II SA/Wa 1753/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę

Zaskarżoną decyzją umorzono - przywołując art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "K.p.a." - postępowanie wszczęte wobec skargi p. W. K., zwanego dalej "Wnioskodawcą", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez V. Sp. z o.o. zwaną dalej Spółką. W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - do organu wpłynęła skarga Wnioskodawcy, na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Spółkę, upatrywane na ich przetwarzaniu bez podstawy prawnej, z naruszeniem obowiązku informacyjnego oraz pomimo wniesienia o zaprzestanie ich przetwarzania; wskazano w niej, że Spółka przetwarza dane osobowe Wnioskodawcy - bez podstawy prawnej - poprzez uporczywe telefony, sms-y oraz wrzucanie do skrzynki pocztowej kartek z informacją o konieczności kontaktu ze strony Wnioskodawcy; Spółka upubliczniła też dane osobowe Wnioskodawcy na stronie internetowej (www.narodowecentrumdlugow.pl), - w toku postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny przywołując pismo Spółki z 7 listopada 2018 r.: - osoba Wnioskodawcy nie jest znana Spółce; nie prowadzi ona wobec niego żadnych czynności windykacyjnych; co za tym idzie nie dysonuje jego danymi osobowymi, - Spółka prowadzi działania wobec p. Z. M. - zwanego dalej "Dłużnikiem" - zameldowanego przy ul. [...] w [...] - z tytułu kar za wielokrotną jazdę bez ważnego biletu; dane te Spółka pozyskała, spisując je z dowodu osobistego, którym wylegitymował się Dłużnik, - w 2015 roku Spółka odebrała - z zastrzeżonego numeru - telefon od Dłużnika (po wysłaniu wezwania do zapłaty na spisany z dowodu tożsamości adres); po prawidłowej weryfikacji tożsamości, podał on numer telefonu Wnioskodawcy jako własny i poprosił o rozłożenie długu na raty; wyraził zgodę na kontakt z nim na podany na początku rozmowy numer telefonu, - Spółka nie ma wiedzy, aby wpłynęło do niej pismo od Wnioskodawcy; gdyby zostało jej dostarczone, niezwłocznie sytuacja zostałaby wyjaśniona, - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 maja 2008 r. (sygn. akt I OSK 761/07 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"): "badając [...] legalność przetwarzania danych osobowych, GIODO ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydawania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione to jest w sposób zgodny z prawem"; organ podziela sformułowany w doktrynie pogląd, że: "bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 Kpa, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym." (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 489); ustalenie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., zobowiązuje do morzenia postępowania; nie ma bowiem - w razie jej zaistnienia - podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty; dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy; zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, wydaje się decyzję o umorzeniu postępowania; jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 października 2017 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1093/17 – dostępny w CBOSA): "bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu", - w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.; zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami Spółki, nie ma ona w bazie danych osobowych Wnioskodawcy; co za tym idzie, nie przetwarza ich w swoich zasobach; prowadzi działania przeciwko innej osobie, której dane osobowe - dotyczące adresu do korespondencji oraz numeru telefonu - są takie same jak adres i numer telefonu Wnioskodawcy; dotyczą one jednakże innej osoby; gdy dwie osoby fizyczne wskazują takie same dane osobowe w zakresie adresu do korespondencji (lub zamieszkania) oraz numeru telefonu, dane te dotyczą obu tych osób, w tym samym stopniu; tego rodzaju dane osobowe dotyczą obu podmiotów danych niezależnie; każda osoba może bowiem dowolnie wskazywać swoje dane do kontaktu - w tym swój adres do korespondencji; to ona ponosi konsekwencje nieodebrania przesyłki pod wskazanym przez nią adresem, - tym samym nie ma miejsca kwestionowany przez Wnioskodawcę proces przetwarzania przez Spółkę jego danych osobowych, - prowadzenie przez dany organ postępowania administracyjnego służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych; jest ono ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej przywracającej stan zgodny z prawem - na podstawie