II SA/Wa 1745/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. T. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego oddala skargę.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej: KWP, organ), orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.; dalej ustawa o Policji), po rozpatrzeniu odwołania kom. R. T. (dalej: obwiniony, skarżący) od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] (Komendant) nr [...] z [...] maja 2020 r. o uznaniu winy i odstąpieniu od ukarania ww. funkcjonariusza, utrzymał w mocy ww. orzeczenie Komendanta w całości. Wydaniu powyższych rozstrzygnięć towarzyszył następujący stan sprawy. W dniu [...] października 2019 r. w godz. 15:00 - 23:00, a następnie w ramach dyżuru domowego do godz. 7:00 rano dnia następnego, służbę kontrolnego Komendy Powiatowej Policji w [...] pełnił [...] P. P.. Natomiast w nocy z [...] na [...] października 2019 r. w godz. 20:00 - 8:00 na stanowisku kierowania tej Komendy służbę pełnił kom. R. T. - dyżurny Zespołu - Sztab Policji Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...]. O godz. 20:35 do dyżurnego wpłynęło zgłoszenie, które zostało zarejestrowane pod numerem [...], o podejrzeniu kierowania pojazdem przez mężczyznę w stanie nietrzeźwości, w miejscowości [...] gm. [...]. Po otrzymaniu zgłoszenia z Centrum Powiadamiania Ratunkowego, obwiniony, na wskazane miejsce zdarzenia, skierował patrol z Posterunku Policji w [...], w składzie sierż. M. Z. i st. post. J. T. Polecenie udania się na miejsce zdarzenia zostało wydane przez dyżurnego telefonicznie, z telefonu stacjonarnego będącego na stanowisku kierowania KPP w [...] do Posterunku Policji w [...]. Policjanci z Posterunku Policji w [...] podjęli czynności na miejscu zdarzenia o godz. 20:47. Zastali tam zgłaszającego M. W. oraz świadka V. A. (obywatela [...]). Na miejscu znajdował się też samochód osobowy marki Audi Q7 o nr rej. [...], stojący przy prawej krawędzi jezdni trasy K-62, przodem zwrócony w kierunku [...]. Sierż. M. Z. st. post. J. T. po uzyskaniu wstępnej informacji o oddaleniu się kierowcy samochodu, co do którego zachodziło podejrzenie, że może znajdować się pod wpływem alkoholu, niezwłocznie udali się w kierunku [...], gdzie miał oddalić się mężczyzna. Podjęte czynności dały wynik negatywny. Po powrocie na miejsce zdarzenia, policjanci wylegitymowali zgłaszającego oraz jednego z obywateli [...]. Z relacji M. W. wynikało między innymi, że podszedł do pojazdu, który zatrzymał się w rowie, kierowca był sam, mówił bełkotliwie i był pod wyraźnym działaniem alkoholu. Zabrał kluczyki z pojazdu marki Audi. Zeznał, że kierujący pojazdem marki Audi próbował wręczyć mu oraz obywatelowi [...] pieniądze w nieokreślonej kwocie w walucie EURO. Kierowca tłumaczył, że zrujnują mu karierę, na co oni się nie zgodzili. Wtedy to M. W. odszedł i wykonał połączenie na numer alarmowy, zgłaszając całą sytuację. Widział, jak w tym czasie kierujący wcześniej pojazdem Audi Q7 oddalił się chwiejnym krokiem. Policjanci ustalili tożsamość właściciela ww. pojazdu. O powyższych ustaleniach sierż. M. Z. poinformował obwinionego, który o godz. 21:05 skontaktował się telefonicznie asp. P. P., informując kontrolnego, że dalsze czynności w tej sprawie wykonywane będą pod kątem wykroczenia. Następnie obwiniony polecił policjantom przesłuchać osobę zgłaszającą w charakterze świadka wykroczenia i wykonać inne czynności pod kątem wykroczenia. Z uwagi na to, że przedmiotowy samochód blokował wyjazd z posesji, przed którą się zatrzymał oraz stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, na polecenie policjantów będących na miejscu, został on odholowany na parking w L. przez pracowników uprawnionej do tego firmy. Po ponownym patrolu trasy K-62 i terenu przyległego, sierż. M. Z. i st. post. J. T. powrócili do Posterunku Policji w [...], gdzie sporządzili dokumentację ze zdarzenia, którą po północy st. post. J. T. zdał dyżurnemu KPP w [...]. Komendant zarządził działania w rejonie [...]a i okolicy, celem penetracji terenu, mające ujawnić kierowcę porzuconego pojazdu. W działaniach wzięło udział 6 patroli Policji. Komendant, po zapoznaniu się z treścią notatki urzędowej sierż. M. Z., w dniu [...] października 2019 r. polecił przeprowadzić w sprawie postępowanie wyjaśniające. W dniu [...] października 2019 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] zostało wszczęte śledztwo w sprawie dokonanego w dniu [...] października 2019 r. w miejscowości [...] gm. [...] pow. [...] woj. [...] kierowania w ruchu lądowym samochodem marki Audi Q7 o nr rej. [...] przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 kk. Postanowieniem nr [...] Komendanta z [...] listopada 2019 r., wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko kom. R. T., zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego o treści: "popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że podczas pełnienia obowiązków służbowych jako dyżurny jednostki na stanowisku kierowania KPP w [...] w dniu [...] października 2019 r. w związku z obsługą zdarzenia [...], zaniechał czynności służbowych zmierzających do ujęcia kierującego pojazdem marki Audi Q7 nr rej. [...], który oddalił się z miejsca zdarzenia w miejscowości [...] gm. [...] będąc pod wpływem alkoholu, tj. nie skierował w rejon działań penetracyjnych pozostałych patroli Policji będących w jego dyspozycji oraz nie podjął współdziałania z inną jednostką Policji, tj. KMP w [...] w celu sprawdzenia znanego mu adresu właściciela porzuconego pojazdu i ustalenia jego danych kontaktowych, które mogły przyczynić się do niezwłocznego ustalenia jego miejsca pobytu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 i § 9 ust. 5 pkt 1 Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (t.j. Dz.U. KGP.2013.73; dalej Zarządzenie