II SA/Wa 1786/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku inwalidztwa ze służbą postanawia odrzucić skargę.

Centralna Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (CKL), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398; dalej ustawa o komisjach lekarskich) po rozpatrzeniu odwołania byłego funkcjonariusza Policji G. K. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (RKL) z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], orzeczeniem z [...] maja 2023 r., nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie RKL. CKL wyjaśniła między innymi, że jak wynika z dokumentacji orzekany nie wykonuje zaleceń lekarskich podczas leczenia somatycznego. Jego inwalidztwo miało charakter czasowy i niezbędne dla ustalenia dalszego trwania inwalidztwa było przeprowadzenie kolejnych badań kontrolnych. Pomimo, że [...] maja 2023 r. upływa 10 lat od daty powstania inwalidztwa, nieuzasadnione jest przyjęcie o jego nieprzerwanym istnieniu. Można przypuszczać, jak stwierdziła CKL, że podjęcie kolejnej psychoterapii i powrót do leczenia psychiatrycznego jest skutkiem braku oczekiwanego orzeczenia. Mają one za zadanie poprawić funkcjonowanie pacjenta i nie stanowią jednak znaczącego argumentu w tym postępowaniu orzeczniczym. W konsekwencji CKL utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RKL. G. K. – skarżący, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL z [...] maja 2023 r. Podniósł, że zarówno w roku 2020, 2023 nie został wezwany do CKL, jak i RKL. W jego sprawach oparto się tylko i wyłącznie na dokumentacji medycznej. Uznał, że CKL nie wzięła pod uwagę jego argumentacji zawartej w odwołaniu. Zwrócił uwagę na swoją obecną kondycję psychofizyczną i sytuację rodzinną. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.) ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego. Skarżący w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli uczynił orzeczenie CKL z [...] maja 2023 r., nr [...]. Kontroli merytorycznej sądów administracyjnych podlegają decyzje administracyjne wydane przez organy administracji publicznej na podstawie aktów prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 roku, sygn. I OSK 1203/04, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie grupy. Pierwsza dotyczy rozstrzygnięć w zakresie przyjęcia funkcjonariusza do służby, przeniesienia na inne stanowisko służbowe czy zwolnienia ze służby. Akty takie są wiążące dla organów rozstrzygających w ww. kwestiach. Z uwagi na to, że orzeczenia te rozstrzygają istotę sprawy, podlegają kognicji sądów administracyjnych. Druga grupa obejmuje orzeczenia, które stwierdzają istnienie danego schorzenia i jego związek ze służbą, co ma stanowić niezbędną przesłankę do ustalenia praw odszkodowawczych, rentowych albo związanych z zaopatrzeniem emerytalnym. Orzeczenia te podlegają kontroli sprawowanej przez sądy powszechne w toku rozpoznawanych odwołań od decyzji organów w zakresie przyznania konkretnego świadczenia. Orzeczenia komisji lekarskich mają charakter rozstrzygnięcia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek do wydania decyzji w danej sprawie. Orzecznictwo sądów administracyjnym jednoznacznie stoi na stanowisku, że do zakresu kognicji sądów administracyjnych nie należy rozpatrywanie skarg na orzeczenia komisji lekarskich stwierdzających związek choroby lub inwalidztwa ze służbą (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, Państwo i Prawo 2000/5 s. 114, postanowienie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie należy do wyróżnionej drugiej grupy orzeczeń komisji lekarskich, których charakter polega na stwierdzeniu przesłanki w postaci schorzenia pozostającego w związku ze służbą, co jest niezbędne do ustalenia uprawnień odszkodowawczych. Orzeczenia te stanowią formę rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i mają jako takie charakter niesamodzielny. Podlegają one następczej kontroli sprawowanej przez sądy powszechne, które zgodnie z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Kontrola ta obejmuje decyzje dotyczące uprawnień, do których wydania ww. orzeczenia stanowiły konieczną przesłankę. Nie ma więc wątpliwości, że ten typ rozstrzygnięć komisji lekarskich nie podlega kognicji sądów administracyjnych w związku z brakiem samodzielnego charakteru decyzji administracyjnej. W związku z tym wniesiona skarga podlega odrzuceniu, bowiem orzeczenie, które zostało nią objęte, nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.