II SA/Wa 1746/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery tymczasowej oddala skargę

Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. M. T. został delegowany z Centralnego Biura Śledczego Policji do czasowego pełnienia służby w Komedzie Głównej Policji. Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2024 r. funkcjonariusz wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przydział tymczasowej kwatery w obecnym miejscu pełnienia służby. W decyzji z dnia [...] marca 2025 r. o nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 96 ust. 5 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2016 r.. poz. 1782 ze zm.), dalej jako: u.P., w związku z § 14 ust. 1, pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. 2024 r., poz. 519 ze zm.) odmówił stronie przydziału tymczasowej kwatery. W uzasadnieniu organ wskazał, że stronie nie przysługuje prawo do tymczasowego zakwaterowania w nowym miejscu pełnienia służby, gdyż pełni on służbę w Komendzie Głównej Policji w następstwie delegowania do czasowego pełnienia służby z Centralnego Biura Śledczego Policji tj. w obrębie tej samej miejscowości. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu strona wskazała, że organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał niewłaściwej wykładni prawa, naruszając przepisy art. 96 ust. 5 w zw. z art. 95 ust. 4 u.P., poprzez brak uznania, że w sprawie należało zastosować na zasadzie analogii regulacje z art. 96 ust. 4 u.P. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 (wskazano 105 § 2 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775), dalej jako: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. T. zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania tymczasowej kwatery utrzymał w mocy wymienioną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że nie jest zasadne przyjmowanie w zakresie wykładni wszystkich jednostek redakcyjnych tekstu prawnego, z którego składa się art. 96 u.P., "daleko idących analogii", ponieważ przepisy art. 96 ustawy same stanowią wyjątek od reguły ogólnej. Podniósł, że przewidziane w treści ustawy pojęcia "przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości" oraz "delegowanie policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości" są na tyle odrębnymi instytucjami, zarówno materialnie, jak też funkcjonalnie, że budzić może istotne wątpliwości możliwość stosowania jednej z tych instytucji regulacji, które ustawodawca wyraźnie zastrzega dla drugiej. Organ podkreślił, że w określonych stanach faktycznych wydawać się może, że taki zabieg zasadny, niemniej należy się liczyć przede wszystkim ze stanowiskiem ustawodawcy, który omawiane przepisy zdecydował się określić w sposób, który funkcjonuje w tekście prawnym. Organ wskazał, że należało odmówić przyznania tymczasowej kwatery, bowiem wnioskodawca został oddelegowany do czasowego pełnienia służby w tej samej miejscowości. Organ jako podstawę prawną decyzji odmownej, przywołał przepisy art. 96 ust. 5 u.P., stosownie do których, policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę. W ocenie organu, skoro zainteresowany, jakkolwiek został oddelegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce Policji (pierwsza przesłanka) lecz oddelegowanie nie wiązało się ze zmianą miejscowości pełnienia przez policjant służby (druga przesłanka), to policjant nie nabył prawa do tymczasowego zakwaterowania. Organ wskazał, że w decyzji zastosowano literalnie wykładnię art. 96 ust. 5 u.P. W związku z tym, brak spełnienia drugiej przesłanki tych regulacji (oddelegowanie do innej miejscowości), musiało skutkować decyzją odmowną. Organ odnosząc się do zarzutu strony zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazał, że stosownie do treści art. 96 ust. 4 ustawy, policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości lub innej jednostce organizacyjnej Policji, który nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Organ wskazał, że przepisy te pozwalają na przydzielenie policjantowi tymczasowej kwatery w przypadku przeniesienia służbowego, przy czym przeniesienie to może nastąpić do innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Organ podniósł, że w sytuacji określonej w przepisach art. 96 ust. 4 u.P. brak zmiany miejsca zamieszkania przy zmianie jednostki organizacyjnej Policji, nie stoi na przeszkodzie przyznaniu policjantowi prawa do tymczasowego zakwaterowania. Przyjmując przy tym możliwość zastosowania analogii z art. 96 ust. 4 ustawy (przeniesienie służbowe) do stanów faktycznych określonych w art. 96 ust. 5 ustawy (czasowe oddelegowanie do pełnienia służby w innej miejscowości), można wnioskować, że policjant oddelegowany do czasowego pełnienia służby, ale w obrębie