osoby) która dokonała kradzieży broni, może zamek zamontować, czyniąc ją sprawną do użytku. KGP zauważył, że uznając winę strony Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] skierował do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o warunkowe umorzenie prowadzonego przeciwko odwołującemu się postępowania karnego, o przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Sąd ten przychylił się do wniosku Prokuratora i wyrokiem z [...]lutego 2019 r. sygn. akt [...] na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. umorzył warunkowo, na okres 1 roku próby, przedmiotowe postępowanie karne. Warunkowe umorzenie postępowania jest jednak immanentnie związane z ustaleniem, że przestępstwo zostało popełnione i wina osoby o nie oskarżonej, choć nieznaczna, nie budzi wątpliwości, w przeciwnym bowiem przypadku mógłby zapaść tylko wyrok uniewinniający. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był zatem wystarczający do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Nie było więc potrzeby przeprowadzania dowodu z przesłuchiwania strony na powyższe okoliczności, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, o cofnięcie pozwolenia na broń. Relewantne okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały z postępowań przygotowawczych prowadzonych przez policję. Okoliczności te, dodatkowo obciążają stronę, bowiem stanowią potwierdzenie, że nie działała ona w sposób staranny i rozważny, a w konsekwencji nie wywiązała się z obowiązku sprawowania należytej kontroli nad bronią, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Z tych względów, przychylenie się do złożonych w odwołaniu wniosków dowodowych jest niezasadne. Art. 78 § 2 K.p.a wyraźnie uprawnia organ administracji publicznej do nieuwzględnienia wniosku dowodowego, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami. Ponadto, w sytuacji gdy z zawinionych przyczyn, tj. przez pozostawienie broni poza przeznaczonym do jej przechowywania urządzeniem doszło do jej utraty, takie okoliczności jak postawa etyczno - moralna strony w miejscu zamieszkania, wśród myśliwych czy też zachowanie odwołującego się po odkryciu utraty broni, jak również dążenie do jej odzyskania, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie KGP, wbrew twierdzeniom strony, organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, KWP miał bowiem podstawy do tego by swoje rozstrzygnięcie oprzeć na materiałach dowodowych pozyskanych z prowadzonego postępowania karnego, tj. zeznaniach złożonych przez stronę jako pokrzywdzonego oraz podejrzanego w ramach postępowań przygotowawczych prowadzonych przez policję. Wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że pozostawienie stronie prawa do broni nie jest zasadne. Takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwia się bowiem interes społeczny, który wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Dlatego też, KGP nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący reprezentowany przez adwokata podtrzymując wszystkie swoje dotychczasowe zarzuty uprzednio zawarte w odwołaniu, wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie w całości ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania KWP oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że cofnięcie pozwolenia na broń nie może następować niejako "automatycznie", w sposób dowolny, w oparciu o fakt istnienia prawomocnego wyroku, pomimo nienagannej postawy życiowej skarżącego i na skutek incydentalnego zdarzenia. Decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ustawy o broni i amunicji ma charakter tzw. decyzji uznaniowej a zatem obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy obu instancji dokonały zaś lakonicznej i pobieżnej analizy materiału dowodowego, wydając decyzje w przedmiotowej sprawie de facto przed zakończeniem postępowania dowodowego, nie przeprowadzając analizy postawy życiowej skarżącego i jego właściwości osobistych. Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można jedynie powoływać się na sam fakt skazania strony wyrokiem karnym. Organy nie mogą wziąć pod uwagę tylko okoliczności negatywnych dla posiadacza broni, zaś pominąć przemawiające na jego korzyść – jak nienaganny dotychczasowy tryb życia, brak karalności czy też cechy osobowościowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie, zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ww. ustawy. W myśl z kolei tego przepisu, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). W § 12 tego aktu prawnego stwierdzono, że osoby które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem jego wejścia w życie dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego wejścia w życie. Co jednak najbardziej istotne, ustawodawca w tym rozporządzeniu z 26 sierpnia 2014 r., ani też w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) nie umożliwił przechowywania broni palnej posiadanej do celu łowieckiego bez żadnych zabezpieczeń i poza urządzeniem, do tego przystosowanym. Zgodnie zaś z § 5 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia i ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) osoby posiadające broń i amunicję na podstawie stosownych pozwoleń na broń są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Zauważyć należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego posiadanie i używanie broni stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp oznaczonej osoby do posiadania broni palnej poddany został istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak również z potrzeb zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawo do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji RP, zwłaszcza w ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz stanowczej reakcji w przypadku ich naruszenia poprzez powinność wydania decyzji pozbawiającej prawa do korzystania z tejże broni. W tym przypadku decyzja taka stanowi postać sankcji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w dniach [...] – [...] sierpnia 2018 r., tj. gdy miało miejsce włamanie do jego domu, przechowywał jedną jednostkę broni palnej pod materacem łóżka, tj. w sposób umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie zaistniały przesłanki uprawniające organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Dla zastosowania tego przepisu, nie ma znaczenia czy nieprawidłowe przechowywanie broni miało charakter stały, czy jednorazowy. Skoro bowiem dozór nad bronią powinien być dochowany przez cały okres jej posiadania, to nawet jednorazowe, czy też jak to podnosi skarżący – incydentalne odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z ww. przepisem (por. wyrok NSA z 18 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1200/06). Treść art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że w sytuacji w nim przewidzianej decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Przechodząc ponownie na grunt rozpoznawanej sprawy, odwołać się należy jeszcze raz do poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z 18 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1200/06, zgodnie z którym przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w związku z art. 32 tejże ustawy stwarza ograniczoną strefę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji i udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie przypisać należy unormowaniu z art. 32 ust. ww. ustawy, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Powyższe poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Naruszenie przez skarżącego zasad obowiązujących posiadacza broni miało wymiar, który dawał podstawę do cofnięcia pozwolenia. Organ miał przy tym na względzie interes skarżącego, jako wieloletniego posiadacza pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, jednak wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, zasadnie przyznał prymat interesowi społecznemu, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Policja, odpowiedzialna za bezpieczeństwo publiczne, reglamentując pozwolenia na broń, musi mieć pewność, że broń i amunicja są w posiadaniu osoby, która szczególnie skrupulatnie przestrzega przepisów prawa, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. Dlatego przepisy obowiązujące posiadaczy broni nakładają na te osoby szczególne obowiązki oraz ograniczenia i są jednocześnie tak restrykcyjne. W sytuacji zatem stwierdzonego naruszenia prawa przez posiadacza pozwolenia na broń, a w szczególności naruszenia przepisów dotyczących broni i amunicji, organy Policji stosują środki zapobiegawcze. W ocenie Sądu, organy obu instancji, wbrew zarzutom skarżącego, w szczegółowy sposób przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a swoje rozstrzygnięcia wydały w oparciu o obowiązujący przepis prawa, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego, uzasadniając je dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Nie było więc potrzeby przeprowadzania dowodu np. z przesłuchania strony na powyższe okoliczności, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, o cofnięcie pozwolenia na broń. Istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o materiały z postępowań przygotowawczych prowadzonych przez organy ścigania. Przychylenie się zaś do przeprowadzenia złożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego pozostałych wniosków dowodowych jest zbędne, bowiem art. 78 § 2 K.p.a wyraźnie uprawnia organ administracji publicznej do nieuwzględnienia wniosku dowodowego, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami. Okoliczności naruszenia zasad przechowywania broni palnej które bowiem legły u podstaw rozstrzygnięcia zostały stwierdzone innymi dowodami i oceny organu w tym zakresie dowody te by nie zmieniły. Ponadto, okoliczności które chciał udowodnić skarżący nie zmieniają faktu, że broń została skradziona. Organy obu instancji miały zaś podstawy do tego by swoje rozstrzygnięcia oprzeć na materiałach dowodowych pozyskanych z prowadzonego postępowania karnego, tj. zeznaniach złożonych przez skarżącego jako pokrzywdzonego oraz podejrzanego. Co zaś istotne, wartość dowodowa tych materiałów nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Nie ma też znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia, że postępowanie karne wobec skarżącego zostało warunkowo umorzone. Warunkowe umorzenie postępowania jest instytucją postępowania karnego (a nie administracyjnego) i jest alternatywą dla aktu oskarżenia, co oznacza, że wystąpienie z nim jest możliwe w sprawach, w których istnieją podstawy do wystąpienia z aktem oskarżenia, w szczególności, gdy mamy do czynienia z niebudzącymi wątpliwości okolicznościami popełnienia czynu. Taka sytuacja wystąpiła w odniesieniu do skarżącego. Skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i ta okoliczność przede wszystkim przesądziła o cofnięciu mu pozwolenia na broń. Wnioski organu, że skarżący wykazał lekceważące podejście do kwestii przechowywania broni, nie przywiązując należytej uwagi do jej bezpiecznego przechowywania, w realiach przedmiotowej sprawy, należy więc uznać za słuszne. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, a następnie w przekonujący sposób uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, nie naruszając przy tym przepisów postępowania, ani też prawa materialnego, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.