KGP). W Prokuraturze Rejonowej w [...] zostało wszczęte postępowanie ([...]) w sprawie zaistniałego w dniu [...] października 2019 r. w [...], [...] i [...] pow. [...] woj. [...] niedopełnienia obowiązków służbowych wynikających z uregulowań ustawy o Policji oraz Kodeksu postępowania karnego przez funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej Policji w [...] w trybie art. 308 kpk dotyczących podejrzenia kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości w dniu [...] października 2019 r. w miejscowości [...] gm. [...], poprzez zaniechanie zlecenia poczynienia ustaleń odnośnie miejsca przebywania właściciela pojazdu marki Audi Q7 nr rej. [...], ograniczając tym samym możliwości wykrywcze w sprawie oraz działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego w postaci dobra prowadzonego postępowania w szczególności w zakresie wykrycia sprawcy, wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz zebrania, zabezpieczenia i w niezbędnym zakresie utrwalenia dowodów dla sądu, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk. Orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2019 r., Komendant uznał obwinionego winnym zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i odstąpił od ukarania na zasadzie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Obwiniony wniósł odwołanie do KWP. Orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r., KWP uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego m.in. z powodu, iż uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawierało opisu stanu faktycznego i prawnego, ustalonego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Ponadto postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2020 r. KWP przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym do 2 miesięcy. W dniu [...] lutego 2020 r. Komendant wydał postanowienie nr 1/20 o uzupełnieniu zarzutów. W dniu [...] lutego 2020 r. rzecznik dyscyplinarny zapoznał obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego. W trakcie postępowania dyscyplinarnego uzyskano materiał dowodowy w postaci: przesłuchań świadków sierż. M. Z., asp. szt. P. P., asp. szt. A. M., asp. szt. Z. K., asp. szt. R. K., nadkom. P. S., asp. szt. A. O., asp. szt. T. C., st. asp. K. G., asp. szt. G. S.; oględzin płyty CD z zapisem korespondencji radiowej i telefonicznej KPP w [...] w okresie [...].10.2019 r. Godz. 20:00 – 9.10.2019 r. godz. 8:00; wydruków z SWD; opinii służbowych o obwinionym, odpisów z akt osobowych obwinionego, kopii z dziennika telegramów wychodzących KPP w [...][...]; kopii z Książki Kontroli [...]; korespondencji Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie sygn. akt. [...] do KPP w [...]. W dniu [...] marca 2020 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, następnie w dniu [...] marca 2020 r. Komendant wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu kom. R. T. winnym zarzucanych mu czynów i odstąpieniu od ukarania. Od powyższego orzeczenia nr [...] obwiniony ponownie wniósł odwołanie do KWP, który uwzględnił odwołanie oraz orzeczeniem nr [...] z [...] kwietnia 2020 r., uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta i w całości przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując wadliwość uzasadnienia orzeczenia wydanego w I instancji. Komendant orzeczeniem nr [...] z [...] maja 2020 r., na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, uznał kom. R. T. winnym popełnienia zarzucanych mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej i odstąpił od ukarania. Komendant w wydanym orzeczeniu wskazał, że ww. został obwiniony o to, że: I. popełnił przewinienie dyscyplinarne poprzez naruszenie dyscypliny służbowej podczas pełnienia obowiązków służbowych w ten sposób, że jako dyżurny jednostki na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w [...] w czasie od [...] października 2019 r. godz. 20:00 do [...] października 2019 r. godz. 8:00 w związku z obsługą zdarzenia [...], zaniechał czynności służbowych zmierzających do ujęcia kierującego pojazdem marki Audi Q7 o nr rej. [...] mogącego znajdować się pod wpływem alkoholu, który oddalił się z miejsca zdarzenia w miejscowości [...], gm. [...], tj. nie skierował w rejon działań penetracyjnych pozostałych patroli będących w jego dyspozycji, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 4 Zarządzenia KGP; II. w czasie i miejscu jak w punkcie I popełnił przewinienie dyscyplinarne przez naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że podczas pełnienia obowiązków służbowych jako dyżurny jednostki na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w [...] w związku z obsługą zdarzenia [...], zaniechał czynności służbowych zmierzających do ujęcia kierującego pojazdem marki Audi Q7 o nr rej. [...] mogącego znajdować się pod wpływem alkoholu, który oddalił się z miejsca zdarzenia w miejscowości [...], gm. [...], tj. nie podjął współdziałania z dyżurnym Policji Komendy Miejskiej Policji w [...] w celu sprawdzenia znanego mu adresu właściciela porzuconego pojazdu i ustalenia jego danych kontaktowych, które mogły się przyczynić do niezwłocznego ustalenia jego miejsca pobytu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3 Zarządzenia KGP; III. w czasie i miejscu jak w punkcie I popełnił przewinienie dyscyplinarne przez naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że podczas pełnienia obowiązków służbowych jako dyżurny jednostki na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w [...], podczas prowadzonej korespondencji telefonicznej, używał zwrotów językowych odbiegających od ogólnie przyjętych norm tj. "pani kopniaka i ...raz dwa", "ale im spierdolił nie", "bo się wjebał do rowu", "zapierdala się w pocie czoła kurwa", "jeden chuj i tu i tu", tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 