tej samej miejscowości, posiada prawo do zakwaterowania tymczasowego. Niemniej, organ ocenił, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy regulacjami z art. 96 ust. 4 ustawy oraz art. 96 ust. 5 ustawy. Organ dodał, że postanowienia odnoszące się do art. 96 ust. 4 ustawy dotyczą wyłącznie sytuacji, w których następuje przeniesienie służbowe, a odrębność funkcjonalna instytucji "przeniesienia służbowe" od instytucji "delegowanie do czasowego pełnienia służby" jest w treści prawa pozytywnego zasadnicza i nie można w tym zakresie stosować analogii. Organ wskazał również, że instytucje te różnią się zasadniczo w zakresie skutków dla służby danego policjanta, w tym czasowych i funkcjonalnych – delegowanie do czasowego pełnienia służby jest z natury stanem, który nie wykazuje elementów przewidywalnej trwałości, w odróżnieniu do przeniesienia służbowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do ogółu regulacji w zakresie tymczasowego zakwaterowania w przepisach rozdziału 8 u.P. Organ wskazał, że zgodnie z jedną linią orzeczniczą, przepisy art. 96 ustawy stanowią wyłączną podstawę przydzielania tymczasowych kwater funkcjonariuszom, natomiast odmienna linia orzecznicza upatruje w tych regulacjach jedynie normy kolizyjne w zakresie realizowania wobec policjantów prawa do lokalu mieszkalnego oraz tymczasowej kwatery. Organ uzupełnił, że omawiane regulacje sięgają swoją genezą do lat 80-tych, gdy ratio legis takich rozwiązań wynikało z jednolitej gospodarki lokalowej, w której każdy w zasadzie funkcjonariusz korzystał z rzeczowej formy prawa do lokalu mieszkalnego, a wiec przydziału mieszkania. Lokal ten jednak nie stanowił własności funkcjonariusza, lecz był elementem polityki mieszkaniowej w zakresie "prawa dyspozycji". Konsekwentnie, w przypadku przeniesienia służbowego policjanta do służby w innej miejscowości, policjant "zwalniał" przydzielony lokal, który następnie był przydzielany kolejnemu funkcjonariuszowi. Taka gospodarka lokalowa, w ocenie organu, stanowiła zasadę. Organ wskazał, że w praktyce policjanci, którzy byli przenoszeni do służby w innej miejscowości nie zawsze przeprowadzali się do miejsc pełnienia służby "na stałe", przy czym z oczywistych względów decydowały w tym przypadku względy rodzinne lub inne okoliczności istotne z punktu widzenia planów życiowych zainteresowanych. W takich sytuacjach, aby nie "dublować" prawa policjanta do lokalu w miejscu pełnienia służby ustawodawca, zdaniem organu, przewidział przydzielanie tymczasowych kwater, dla tych funkcjonariuszy, którzy "nie zwalniali przydzielonych lokali w poprzednim miejscu pełnienia służby". W ocenie organu przepisy art. 96 u.P. stanowiły zatem swoistego rodzaju normy kolizyjne. Organ wskazał również na zasadniczą rozbieżność w uregulowaniu sytuacji prawnej funkcjonariuszy, którzy zostali "przeniesieniu służbowo" od policjantów "delegowanych do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości". Zdaniem organu ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia sytuacji prawnej (względem prawa do tymczasowego zakwaterowania) wobec obu wskazanych wyżej kategorii podmiotowych, kierując się funkcjonalnymi argumentami, opierającym się na dłuższych w czasie skutkach prawnych, które stały za przeniesieniem służbowym albo oddelegowaniem. W ocenie organu "przeniesienie służbowe" oraz "delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości" stanowią dwie odrębne instytucje prawne, różniące się w zakresie funkcjonalnym. Organ podniósł, że w zakresie prawa do zakwaterowania tymczasowego ustawodawca nie przewidział instytucji "oddelegowania do czasowego pełnienia służby w obrębie tej samej miejscowości". Organ dodał również, że przepisy prawa pozytywnego nie przewidują możliwości zrównania pod względem prawnych wskazanych funkcjonariuszy, którzy zostali przeniesieni do pełnienia służby w ramach tej samej miejscowości (z zachowaniem uprawnień do tymczasowego zakwaterowania) z funkcjonariuszami, którzy zostali oddelegowani do czasowego miejsca pełnienia służby w ramach tej samej miejscowości. M. T. pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2025 r. Zwrócił się o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia: art. 96 ust. 4 u.P. poprzez błędną interpretację przepisu i przyjęcie, że w przypadku czasowego delegowania policjanta do pełnienia służby w tej samej miejscowości, ale w innej jednostce organizacyjnej Policji, policjant nie może otrzymać tymczasowej kwatery; art. 96 ust. 5 u.P. poprzez błędną interpretację przepisu i przyjęcie, że policjantowi delegowanemu do czasowego pełnienia służby nie przysługuje tymczasowa kwatera z racji delegowania do innej jednostki organizacyjnej Policji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia: art. 35 § 1–3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, niezałatwiane sprawy, która mogła być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi oraz niezałatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania; art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie, w którym organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia; art. 80 k.p.a. poprzez całkowitą dowolność w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, złamanie zasady obiektywizmu oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie ulega w ocenie skarżącego wątpliwości, że zaniedbania organu w zakresie zebrania materiału dowodowego wypaczyły dalszy tok postępowania, a organ nie opierał się na obiektywnych i rzetelnych przesłankach dokonując rozstrzygnięcia, lecz podjął decyzję w oparciu jedynie o własne przekonanie wynikające z prowadzonych typowych spraw. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sytuacji określonej w przepisach art. 96 ust. 4 u.P. brak zmiany miejsca zamieszkania przy zmianie jednostki organizacyjnej Policji, nie stoi na przeszkodzie przydzieleniu tymczasowej kwatery według przysługujących norm. W tym zakresie skarżący wskazał na zastosowanie analogii z art. 96 ust. 4 u.P. do stanu faktycznego określonego w art. 96 ust. 5 u.P. (czasowe delegowanie). Na tej podstawie skarżący wskazał, że policjant oddelegowany do czasowego pełnienia służby tej samej miejscowości lecz do innej jednostki organizacyjnej policji posiada prawo do tymczasowego zakwaterowania. Skarżący podniósł, że decyzja z dnia [...] marca 2025 r. została wydana bez jakiekolwiek uzasadnienia merytorycznego tylko dlatego, że osoby prowadzące postępowanie uznały, iż nie należy przydzielić wnioskodawcy kwatery tymczasowej ze względu na "dotychczasową praktykę", która w omawianym przypadku nie pozwala przydzielić kwatery tymczasowej. Wskazał też m.in. na opinie prawne Biura Prawnego KGP. Podał również, że Komenda Głowna Policji otrzymała wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 14.04.2025 r. Decyzja nr [...] została wydana w dniu [...].07.2025 r. Blisko trzy miesiące trwało wydanie ww. decyzji. W myśl art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Skarżący wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu zostały wydane trzy opinie prawne (z dnia 7.01.2025 r., z dnia 14.01.2025 r., z dnia 05.02.2025 r.) potwierdzające stanowisko, iż wnioskodawcy należy się przydzielenie kwatery tymczasowej w przypadku czasowego delegowania policjanta w tej samej miejscowości. Skarżący podniósł, że w oparciu o przedstawione dowody Biura Prawnego Komendy Głównej Policji sprawa powinna być przez organ załatwiona niezwłocznie a przynajmniej w przeciągu 7 lub 14 dni od dnia otrzymania odwołania, co nie miało miejsca. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że ustawodawca w sposób wyraźny dokonuje podziału na sytuację policjanta "przeniesionego z urzędu do służby w innej miejscowości lub innej jednostce organizacyjnej Policji" od sytuacji policjanta "delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości". W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 35 § 1–3 i 36 § 1 k.p.a., organ podniósł, że przedmiotem rozstrzygnięcia, co do zasady, mogą być tylko takie zarzuty naruszenia prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W zakresie pozostałych zarzutów skarżącego, organ podniósł, że poczynił własne ustalenia w sprawie, dokonując weryfikacji dowodów oraz, w oparciu o nie, poczynił wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia, czemu stosownie do treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. dał wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. Skarżący wezwany pismem z dnia 3 października 2025 r. do ustosunkowania się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (doręczonym 16 października 2025 r.), nie żądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W związku z wnioskiem organu i brakiem żądania skarżącego przeprowadzenia rozprawy Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja KGP nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie podlegała zatem uwzględnieniu. W sprawie tej M. T. rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2024 r. został delegowany z Centralnego Biura Śledczego Policji do czasowego pełnienia służby w Komedzie Głównej Policji. Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2024 r. skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przydział tymczasowej kwatery w obecnym miejscu pełnienia służby. Zgodnie z art. 96 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2024 r.. poz. 145), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] marca 2025 r., policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę. Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. 2024 r., poz. 519 ze zm.) organem właściwym do wydawania decyzji w sprawach przydziału tymczasowych kwater w stosunku do policjantów pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji jest Komendant Główny Policji. Z okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący wnioskujący o przydział kwatery tymczasowej pełni służbę w Komendzie Głównej Policji w następstwie delegowania z CBŚ Policji do czasowego pełnienia służby w Komedzie Głównej Policji. Zatem delegowanie nastąpiło w ramach tej samej miejscowości. Prawidłowo w tych okolicznościach faktycznych organ stwierdził, że skoro delegowanie nastąpiło w ramach tej samej miejscowości, to brak jest podstaw do przydziału skarżącemu kwatery tymczasowej w związku z pełnieniem służby w Komendzie Głównej Policji. Prawidłowo też Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. utrzymał w mocy własną decyzję. Organ w podstawie prawnej powołał wprawdzie błędnie "art. 105 § 2 pkt 2" k.p.a., albowiem k.p.a. nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej, nadto, w sprawie organ nie stosował art. 105 k.p.a., jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. Z rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika bowiem, że KGP po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2025 r., a zatem zastosował w istocie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że wpływu na wynik niniejszej sprawy nie mają opinie prawne, na które skarżący powoływał się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Istotne jest, że skarżący został oddelegowany do czasowego pełnienia służby w KGP z CBŚP. Zarówno w CBŚP, jak też w KGP skarżący pełni służbę w tej samej miejscowości, w [...]. Przepis art. 96 ust. 5 ustawy o Policji wiąże prawo do przydziału kwatery tymczasowej ze zmianą miejscowości, do której funkcjonariusz delegowany został w celu czasowego pełnienia służby. Zatem oddelegowanie (do innej jednostki) w ramach tej samej miejscowości nie dawało w stanie prawnym tej sprawy podstaw do przydziału kwatery tymczasowej, co prawidłowo stwierdził Komendant Główny Policji. Skarżący zarzucił w skardze naruszenie art. 96 ust. 4 ustawy o Policji poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w przypadku czasowego delegowania policjanta do pełnienia służby w tej samej miejscowości, ale w innej jednostce organizacyjnej Policji, policjant nie może otrzymać tymczasowej kwatery. Zarzut ten nie jest zasadny, albowiem organ nie stosował w niniejszej sprawie art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości lub innej jednostce organizacyjnej Policji, który nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane są ze środków budżetowych Policji. Podkreślenia wymaga, że przepis ten nie ma zastosowania do skarżącego w stanie faktycznym tej sprawy, albowiem skarżący nie został przeniesiony do Komendy Głównej Policji, tj. nie został przeniesiony do służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, o czym jest mowa w art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Skarżący został delegowany (z CBŚP) do służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, tj. do Komendy Głównej Policji, a zatem kwestię uprawnienia do kwatery tymczasowej, reguluje w tym przypadku art. 96 ust. 5 ustawy o Policji. Powoływany przez skarżącego art. 96 ust. 4 ustawy o Policji daje możliwość przydzielenia kwatery tymczasowej, ale tylko w przypadku przeniesienia funkcjonariusza m.in. do innej jednostki organizacyjnej Policji. Taka sytuacja nie wystąpiła w tej sprawie w przypadku skarżącego. Podkreślenia wymaga, że w ramach zasady wynikającej z art. 7 Konstytucji RP oprócz wymogu praworządności, rozumianego jako zgodność działań z całym systemem prawa, mieści się także wymóg legalności, rozumiany jako zgodność działania z konkretną normą prawną, będącą dla niego podstawą prawną. Zasada legalności wymaga, aby każdy akt władczej ingerencji organu administracji publicznej w sferę prawną obywatela oparty był na konkretnie wskazanym przepisie prawa. Zatem, zasada legalności powinna być zasadniczym kryterium w procesie wykładni dokonywanej przez organy państwa. Niewątpliwie organ administracji publicznej w procesie wykładni prawa nie może całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu, niemniej jednak nie można stosować takich metod wykładni systemowej i funkcjonalnej, które prowadzić będą do zaakceptowania wyników interpretacji normy prawnej, które sprzeczne są z wynikami wykładni językowej. Zatem, jakkolwiek wykładnia pozajęzykowa jest dopuszczalna, a w niektórych sytuacjach wręcz konieczna, to nie może ona jednak wykraczać poza językowy sens przepisu i prowadzić do wniosków w istocie contra legem. Ponadto, o ile nie ulega wątpliwości, że wykorzystywanie analogii w procesach stosowania prawa stanowi jeden ze sposobów eliminowania luk prawnych, o tyle podkreślić należy, że analogia może być stosowana w prawie administracyjnym jedynie wyjątkowo. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie, albowiem ustawodawca wprost określił w ustawie o Policji w jakim przypadku funkcjonariuszowi delegowanemu przysługuje prawo do kwatery tymczasowej. Organ administracji publicznej zobowiązany jest podejmować decyzje na podstawie wyraźnej podstawy prawnej przewidzianej w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że instytucji czasowego delegowania, o którym mowa w art. 96. ust. 5 ustawy o Policji nie można utożsamiać z instytucją przeniesienia, o której jest mowa w art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Ustawa o Policji w art. 36 ust. 1 rozróżnia przeniesienie służbowe i delegację. Powołany przepis stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" jednoznacznie wskazują, że w przypadku delegowania, tylko policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje tymczasową kwaterę. Zatem, nie ma racji skarżący twierdząc, że także w przypadku delegowania w ramach tej samej miejscowości, przysługuje prawo do kwatery tymczasowej. Opinie prawne sporządzane w ramach Komendy Głównej Policji nie stanowią źródła prawa i nie dają podstaw do przyznania uprawnienia, które nie wynika z ustawy o Policji. Na dzień wydania decyzji z dnia [...] marca 2025 r. skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do kwatery tymczasowej w związku z delegowaniem z CBŚP do KGP. Także w dniu podejmowania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonej decyzji takie uprawnienie skarżącemu nie przysługiwało. W sprawie tej nie było podstaw do zastosowania wobec skarżącego – w stanie faktycznym tej sprawy – art. 96 ust. 4 ustawy o Policji. Przepis art. 96 ust. 5 ustawy o Policji zastosowany został zaś prawidłowo, albowiem nie przewiduje on uprawnienia do kwatery tymczasowej dla policjanta, który delegowany został do służby do innej jednostki organizacyjnej Policji ale w tej samej miejscowości. Podkreślenia wymaga jednocześnie, że przedmiotem tej sprawy była wyłącznie kwestia uprawnienia skarżącego, w zaistniałym stanie faktycznym (w związku z delegowaniem z CBŚP do KGP), do kwatery tymczasowej. Żadne inne kwestie uregulowane w rozdziale 8 ustawy o Policji nie były przedmiotem tej sprawy. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji nie stwierdził naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył ani art. 6, art. 7, art. 77, czy art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 7 k.p.a., W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 80 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu organ przeprowadził należycie postępowanie, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i ustalił wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. sprawy dotyczącej uprawnienia do otrzymania kwatery tymczasowej w związku z delegowaniem skarżącego (z CBŚP) do innej jednostki Policji (KGP) ale w ramach tej samej miejscowości (W.). Organ należycie ocenił na podstawie zebranego materiału dowodowego, że prawo do kwatery tymczasowej w związku z delegowaniem do pełnienia służby w innej jednostce Policji w ramach tej samej miejscowości nie przysługiwało. Organ nie naruszył zasady pogłębiania zaufania do organu władzy. Okoliczność, że skarżący nie podziela argumentacji organu i nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu nie oznacza, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślania wymaga, że opinie prawne wydawane w ramach Komendy Głównej Policji, na które powołuje się skarżący wywodząc uprawnienie do kwatery tymczasowej, w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych, nie stanowią źródła prawa. Organ obowiązany był dokonać subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego, co w tej sprawie nastąpiło. Nadto, Sąd nie dokonuje oceny opinii prawnych sporządzonych na wewnętrzne potrzeby organu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, tj. dotyczących naruszenia przepisów art. 35 i art. 36 k.p.a. i czasu trwania postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazania wymaga, że pozostają one bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Kwestia ewentualnej bezczynności, czy przewlekłości postępowania organu mogła być przedmiotem odrębnego zaskarżenia, po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Kwestie te pozostają bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca na dzień ich wydania nie naruszały przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.