art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 119 z 4 maja 2016), zwanego dalej "RODO"; jest więc ono uzasadnione i potrzebne tylko jeżeli skarżony proces przetwarzania danych osobowych istnieje. W skardze zarzucono naruszenie przepisów, - postępowania: - art. 105 § 1 K.p.a., przez umorzenie postępowania, podczas gdy brak było ku temu przesłanek; - art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 i 80 K.p.a., poprzez: przyzwolenie Spółce na: dalsze bezprawne i wbrew woli Wnioskodawcy przetwarzanie jego danych osobowych - bez jego zgody - dodatkowo z naruszeniem obowiązków informacyjnych oraz brak reakcji na żądanie usunięcia danych osobowych - w dalszym ciągu je przetwarzanie – z ich upublicznieniem na stronie internetowej, której adres wskazano; mają do niej dostęp wszyscy zainteresowani, nieustosunkowanie się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy - w tym w szczególności sprawdzenie - w rejestrach PESEL - że pod adresem Wnioskodawcy nie zameldowano osoby wskazywanej przez Spółkę, oraz - u operatora telefonii komórkowej - że numer telefonu Wnioskodawcy należy wyłącznie do niego, czy zasięgnięcie opinii – u Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - o nałożeniu (decyzją z [...] lipca 2018 r.) na Spółkę kary finansowej, za niezgodne z prawem działania windykacyjne (potwierdza to informacja na stronie internetowej, której adres wskazano); Spółka często postępowała w opisany przez Wnioskodawcę sposób - przetwarzała dane osobowe osób, które nie były nigdy jej dłużnikami w stosunku do innych osób; tym samym naruszała zbiorowe interesy konsumentów; tego rodzaju praktyki nie są dopuszczalne w państwie prawa; mimo to umorzono postępowanie w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie do władzy publicznej, a w szczególności nierównego traktowania stron poprzez przyjęcie za prawdziwe informacje przekazane przez Spółkę (w piśmie z 7 listopada 2018 r.); uznano je za podstawę do umorzenia postępowania; nie odniesiono się natomiast do informacji przekazanych przez Wnioskodawcę na temat bezprawnych działań Spółki - w szczególne nie wskazano, czy informacjom tym dano wiarę i w jakiej części oraz dlaczego; w konsekwencji nie oceniono - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - czy dana okoliczność (w szczególności związana z bezprawnym przetwarzaniem danych) została udowodniona, przez niereagowanie na zapytania Wnioskodawcy, składane za pośrednictwem ePUAP - pozostawienie ich bez jakiejkolwiek odpowiedzi, niezebranie i wyczerpujące nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 75 § 1 K.p.a., polegające na nieustaleniu i nieprzeprowadzeniu przez organ postępowania dowodów niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy; w następstwie tego wydano wadliwą decyzję - w oparciu o wybiórczo i dowolnie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez: uzasadnienie decyzji z pominięciem dokładnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej - w szczególności w zakresie przepisów RODO, uzasadnienie decyzji w sposób dowolny - nieznajdujący potwierdzenia w materiale dowodowym - lakoniczny i niepełny - z pominięciem sformułowanych w skardze Wnioskodawcy zarzutów oraz bez oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - materialnego (rażące) - art. 5 - 7, 12-19, 21, 24, 30, 33 i 34 RODO, przez ich błędną wykładnią jak i niewłaściwe zastosowanie - nawet względem ustalonego przez organ, ale niepełnego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty podnosząc m.in., że organ winien był ustalić - wobec treści skargi - czy numerem telefonu, jakim dysponuje Spółka posługuje się inna niż Wnioskodawca osoba a pod posiadanym przez nią adresem zamieszkuje Dłużnik. Uchybienie tej powinności - i w wyniku tego, nie zastosowanie przewidzianych RODO środków dyscyplinujących – prowadzi do akceptacją sytuacji, gdy Wnioskodawca jest niepokojony przez osoby, podejmujące windykacje zobowiązań Dłużnika, z którym zainteresowanego nic nie łączy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 52 akt sądowych. Sąd zważył, co następuje. Skargę oddalono. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w zakresie gdzie wymagałoby to jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Trafnie wywiódł organ brak przesłanek dla dalszego prowadzenia postępowania, które wszczęto wobec skargi Wnioskodawcy podnoszącego, jakoby Spółka przetwarzała jego dane osobowe - numer telefonu i adres zamieszkania. W następstwie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ zasadnie skonstatował, że Spółka w ogóle nie przetwarza danych osobowych Wnioskodawcy, co uzasadnia umorzenie postępowania zainicjowanego jego skargą. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ trafnie przywołał poglądy doktryny jak i judykatury w kontekście przesłanek umorzenia postępowania, choć równocześnie nazbyt lakonicznie uzasadnił samą konstatację, że Spółka nie przetwarza danych osobowych Wnioskodawcy. Istotne okoliczności faktyczne sprawy – wbrew wywodom skargi - nie budzą jednak wątpliwości (nie są nawet sporne). Należą do nich kwestie: jakiego rodzaju danymi dysponuje Spółka i z jakiego tytułu je zgromadzono (windykacja należności od Dłużnika). W takiej sytuacji uchybienie - gdy chodzi o brak stosownie szczegółowego uzasadnienia, w kontekście uwarunkowanie formalno-prawnych sprawy - nie stanowi o wadliwości, która mogłaby uzasadnić uchylenie zaskarżonego aktu, wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - przy wnioskowaniu a contrario. W realiach danej sprawy uchybienie wymaganiu właściwie szczegółowego uzasadnienia orzeczenia (w myśl art. 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a.) nie może mieć znaczenia dla wyniku sprawy. Oceniając legalność zaskarżonego aktu należy wskazać, że w istocie zakres kompetencji wyspecjalizowanego organu w zakresie ochrony danych osobowych wyznaczają bezpośrednio regulacje RODO. Przepisy danego aktu dotyczą jednak wyłącznie przetwarzania danych osobowych, w rozumieniu nadanym temu pojęciu tym aktem. W świetle treści jego art. 4 pkt 1, daną taką są "wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej". Z kolei - w myśl motywu nr 26 preambuli do RODO - "Zasady ochrony danych powinny mieć zastosowanie do wszelkich informacji o zidentyfikowanych lub możliwych do zidentyfikowania osobach fizycznych. Spseudonimizowane dane osobowe, które przy użyciu dodatkowych informacji można przypisać osobie fizycznej, należy uznać za informacje o możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej. Aby stwierdzić, czy dana osoba fizyczna jest możliwa do zidentyfikowania, należy wziąć pod uwagę wszelkie rozsądnie prawdopodobne sposoby (w tym wyodrębnienie wpisów dotyczących tej samej osoby), w stosunku do których istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, iż zostaną wykorzystane przez administratora lub inną osobę w celu bezpośredniego lub pośredniego zidentyfikowania osoby fizycznej. Aby stwierdzić, czy dany sposób może być z uzasadnionym prawdopodobieństwem wykorzystany do zidentyfikowania danej osoby, należy wziąć pod uwagę wszelkie obiektywne czynniki, takie jak koszt i czas potrzebne do jej zidentyfikowania, oraz uwzględnić technologię dostępną w momencie przetwarzania danych, jak i postęp technologiczny. Zasady ochrony danych nie powinny więc mieć zastosowania do informacji anonimowych, czyli informacji, które nie wiążą się ze zidentyfikowaną lub możliwą do zidentyfikowania osobą fizyczną, ani do danych osobowych zanonimizowanych w taki sposób, że osób, których dane dotyczą, w ogóle nie można zidentyfikować lub już nie można zidentyfikować. Niniejsze rozporządzenie nie dotyczy więc przetwarzania takich anonimowych informacji, w tym przetwarzania do celów statystycznych lub naukowych." Wobec powyższych warunkowanie normatywnych, uzasadniona jest konstatacja, że sam, pojedynczy znacznik dotyczący numeru telefonu czy ogólnie adresu, niepozostający w powiązaniu z innymi informacjami posiadanymi już przez dany podmiot bądź możliwymi do pozyskania w sposób prosty – np. przez wyszukanie w ogólnodostępnych zbiorze danych - nie stanowi danej osobowej. Nie jest bowiem zagregowaną informacją o konkretnej osobie ani też nie można - na jego podstawie - uzyskać informacji o konkretnej osobie. Gdy chodzi o sam numer telefonu, jak zauważa się doktrynie: "w większości przypadków (tj. z wyjątkiem sytuacji, gdy administrator danych - dysponent informacji - będzie miał również inne informacje, które umożliwiają identyfikację osoby fizycznej) nie będzie stanowił danych osobowych. Możliwość identyfikowania osoby fizycznej - jak już wskazano - należy, zdaniem autorów, odnosić do określenia tożsamości konkretnej osoby fizycznej na podstawie posiadanych lub ewentualnie możliwych do uzyskania informacji. Nie można natomiast odnosić tego pojęcia do podejmowania działań zmierzających dopiero do ustalenia (uzyskania) informacji, które mogą stanowić dane osobowe (identyfikować konkretną osobę fizyczną)" (tak: Rozporządzenie UE w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych. Komentarz, red. dr Paweł Litwiński, 2018, Legalis). Analogiczne warunkowania dotyczą samego adresu. Wprawdzie w art. 4 pkt 1 RODO wymieniono dane o lokalizacji wśród znaczników, które mogą umożliwiać identyfikację konkretnej osoby. Jednak - wobec uwarunkowań systemowych w Polsce (gdzie nie istnieje ogólnodostępna baza, umożliwiająca powiązanie miejsce zamieszkania z konkretną osobą) - w realiach rozpoznawanej sprawy dysponowanie wyłącznie adresem nie stanowiło o zagregowaniu danych, wystarczających do identyfikacji konkretnej osoby. Nie doszło więc do gromadzenia informacji o samym Wnioskodawcy jako dłużniku - więc jej przetwarzania. Dla Spółki nie istniał łatwo dostępny zbiór danych, na podstawie którego mogłaby ona wejść w posiadanie danych identyfikujących właśnie Wnioskodawcę, jako konkretną osobę - z imienia, nazwiska czy innych, indywidualnie mu przypisanych cech. Uzasadnia to konstatację, że Spółka - mimo posiadania w swoich rejestrach określonego adresu czy numeru telefonu, które jak twierdzi Wnioskodawca są tożsame z należącymi do niego - nie dysponowała jego danymi osobowymi. Nie przetwarzała ich więc w rozumieniu RODO. Potwierdzają to zresztą realia rozpoznawanej sprawy, gdzie - wedle twierdzeń z Spółki. niekwestionowanych przez organ ani Wnioskodawcę - dane informacje (numer telefonu i adres) w bazie Spółki przepisano zupełnie innej osobie (Dłużnikowi). Odnosząc się do wywodów skargi, zrozumiałe jest niezadowolenie Wnioskodawcy, gdy podnosi, że - wobec zamieszczenia w rejestrze Spółki określonych danych - doświadcza w następstwie tego określonych utrudnień w życiu codziennym w następstwie kierowania doń - przez osoby trzecie – żądań, które nie dotyczą jego zobowiązań. Jeżeli jest tak w istocie (kwestia nie była badana, jako wykraczająca poza granice tej sprawy), może być to wynikiem konkretnych zaniedbań po stronie Spółki, która zajmuje się windykacją należności - w skardze przywołano zresztą stosowanie względem niej sankcji przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Nie ma to jednak związku z przetwarzaniem danych osobowych samego Wnioskodawcy, w rozumieniu RODO. Organ administracji, wyspecjalizowany w zakresie ochrony danych osobowych, nie jest więc kompetentny, aby - w ramach przyznanych mu uprawnień o charakterze dyscyplinującym - wyeliminować sygnalizowane nieprawidłowości, jeżeli mają one faktycznie miejsce (to twierdzenia Wnioskodawcy). Nie oznacza to, że Wnioskodawca - wobec ewentualnego naruszenia jego praw osobistych poprzez bezpodstawną ingerencji w życie prywatne, naruszanie miru domowego itp. - jest pozbawiony prawnych środków ochrony na zasadach ogólnych (stosowne roszczenia do sprawcy naruszenia jego praw). Ochrona jego praw w danym zakresie nie może być jednak realizowana przy zastosowaniu środków administracyjnoprawnych - przez wydanie orzeczenia przez dany, wyspecjalizowany organ administracji. Może on bowiem działać wyłącznie w granicach prawa, na podstawie przypisanych mu kompetencji - tak 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 6 K.p.a. W tym świetle bezzasadne są zarzuty skargi istotnego naruszenia przepisów postępowania, w kontekście braku wyjaśnienia sprawy w jej mających znaczenie aspektach. Istotne uwarunkowania faktycznie nie są w istocie sporne. Różnica stanowisk stron sprowadza się do tego, czy Spółka – posiadając w rejestrach określony numer telefonu oraz adres przypisane Dłużnikowi - przetwarza w istocie dane osobowe Wnioskodawcy. W tym zakresie stanowisko organu jest trafne. Nie naruszono też (tym bardziej rażąco) przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających reguły przetwarzania danych osobowych oraz granice kompetencji wyspecjalizowanego organu - w przypadku ujawnienia naruszeń w tym zakresie. Jak wskazano bowiem wcześniej, Spółka nie przetwarzała danych osobowych Wnioskodawcy. Wymienione w skardze regulację RODO nie znajdowały więc w sprawie zastosowania. Trafne były wprawdzie zarzuty skargi, gdy wywodzono, że decyzji prawidłowo nie uzasadniono. Jak jednak wskazano, uchybienia te nie mogło mieć w realiach danej sprawy istotnego znaczenia. Wobec powyższego Sąd nie dostrzegł – w świetle argumentacji skargi ani z urzędu – wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 5