7 zasad etyki zawodowej stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP z 2004 r. Poz.3). Jak podał Komendant, reguły postępowania, swoisty algorytm czynności, który powinien wdrożyć obwiniony w związku z informacjami uzyskanymi od patrolu skierowanego na miejsce zdarzenia, zostały zawarte w wewnętrznym akcie prawnym obowiązującym służbę dyżurną jednostek Policji, tj. w Zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 przywołanego Zarządzenia KGP, dyżurny dokonuje zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb. Natomiast § 5 ust. 1 pkt 3 stanowi, że do zadań dyżurnego jednostki Policji należy współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji. Podkreślił, że są to zasady do zastosowania przez dyżurnego jednostki, niezależnie od kategorii zdarzenia, tj. przestępstwa czy wykroczenia. Komendant stwierdził, że w zakresie stopnia zawinienia w odniesieniu do zarzutów nr I i II obwiniony zaniechał czynności służbowych, których wykonanie leżało w granicach jego kompetencji jako dyżurnego jednostki rangi powiatu. Dyżurny miał więc obowiązek skierowania w rejon działań penetracyjnych dodatkowych patroli Policji, których jak ustalono miał w czasie zdarzenia do dyspozycji - 3 dwuosobowe załogi oraz 5 policjantów służby kryminalnej, które to patrole i policjanci nie wykonywali w tym czasie innych zleconych czynności. Ponadto, po powzięciu informacji o danych adresowych właściciela porzuconego pojazdu, dyżurny miał obowiązek sprawdzić jego adres, korzystając z pomocy dyżurnego z Komendy Miejskiej Policji w [...]. Zdaniem Komendanta zarówno nieskierowanie dodatkowych patroli w rejon miejsca zdarzenia oraz nienawiązanie współdziałania z dyżurnym KMP w [...], ograniczyło możliwości wykrywcze sprawcy, wyjaśnienia okoliczności zdarzenia oraz zebrania dowodów dla sądu w postępowaniu w kierunku czynu z art. 178a § 1 kk. Co do oceny stopnia zawinienia obwinionego, Komendant stwierdził, że należało dokonać jej również w kontekście postępowanie kontrolnego jednostki asp. szt. P. P.. Pomiędzy dyżurnym jednostki, a kontrolnym odbyła się, zainicjowana przez dyżurnego, krótka rozmowa telefoniczna z informacją o toczącym się zdarzeniu w miejscowości [...]. W trakcie tej rozmowy dyżurny poinformował kontrolnego, że kierujący porzuconego pojazdu oddalił się z miejsca przed przybyciem patrolu Policji i może on znajdować się pod wpływem alkoholu. Sposób prowadzenia korespondencji, jak również jej treść wskazuje, że była to rozmowa informacyjna. Dyżurny wypowiadał się w tonie zdawania relacji i w żadnym momencie nie zadawał pytań, nie oczekiwał na polecenia kontrolnego co do dalszych czynności. Jak wyjaśnił Komendant, dyżurny stwierdził, że czynności zostaną wykonane jak do kolizji drogowej, nie przekazał również szczegółów dotyczących interwencji kontrolnemu, który z kolei przyjął do wiadomości relację dyżurnego. Oceniając z kolei okoliczności postawionego obwinionemu zarzutu nr III Komendant, zwracając uwagę na treść § 7 zasad etyki zawodowej, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", stwierdził, że w kanonach poprawnego zachowania i kultury osobistej znajduje się na pewno używanie słów i wyrażeń, które w swej treści nie zawierają przekleństw i innych określeń uznawanych powszechnie za wulgarne i obelżywe. Zatem używanie w rozmowie przez policjanta zwrotów (jak wyżej) wypełnia znamiona naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta. Zwroty powyższe, wypowiedziane zostały w czasie służby, przez oficera Policji, a nadto podczas rejestrowanej rozmowy telefonicznej przy wykorzystaniu telefonu służbowego. Komendant zauważył ponadto, że obwinionemu nie zarzucono popełnienia wykroczenia z art. 141 Kodeksu wykroczeń (używania słów nieprzyzwoitych), albowiem nie zostały one wypowiedziane publicznie. Nie zarzucono również obwinionemu czynu z art. 216 § 1 Kodeksu karnego (znieważenie osoby), albowiem nie stwierdzono znamion takiego czynu. W ocenie Komendanta na podstawie ustalonego stanu faktycznego i oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego uznano, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Ustalono bowiem stopień jego zawinienia, skutki czynów (w tym następstwa dla służby), stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu. Wzięto również pod uwagę dotychczasowy przebieg służby obwinionego. Powyższe okoliczności, w ocenie Komendanta, przemawiały za uznaniem kom. R. T. winnym zarzucanych mu czynów, a na zasadzie art. 135j ust. 5 ustawy o Policji odstąpiono od jego ukarania przyjmując, że będzie przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. W odwołaniu od ww. orzeczenia Komendanta obwiniony wniósł o jego uchylenie w całości i uniewinnienie go. Orzeczeniu wydanemu w I instancji zarzucił to, że: - rzecznik dyscyplinarny nie wykonał w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym żadnych czynności, pomimo uchylenia poprzedniego orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego przez orzeczenie nr [...] KWP; - protokół oględzin rozmów telefonicznych, przeprowadzonych przez obwinionego z policjantem z Posterunku Policji w [...] oraz z kontrolnym Komendy Powiatowej Policji w [...] nie został wykonany w formie stenogramu - nie pozwala to na jednoznaczne ustalenie, kto wypowiada zapisany w nim tekst; - nie zostali przesłuchani w charakterze świadków policjanci prowadzący z nim rozmowy telefoniczne; nie pozwala to na obiektywną ocenę rzekomego złamania zasad etyki zawodowej; - wulgaryzmy wypowiadane przez niego nie miały na celu obrażenie kogokolwiek, tylko zaakcentowanie zawartego w nich przekazu; - uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest bardzo lakoniczne co "ociera się" o obrazę art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji; - w treści uzasadnienia orzeczenia