II SA/Wa 1764/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) dalej u.i.d.p., po rozpoznaniu odwołania Pana R. S. (skarżący) od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pan R. S. zwrócił się do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych, które zostały uznane za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2018. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., organ poinformował, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną i na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu wnioskowanej informacji w terminie 7 dni. R. S. pismem z [...] maja 2020 r. podtrzymał w całości swój wniosek i nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż żądana informacja jest informacją przetworzoną, nie odniósł się również do kwestii wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu wnioskowanej informacji. Dyrektor Generalny Służby Więziennej w dniu [...] maja 2020 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia R. S. informacji publicznej. Organ uznał, że żądana informacja posiada walor informacji przetworzonej, zaś wnioskodawca nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i nie odpowiedział na wezwanie organu o wykazanie powodów, dla których spełnienie żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ I instancji wskazał, że specyfika odpowiedzi udzielanych na skargi jest taka, że są one sporządzane na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonych postępowań skargowych, zawierają odniesienia do wszystkich zarzutów podnoszonych w skargach w tym również uznanych za bezzasadne. Pismo może stanowić odpowiedź na kilka skarg, w tym również uznanych za bezzasadne oraz zawiera w swojej treści informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby, której skarga dotyczy. Powoduje to, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów o objętości czterech segregatorów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skargi zarzutów uznanych za zasadne z usunięciem pozostałych treści oraz usunięcia danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych nie jest również wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska osoby, której skarga dotyczy, lecz czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby a także analizą pod katem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajduję. Wszystkie te zabiegi, wymagane do przygotowania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy prowadzą w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. Ponadto przygotowanie żądanej przez wnioskodawcę informacji polegającej na analizie czterech segregatorów dokumentów i anonimizacji danych ustawowo chronionych wymaga oddelegowania do tej czynności jednego lub kilku pracowników, którzy nie mogliby w tym czasie realizować normalnych, codziennych obowiązków służbowych, co z kolei mogłoby negatywnie wpłynąć na tok realizacji ustawowych zadań dyrektora okręgowego wynikających z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1427 z późn. zm.). Wykonanie tej pracy wymaga zaangażowania jednej osoby przez kilka dni, po kilka godzin dziennie. Analiza każdego z anonimizowanych dokumentów musi odbyć się bardzo starannie, ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji, w szczególności informacji wrażliwych, w tym również odszkodowawcze. Centralny Zarząd Służby Więziennej nie posiada wyspecjalizowanej w tym zakresie komórki czy pracownika. R. S. w dniu [...] czerwca 2020 r. wniósł odwołanie (z dnia [...] czerwca 2020 r.) od ww. decyzji, w którym zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji Minister Sprawiedliwości powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych podtrzymał stanowisko organu I instancji, podzielając argumentacje tam zawartą. Zdaniem Ministra stanowisko skarżącego R. S. uznać należy za polemikę z twierdzeniami organu, albowiem ograniczyło się ono w zasadzie do wskazania, że żądana informacja nie jest informacją przetworzoną. W ocenie Ministra na podstawie dostępnych źródeł informacji, brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, że skarżący w istocie działa w interesie publicznym i jego intencją jest realne i konkretne wykorzystanie żądanych informacji dla dobra ogółu. Skarżący wywiódł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o: - uchylenie decyzji obu organów i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji; - zasądzenie od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów. W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasową argumentację, wskazując iż wbrew twierdzeniom organów obu instancji, odszukanie żądanych informacji nie powinno stanowić żadnego problemu. Organy Służby Więziennej sporządzają sprawozdania ze swojej działalności, w tym z zakresu rozpatrywanych skarg, zatem posiadają wyodrębnione informacje, o które wnosi. Informacja wymaga tylko anonimizacji, kilkanaście stron dokumentów, które muszą zostać zanonimizowane nie może świadczyć o przetworzonym charakterze żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Sądu pismo zatytułowane uzupełnienie skargi. Powołał się na art. 61 Konstytucji RP i art. 2 u.d.i.p. Podkreślił, że zasadą winno być dokonywanie zawężającej interpretacji przepisów ograniczających dostęp do informacji publicznej, w tym - kwalifikowania określonej informacji jako przetworzonej. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którymi skarżący ubiegał się wcześniej o podobne informacje i w odniesieniu do których prawomocnie oddalono skargi skarżącego, wskazał, że odmiennie aniżeli w poprzednich przypadkach, wnioskowana obecnie informacja została czasowo ograniczona, odnosząc się do krótszego, aniżeli poprzednio wnioskowanego okresu. Pociąga to za sobą niewątpliwie mniejszy nakład pracy w przygotowaniu wnioskowanej informacji a co za tym idzie, powinno wpływać na ocenę zakresu niezbędnej pracy koniecznej do zaangażowania w celu zadośćuczynienia wnioskowi. Wzgląd na tę okoliczność przemawiał za uwzględnieniem wniosku, zaś utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, co nastąpiło decyzją Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. winno być uznane za nieprawidłowe. Stąd też, zdaniem skarżącego, skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości powinna zasługiwać na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) określa, w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja w postaci kopii wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych, które zostały uznane za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2018 ma charakter informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej u.d.i.p. Spór sprowadza się natomiast do kwestii charakteru informacji publicznej, której żądał skarżący, tj. do oceny, czy jego wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej czy przetworzonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego wskazuje, iż informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, - niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, publik. LEX nr 1368968; por. też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I .OSK 1347/05, publik. LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13, sygn. akt I OSK 865/13); proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15; - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją – informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14; z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt l OSK 1477/12, publik. LEX nr 1264566; z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, publik. LEX nr 1094536; z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publik. LEX nr 1135982; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, publik. LEX nr 281369). Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący, ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). Skarżący w swoim wniosku z dnia [...] marca 2020 r. (data wpływu do organu [...] kwietnia 2020 r.) domagał się udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wszystkich odpowiedzi na skargi osadzonych, które uznane zostały za zasadne lub częściowo zasadne w roku 2018. Organ trafnie wyjaśnił, że specyfika odpowiedzi udzielanych na skargi jest taka, że są one sporządzane na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonych postępowań skargowych, zawierają odniesienia do wszystkich zarzutów podnoszonych w skargach w tym również uznanych za bezzasadne. Pismo może stanowić odpowiedź na kilka skarg, w tym również uznanych za bezzasadne oraz zawiera w swojej treści informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby, której skarga dotyczy. Powoduje to, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów o objętości czterech segregatorów w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do skargi zarzutów uznanych za zasadne z usunięciem pozostałych treści oraz usunięcia danych chronionych prawem. Przy czym usunięcie danych chronionych nie jest również wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska osoby, której skarga dotyczy, lecz czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu umożliwiających identyfikację osoby a także analizą pod katem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajduję. Wszystkie te zabiegi, wymagane do przygotowania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy prowadzą w istocie do wytworzenia nowego dokumentu o odmiennej od pierwotnej postaci. Ponadto przygotowanie żądanej przez wnioskodawcę informacji polegającej na analizie czterech segregatorów dokumentów i anonimizacji danych ustawowo chronionych wymaga oddelegowania do tej czynności jednego lub kilku pracowników, którzy nie mogliby w tym czasie realizować normalnych, codziennych obowiązków służbowych, co z kolei mogłoby negatywnie wpłynąć na tok realizacji ustawowych zadań dyrektora okręgowego wynikających z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1427 z późn. zm.). Wykonanie tej pracy wymaga zaangażowania jednej osoby przez kilka dni, po kilka godzin dziennie. Analiza każdego z anonimizowanych dokumentów musi odbyć się bardzo starannie, ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji, w szczególności informacji wrażliwych, w tym również odszkodowawcze. Centralny Zarząd Służby Więziennej nie posiada wyspecjalizowanej w tym zakresie komórki czy pracownika. W ocenie Sądu tak duży nakład pracy powoduje, że objęte wnioskiem informacje mają bez wątpienia charakter informacji przetworzonej. W takiej zaś sytuacji wnioskodawca powinien wykazać istnienie przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W literaturze wskazuje się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji przetworzonych. Jako przykład podmiotu mającego takie możliwości wskazano m.in. posła lub radnego, gdyż w codziennym działaniu ma on rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Zauważono ponadto, że dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, ale także istota i charakter żądanej informacji, gdyż w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz.", Warszawa 2016, s. 80-81). Wskazywanym w literaturze interesem publicznym przemawiającym za udostępnieniem informacji przetworzonej jest m.in. poprawa samorządów i wspólnot lokalnych (J. Drachal, "Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej", w: "Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005", Warszawa 2005, s. 147). W rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy ocenił przesłankę "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Organ trafnie zwrócił uwagę, że wnioskodawca nie wskazał powodów, dla których przetworzenie żądanej informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca dowodził natomiast, że jego wniosek dotyczy informacji prostej i dlatego nie ma potrzeby wykazywania istnienia ww. przesłanki. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przeanalizowały istnienie wskazanej przesłanki w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i wskazały, że wnioskodawca jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności. Może on zatem mieć interes prywatny w uzyskaniu dostępu do żądanych dokumentów (np. materiał ten może być pomocny w formułowaniu środków zaskarżenia). Nie sposób jednak uznać, że pozycja wnioskodawcy pozwala na przyjęcie, iż istnieje szczególnie istotny interes publiczny przemawiający za udostępnieniem mu żądanych informacji. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.