pozostało stwierdzenie, że kierujący samochodem marki Audi Q7 o nr rej. [...] znajdował się pod wpływem alkoholu, natomiast do chwili obecnej nie zostało to udowodnione; - nadal nie wyjaśniono udziału w przedmiotowym zdarzeniu asp. szt. P. P. - Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...], który w tym czasie pełnił służbę kontrolnego jednostki Policji; - o zdarzeniu drogowym w [...] powiadomił telefonicznie asp. szt. P. P. - kontrolnego jednostki, informując go, że kierujący, który prawdopodobnie był nietrzeźwy, zbiegł z miejsca przed przybyciem policjantów; nie mówił, że czynności w tej sprawie zostały zakończone, a jedynie, że będą wykonywanie pod kątem zdarzenia drogowego, co potwierdza załączony do sprawy stenogram; naczelnik, funkcjonariusz z kilkudziesięcioletnim stażem i doświadczeniem stwierdził, że bez badania nie ma żadnych dowodów na kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu przez zbiegłego mężczyznę, a samo zeznanie świadka nie jest żadnym dowodem; takie oświadczenie utwierdziło go w przekonaniu, że podjęty zakres działań był wystarczający na obecnym etapie prowadzonych czynności; - asp. szt. P. P. nie wykazał jako kontrolny większego zainteresowania prowadzonymi czynnościami, nie zażądał jakichkolwiek informacji uzupełniających, co utwierdziło go w przekonaniu, że postąpił właściwie; - brak algorytmów w tego typu czynnościach oraz wieloletnia praktyka (jego oraz innych funkcjonariuszy pełniących zadania na stanowisku kierowania) nie świadczyła, aby dokonał jakichkolwiek istotnych odstępstw od przyjętych kanonów działania; - rzecznik dyscyplinarny odmówił ponownego zapoznania go z aktami postępowania dyscyplinarnego, co doprowadziło do obrazy przepisów art. 135i pkt 1, 3, 5, 6 i 7 ustawy o Policji i w znacznym stopniu utrudniło jego prawo do obrony; - w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało wydać postanowienie o uzupełnieniu zarzutów, a nie sprostowanie oczywistych pomyłek pisarskich popełnionych w postanowieniu nr [...] Komendanta z [...] lutego 2020 r. W pozostałej części odwołania obwiniony podjął polemikę z ustaleniami wskazanymi przez przełożonego dyscyplinarnego w zaskarżonym orzeczeniu. Wyjaśnił też, że zarzuty niedopełnienia obowiązków służbowych przedstawione mu zostały w Prokuraturze Rejonowej w [...] bez oparcia o jakikolwiek rzetelny materiał dowodowy. W dniu [...] maja 2020 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego sygn. akt [...] przedstawiono kom. R. T. zarzut o to, że: "w dniu [...] października 2019 r. w [...] w pow. [...], woj. [...] nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z uregulowań ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji oraz Kodeksu postępowania karnego w ten sposób, iż pełniąc służbę na stanowisku Oficera Dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] po przyjęciu zgłoszenia nr [...] oraz w trakcie czynności realizowanych w trybie art. 308 kpk dotyczących podejrzenia kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości w dniu [...] października 2019 r. w miejscowości [...] gm. [...], zaniechał zlecenia poczynienia ustaleń odnośnie miejsca przebywania właściciela pojazdu marki Audi Q7 o numerze rejestracyjnym [...], poprzez skierowanie na miejsce zdarzenia jednego patrolu i zaniechał zarządzenia działań penetracyjnych, skierowania do ich przeprowadzenia pozostałych patroli będących w jego dyspozycji; nie podjął współdziałania z Oficerem Dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w [...] w celu sprawdzenia znanego mu adresu zamieszkania właściciela porzuconego w/w pojazdu w miejscowości [...] gm. [...], ograniczając tym samym możliwości wykrywcze w sprawie oraz działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego w postaci dobra prowadzonego postępowania w szczególności w zakresie wykrycia sprawcy, wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz zebrania, zabezpieczenia i w niezbędnym zakresie utrwalenia dowodów dla sądu, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk.". Rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2020 r. Komendant, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił obwinionego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...]czerwca 2020 r. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie orzeczenia nr [...] z [...] lipca 2020 r. KWP przywołał poczynione w niniejszej sprawie ustalenia i stwierdził, że tłumaczenie obwinionego, jakoby jego niewłaściwe postępowanie wynikało z braku algorytmów w tego typu czynnościach służbowych, należy uznać jako przyjętą w toku postępowania dyscyplinarnego linię obrony. Organ podkreślił, że obwiniony jest doświadczonym policjantem, oficerem z wieloletnim stażem służby na stanowisku dyżurnego jednostki Policji. W okresie od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r. w Szkole Policji w [...] ukończył kurs specjalistyczny dla służby dyżurnej jednostek organizacyjnych Policji. Do jego obowiązków należało zatem podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń służbowych podległym policjantom, w związku z zaistniałym zdarzeniem. Z zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy dyżurnego Zespołu Sztab Policji Wydziału Prewencji KPP w [...] (z którą kom. R. T. zapoznał się i przyjął do stosowania w dniu [...] grudnia 2018 r.) wynika, że zapewnia on natychmiastową reakcję na zgłoszone zdarzenie poprzez: niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu (dział I pkt 1), bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji (pkt 2), dokonywanie zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb (pkt 4), podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń podległym policjantom w zakresie kompetencji określonych przez kierownika jednostki Policji oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 5), zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu (pkt 6). W ramach pełnionej służby ponosi natomiast odpowiedzialność za: terminowość i rzetelność realizacji zleconych zadań, poprawność udzielania informacji, decyzje podejmowane w trakcie wykonywania obowiązków służbowych oraz prawidłowość sporządzonej dokumentacji służbowej. Z przytoczonych zadań/obowiązków wynika zatem, jak podał organ, że to obwiniony asp. szt. P. P. ponosił odpowiedzialność za poprawność czynności wykonywanych na miejscu zdarzenia w miejscowości [...] gm. [...], gdzie zaistniało podejrzenie kierowania pojazdem przez mężczyznę w stanie nietrzeźwości. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 132b ust. 3 ustawy o Policji, każdy z policjantów odpowiada w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób. Co do zarzutu nr III KWP jako bezsprzeczny uznał fakt, że policjant w nocy z [...] na [...] października 2019 r. w godz. 20:00 - 8:00 na stanowisku kierowania Komendy Powiatowej Policji w [...] używał słów wulgarnych w obecności innych osób. Zachowanie to zostało udokumentowane zarówno w notatce urzędowej z odsłuchu korespondencji radiowej i telefonicznej sporządzonej w dniu [...] listopada 2019 r. przez podkom. M. S., jak też w protokole oględzin płyty CD z nagraniami korespondencji radiowej i telefonicznej prowadzonej przez dyżurnego KPP w [...]. KWP podkreślił, że istotą przedstawionego obwinionemu zarzutu jest używanie wulgaryzmów podczas wykonywania obowiązków służbowych, a nie charakter ich odbioru przez innych policjantów. Ponadto wskazał, że stenogramy z rozmów obwinionego wraz z innymi materiałami przesłane zostały do Prokuratury Rejonowej w [...], gdzie zostały lub zostaną poddane analizie. Tak więc, wbrew twierdzeniu obwinionego, treść jego wypowiedzi dotrze również do osób nie będących policjantami, co ma wpływ na społeczny odbiór Policji jako formacji. Na społeczny odbiór Policji wpływają bowiem zarówno wyniki pracy policjantów przekładające się na poziom bezpieczeństwa, skuteczność w działaniu, profesjonalizm, jak i kultura osobista policjantów wykonujących czynności służbowe. Odnosząc się do zarzutu obwinionego w zakresie niewykonania przez rzecznika dyscyplinarnego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym żadnych czynności, pomimo uchylenia poprzedniego orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego orzeczeniem nr [...] KWP, organ wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Powodem uchylenia orzeczenia Komendanta nie były braki w zgromadzonym materiale dowodowym, tylko wadliwość wydanego orzeczenia. Wyższy przełożony dyscyplinarny w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w tym przypadku należy wydać orzeczenie spełniające wymogi wskazane w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji. Oznaczało to konieczność poddania analizie wskazanych w treści zarzutów postępowań policjanta i poddania ich ocenie w zakresie stopnia zawinienia obwinionego, celem usunięcia braków formalnych w przedmiotowym orzeczeniu. Z tego to powodu zaskarżone orzeczenie należało uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przełożonemu dyscyplinarnemu, celem usunięcia wskazanych braków i uchybień oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Po otrzymaniu materiałów postępowania dyscyplinarnego Komendantowi pozostało jedynie do wykonania wydanie prawidłowego orzeczenia, w konsekwencji czego obwiniony otrzymał uprawnienie do złożenia odwołania od wydanego orzeczenia. Odnośnie do zarzutu obwinionego w zakresie odmowy ze strony rzecznika dyscyplinarnego do kolejnego zapoznania go z aktami postępowania dyscyplinarnego, co doprowadziło do obrazy przepisów art. 135i ustawy o Policji i w znacznym stopniu utrudniło jego prawo do obrony, organ wskazał, że obwiniony zapoznawany był z aktami postępowania dyscyplinarnego w dniu [...] lutego 2020 r. W dniu [...] lutego wniósł do rzecznika dyscyplinarnego wniosek o wykonanie dodatkowych czynności dowodowych. Ponownie z aktami postępowania dyscyplinarnego został zapoznany w dniu [...] lutego 2020 r. Po tym terminie nie wykonywane już były przez rzecznika dyscyplinarnego żadne czynności dowodowe. KWP stwierdził, że uzasadnienie orzeczenia Komendanta zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne wskazuje ustalony stan faktyczny. Uzasadnienie prawne natomiast przytacza przepisy prawa, których naruszenie zarzucono policjantowi. Przełożony dyscyplinarny w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Zgodnie z dyspozycją art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (umyślność) lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (nieumyślność). Nie wykonując obowiązku wynikającego z przepisów Zarządzenia KGP oraz postępując w sposób sprzeczny z zasadami etyki zawodowej, obwiniony zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne popełnił umyślnie w zamiarze ewentualnym. Jak podał organ, Komendant wskazał, że obwiniony nie zachował ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, gdzie mógł przewidzieć skutki swojego działania. W ocenie organu zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdził popełnienie przez obwinionego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i pozwolił na wydanie stosownego rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. W przedmiotowej sprawie wszystkie czynności dowodowe zostały wykonane, nie zachodzi zatem potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, jak podnosi obwiniony. KWP wyjaśnił, że przepis art. 135j ust. 5 cytowanej ustawy przewiduje możliwość uznania w postępowaniu dyscyplinarnym winy policjanta bez wymierzania mu kary. Przełożony dyscyplinarny stwierdzając winę policjanta w zakresie zarzucanego mu czynu, uznał, iż stopień tej winy nie jest znaczny. Ponadto analizując przebieg dotychczasowej służby obwinionego, jego właściwości i warunki osobiste, wywnioskował, że mimo odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta. Przepisy regulujące kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji przewidują instytucję stwierdzenia winy i odstąpienia od ukarania jako nadzwyczajny, najłagodniejszy środek dyscyplinujący (obok rozmowy dyscyplinującej na podstawie art.132 ust. 4b ustawy o Policji), stosowany tylko w tych wyjątkowych przypadkach. W ocenie KWP, wina obwinionego nie budzi wątpliwości, więc jej orzeczenie przez Komendanta należy uznać za zgodne z przepisami prawa. Skargę na powyższe orzeczenie KWP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Wydanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 135e, art. 135f ust. 1 pkt 2, ust. 7, art. 135j ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji, które, w jego ocenie, dotyczy niewyczerpania przez kolejnych prowadzących pełnej inicjatywy dowodowej w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, pomijania wniosków dowodowych, które miały późniejszy wpływ na prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy i ostateczne rozstrzygnięcie, poprzez przypisanie mu winy w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Wobec tak sformułowanego zarzutu wniósł o uchylenie orzeczenia KWP nr [...] z [...] lipca 2020 r. i umorzenie postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził między innymi, że w toku postępowania dążono do jednostronnego zgromadzenia materiału dowodowego (z pominięciem jego inicjatywy dowodowej), tak by doprowadzić do ukarania. Niewyjaśnione są okoliczności zmiany prowadzącego postępowanie podkom. M. S.. Od początku, nie zostały dokładnie wyjaśnione utrwalone rozmowy telefoniczne z funkcjonariuszem PP [...] i kontrolnym KPP [...] z dnia [...].10.2019 r.oraz dyżurnym KP [...]. Nie zostały one w sposób profesjonalny utrwalone w formie oględzin, z podziałem na to kto poszczególne treści wypowiada, a jedynie w formie notatki służbowej oraz oględzin, z których nie wynika kto wypowiada zapisane treści. Skarżący nadmienił, że w prowadzonych przeze niego rozmowach mogły znajdować się ekspresywne wypowiedzi, którym mogły towarzyszyć słowa wulgarne, ale kierowane były one bezosobowo, nikogo nie obraziły, znieważyły, ani nie wzbudziły u osób postronnych wzburzenia. Wypowiadając je okazał swoje wzmocnione niezadowolenie sytuacją, w trakcie służby. W ocenie skarżącego od początku sprawy rażącym zaniedbaniem ze strony prowadzących jest do końca niewyjaśniona kwestia i rola udziału w czynnościach z dnia [...] października 2019 r. asp. sztab. P. P., Naczelnika Wydziału Kryminalnego, pełniącego służbę kontrolnego jednostki w dniu [...].10.2019 r. w godzinach 15.00 - 23.00, a następnie jego dyżur domowy. Pomimo lakonicznego i ogólnikowego dwukrotnego przesłuchania, nie została ona w sposób rzetelny i obiektywny wyjaśniona. Skarżący uznał, że w prowadzonym postępowaniu nie udowodniono mu popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, brak jest dowodów przemawiających za jego winą. Stwierdził, że czynności służbowe wykonywał w sposób prawidłowy i należyty, bez narażenia deliktowego, którego to rzekomo dokonanie udowodniono w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący dodał, że prowadzone postępowanie dyscyplinarne wobec jego osoby niezwykle mocno odczuł psychicznie i emocjonalnie. Wskazał, że sytuację potęguje sposób jego prowadzenia, podejście jego przełożonych w sprawie, skala zaniedbań popełnionych w jego toku, brak zrozumienia i pomocy ze strony przełożonych. Skarżący wyjaśnił, że jestem oficerem Policji z ponad 25 letnim stażem służby, ostatnio przez ponad 8 lat na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej, wielokrotnie wyróżnianym i nagradzanym w służbie, swoje obowiązki zawsze wykonywał w sposób sumienny, staranny, zawsze oddany służbie, poświęcając jej swój czas, życie prywatne i osobiste. Dlatego też, jak stwierdził, nie może zrozumieć i pogodzić się z tym, że pod koniec swojej kariery służbowej, spotyka go taki niesprawiedliwy osąd. W konkluzji stwierdził, że mając na uwadze skalę zaniedbań w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, w zakresie procedowania sprawy, gromadzenia dowodów w postępowaniu, ich jakości i staranności, poprawności dokumentowania, bylejakości czynności, braku obiektywizmu w postępowaniu, jego stronniczości, nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i ostatecznej błędnej prawnej ocenie jego zachowania, wnosi o uchylenie zapadłego orzeczenia i umorzenie tak niestarannie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] jak też utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nie naruszają prawa. W pierwszym rzędzie wymaga wyjaśnienia, że przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest jednak odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. akt K 22/00 (publ. OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268), wskazując, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl zaś postanowień art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. W świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego oparte zaś było na obu z ww. przesłanek, mających – co wymaga podkreślenia – charakter autonomiczny. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdził bezsprzecznie fakt naruszenia dyscypliny służbowej oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej przez kom. R. T. w sposób określony w przedstawionych mu zarzutach. Zostały wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł i przyczyny, dla których innym dowodom odmówił mocy dowodowej. Wymienione zostały okoliczności, które organ miał na uwadze przy wydawaniu stosownego rozstrzygnięcia. Przechodząc do omówienia zarzutu pierwszego należy przed wszystkim wskazać, że w ocenie Sądu skarżący dopuścił się zaniechania w wykonywaniu czynności służbowych zmierzających do ujęcia kierującego pojazdem marki Audi Q7 o nr rej. [...] mogącego znajdować się pod wpływem alkoholu, który oddalił się z miejsca zdarzenia w miejscowości [...], poprzez nieskierowanie w rejon działań penetracyjnych pozostałych patroli będących w jego dyspozycji. Swoim postępowaniem policjant naruszył przepis § 9 ust. 1 pkt 4 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. W ocenie Sądu skarżący posiadał wiedzę na temat możliwości spowodowania zdarzenia drogowego przez osobę nietrzeźwą. Świadczą o tym informacje pozyskane od sierżanta M. Z., będącego na miejscu zdarzenia, który wysłuchał naocznego świadka M. W.. Z jego relacji wynikało, że jechał za pojazdem marki Audi Q7, którego kierowca przyspieszał i zwalniał bez przyczyny, zjeżdżał na przeciwny pas ruchu i pobocze, a w miejscowości [...] zjechał do przydrożnego rowu. Wtedy się on zatrzymał. Zatrzymał się również inny kierowca, obywatel [...]. M. W. podszedł do pojazdu, który zatrzymał się w rowie. Kierowca mówił bełkotliwie i był pod wyraźnym wpływem alkoholu. Jechał sam. Wtedy to zgłaszający zabrał kluczyki z pojazdu marki Audi. Kierujący pojazdem marki Audi Q7 próbował wręczyć M. W. oraz V. A. pieniądze w nieokreślonej kwocie w walucie euro. Tłumaczył, że zrujnują mu karierę, na co oni się nie zgodzili. Wtedy to M. W. odszedł i wykonał połączenie na numer alarmowy, zgłaszając całą sytuację. Widział jak w tym czasie kierujący wcześniej pojazdem Audi Q7 oddalił się chwiejnym krokiem. Sąd orzekając w tej sprawie w pełni podziela i akceptuje stanowisko organów policji, że skarżący będąc w posiadaniu takich informacji, winien zainicjować działania zmierzające do zatrzymania sprawcy przedmiotowego zdarzenia. W tym miejscu należy wskazać, że sposób pełnienia służby dyżurnej na stanowisku kierowania w jednostkach Policji został określony w Zarządzeniu Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. W myśl dyspozycji § 5 ust. 1 pkt 1 przywołanego zarządzenia, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie. Realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez dokonywanie zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb (§ 9 ust. 1 pkt 4 przywołanego przepisu). Jak wynika z analizy materiału dowodowego kom. R. T. na wskazane miejsce zdarzenia skierował patrol z Posterunku Policji w [...], w składzie sierż. M. Z. i st. post. J. T.. Po otrzymaniu informacji od tych policjantów, że nie zdołali zatrzymać osoby podejrzanej o kierowanie w stanie nietrzeźwości pojazdem w ruchu drogowym, dyżurny (w myśl przytoczonego wcześniej przepisu) winien w rejon zdarzenia skierować pozostałych policjantów, pełniących służbę na terenie działania KPP w [...]. Takiej dyspozycji jednak nie wydał, czym naruszył w ocenie Sądu art.132 ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust.1 pkt 4 Zarządzenia nr 1173. Odnosząc się do zarzutu drugiego stawianego skarżącemu należy wskazać, że został obwiniony o naruszenie dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowych zmierzających do ujęcia kierującego pojazdem marki Audi Q7 o nr rej. [...] mogącego znajdować się pod wpływem alkoholu, który oddalił się z miejsca zdarzenia w miejscowości [...], tj. nie podjęcie współdziałania z dyżurnym Policji z Komendy Miejskiej Policji w [...], w celu sprawdzenia znanego mu adresu właściciela porzuconego pojazdu i ustalenia jego danych kontaktowych, które mogły się przyczynić do niezwłocznego ustalenia jego miejsca pobytu, naruszając tym samym dyspozycję § 5 ust. 1 pkt 3 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zgodnie z przywołanym przepisem, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy współdziałanie z dyżurnymi jednostek Policji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że patrol Policji przebywający na miejscu zdarzenia ustalił imię i nazwisko właściciela pojazdu oraz jego adres zamieszkania, o czym poinformował kom. R. T.. W ocenie Sądu, która to ocena jest zbieżna z ocena organów Policji, w zaistniałej sytuacji należało podjąć działania mające na celu dokonanie stosownych sprawdzeń. Znając adres właściciela samochodu, kom. R. T. powinien nawiązać kontakt z dyżurnym jednostki Policji, na terenie której zamieszkuje kierowca (w tym przypadku na terenie KMP w [...]), celem dokonania stosownych sprawdzeń. Sam obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W notatce służbowej z dnia [...] października 2019 r. skarżący wyjaśnił, że nie kierował telegramu do KMP w [...] w celu ustalenia miejsca pobytu właściciela pojazdu z uwagi na późną porę, pozostawił tą czynność do wykonania w godzinach porannych (karta nr 53 akt postępowania). W tym miejscu należy wskazać, że skarżący jest doświadczonym policjantem, który w okresie od [...] sierpnia 2015 r. do [...] września 2015 r. ukończył szkolenie dla służby dyżurnej jednostek organizacyjnych policji, tak więc winien mieć pełna świadomość należytego postępowania w zaistniałej sytuacji. Do obowiązków dyżurnego należy bowiem podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń służbowych podległym policjantom w zw. z zaistniałym zdarzeniem. Z zakresu zadań/obowiązków Karty opisu stanowiska pracy dyżurnego Zespołu Sztab Policji Wydziału Prewencji KPP w [...] (z którą kom. R. T. zapoznał się i przyjął do stosowania w dniu [...] grudnia 2018 r.) wynika, że zapewnia on natychmiastową reakcję na zgłoszone zdarzenie poprzez: niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu (dział I pkt 1), bieżące kierowanie będącymi w jego dyspozycji siłami i środkami jednostki Policji (pkt 2), dokonywanie zmian w dyslokacji służby stosownie do zaistniałych potrzeb (pkt 4), podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń podległym policjantom w zakresie kompetencji określonych przez kierownika jednostki Policji oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 5), zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu (pkt 6). W ramach pełnionej służby ponosi natomiast odpowiedzialność za terminowość i rzetelność realizacji zleconych zadań, poprawność udzielania informacji, decyzje podejmowane w trakcie wykonywania obowiązków służbowych oraz prawidłowość sporządzonej dokumentacji służbowej. Reasumując zdaniem Sądu z przytoczonych zadań i obowiązków wynika, że skarżący ponosił odpowiedzialność za poprawność czynności wykonywanych w związku ze zdarzeniem, w tym współdziałaniem z dyżurnymi jednostek Policji. Przechodząc do omówienia zarzutu trzeciego należy wyjaśnić, że ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Zasady etyki zawodowej policjantów są, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji, określane przez Komendanta Głównego Policji. Zawarte zostały one w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zarządzenie to zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Jednocześnie nie zawiera ono znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik [w:] Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 654-655 wraz z powołanymi tam publikacjami). W niniejszej sprawie zarzut dyscyplinarny postawiony skarżącemu dotyczył nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta określonych w § 7 ww. zarządzenia. Zgodnie z § 7 Policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że podczas pełnienia obowiązków służbowych skarżący używał słów wulgarnych i zwrotów językowych odbiegających od przyjętych norm tj.: "pani kopniaka i ... raz dwa." "ale im spierdolił nie", "bo się wjebał do rowu". W toku dalszych rozmów z innymi policjantami użył zwrotów "zapierdala się w pocie czoła k....", "jeden ch...i tu i tu". Istotą przedstawionego policjantowi zarzutu jest używanie wulgaryzmów podczas wykonywania obowiązków służbowych, a nie charakter ich odbioru przez innych policjantów. Ponadto Sąd zauważa, że stenogramy z rozmów obwinionego wraz z innymi materiałami przesłane zostały do Prokuratury Rejonowej w [...], gdzie zostały lub zostaną poddane analizie. Tak więc, wbrew twierdzeniu obwinionego, treść jego wypowiedzi dotrze również do osób nie będących policjantami, co ma wpływ na społeczny odbiór Policji jako formacji. Stanowisko skarżącego, że wulgaryzmy wypowiadane przez niego nie miały na celu obrażenie kogokolwiek, tylko zaakcentowanie zawartego w nich przekazu oraz twierdzenie, że sam jest osobą kulturalną i opanowaną a w tym przypadku wypowiedzenie takich słów wiązało się z "nerwową atmosferą i dużą ilością zdarzeń", w ocenie Sądu, należy uznać za przyjętą przez skarżącego linie obrony. W ocenie Sądu bezsporne jest ustalenie, że skarżący dopuścił się wyżej wskazanych przewinień dyscyplinarnych popełnionych z winy umyślnej z zamiarem ewentualnym. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji przewidziana jest możliwość uznania winy policjanta bez wymierzenia mu kary. Stanowisko w tym zakresie prezentowane przez organ jest zdaniem Sądu prawidłowe. Organy wskazały, że skarżący nie był karany dyscyplinarnie, osiąga dobre wyniki w służbie i posiada dobrą opinię służbową, wobec czego w pełni uzasadnione było odstąpienie od wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – wbrew zarzutom skarżącego – został przez organy obu instancji oceniony prawidłowo, zaś wyciągnięte w wyniku analizy tego materiału wnioski, w szczególności dotyczące popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu oraz jego zawinionego charakteru – są zasadne, a przy tym zostały zgodnie w wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. przedstawione w uzasadnieniach wydanych orzeczeń. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem nieuwzględnienia przez organy w toku postępowania dyscyplinarnego interesu skarżącego. Należy bowiem podkreślić, że nawet słuszny interes strony może być uwzględniony przez organ administracji jedynie do granic kolizji z interesem społecznym (zob. np. tezę drugą wyroku NSA z 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57; teza pierwsza wyroku NSA z 13 stycznia 1995 r., II SA 1691/93, Prok. i Pr. 1995, nr 9, poz. 44; wyrok NSA z 18 stycznia 1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996, nr 6, poz. 181), a wobec stwierdzenia, iż działanie skarżącego uwłaczało zasadom etyki zawodowej policjanta, w szczególności zasadzie pogłębiania zaufania społecznego do Policji, interes społeczny, przemawiający za uznaniem skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia, musiał mieć w niniejszej sprawie pierwszeństwo przed interesem skarżącego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego ze skargi należy wskazać, że nie znajdują one uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący podnosi w skardze między innymi, że nie został wyjaśniony udział w przedmiotowym zdarzeniu asp. szt. P. P., do którego skarżący dzwonił informując o całym zajściu. W tym miejscu wskazać zdaniem Sądu należy po raz kolejny, że to do obowiązków dyżurnego, którym był skarżący należało podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń służbowych. Tłumaczenie skarżącego, że jego zachowanie było spowodowane brakiem algorytmów w tego typu czynnościach uznać należy za przyjętą linię obrony. Prawdą jest, że w postępowaniu dyscyplinarnym przed organem I instancji wystąpiły uchybienia formalne w postaci niewłaściwego zakwalifikowania zarzutów w postanowieniu o uzupełnieniu zarzutów, błędy te jednak zostały sprostowane. I nie miały wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, uznając zaskarżone orzeczenie za odpowiadające prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2