II SA/Wa 1741/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oddala skargę

Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej Prezes AMW/organ) decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Pani M. W. (dalej wnioskodawca/skarżąca) od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji w [...] (dalej Dyrektor/organ I instancji) z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, utrzymał ją w mocy. Skarżąca pełniła służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w okresie od [...] stycznia 2006 r. do [...] marca 2013 r. Załączyła pismo z [...] stycznia 2020 r. wydane przez Naczelnika Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji zaświadczające, że pełniąc służbę w Komendzie Głównej Policji w okresie [...] kwietnia 2013 r. do [...] stycznia 2020 r. nie otrzymała jednorazowego dofinansowania na zakup lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, zainteresowana w okresie pełnienia służby nie ubiegała się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, określonej w art. 94 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.; dalej ustawa o Policji). Skarżąca rozkazem personalnym z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Dowódcy Generalnego RZS powołana została na okres dwóch lat, tj. od [...] stycznia 2020 r. do [...] stycznia 2022 r., do zawodowej służby wojskowej. Jako żołnierz zawodowy służby kontraktowej, złożyła w dniu [...] lutego 2020 r. wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Do przedmiotowego wniosku załączyła między innymi oświadczenie z [...] stycznia 2020 r., z treści którego wynika, że w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] stycznia 2020 r. była funkcjonariuszem Policji oraz, że w tym czasie nie otrzymała pomocy finansowej ani w formie pieniężnej ani w formie rzeczowej. Ponadto oświadczyła, że jej małżonek jest funkcjonariuszem Policji i w okresie pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (dalej KPP w [...]) otrzymał pomoc finansową wypłaconą przed zawarciem związku małżeńskiego. Skarżąca przedłożyła dwa zaświadczenia wydane przez KPP w [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] i [...], z których wynika odpowiednio, że jej mąż otrzymał pełną pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego w wysokości 2 norm zaludnienia, na podstawie decyzji KPP w [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Dyrektor decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...]., odmówił przyznania skarżącej przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2356 ze zm.; dalej ustawa o zakwaterowaniu). Wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia była okoliczność, że małżonek skarżącej otrzymał pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego jako funkcjonariusz Policji, co zdaniem Dyrektora, skutkowało brakiem podstaw prawnych do wydania na rzecz skarżący decyzji przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Skarżąca z zachowaniem ustawowego terminu zaskarżyła ww. decyzję i wskazała, że bezspornym jest fakt skorzystania przez jej męża z pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, jednakże organ I instancji nie uwzględnił okoliczności wypłaty pomocy finansowej jej małżonkowi jako osobie samotnej (kawalerowi), tj. jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Podkreśliła, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji decyzji podjętych przez jej męża przed zawarciem związku małżeńskiego. Jej zdaniem nie można mówić o naruszeniu interesu publicznego. W konsekwencji zarzuciła zaskarżonej decyzji obrazę prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu. Organ zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Prawo to, jak stanowi art. 21 ust. 2, jest realizowane w jednej z następujących form zakwaterowania: 1. przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby, 2. przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3. wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Podniósł, że treść art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu zawiera katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 1-3. Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: 1. otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2. otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3. nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4. otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz.36); 5. nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Wskazany ustęp 10 ww. art. 21 stanowi, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6. Podniósł, że małżonek skarżącej był funkcjonariuszem Policji i otrzymał pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego. W ocenie organu istota sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym, sprowadza się w praktyce do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 21 ustawy o zakwaterowaniu. Jego zdaniem skoro uprawnienia małżonka skarżącej, jako funkcjonariusza Policji, zostały zrealizowane poprzez przyznanie ww. pomocy finansowej na kupno lokalu, to bezspornym jest, że na gruncie ustawy o Policji, funkcjonariusz ten traktowany jest jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe oraz potrzeby mieszkaniowe jego rodziny czyli również potrzeby mieszkaniowe strony niniejszego postępowania, zostały definitywnie zaspokojone przy udziale Państwa. Organ uważa, że na gruncie przedmiotowej sprawy uznanie, iż skarżąca względem innych żołnierzy miałaby być potraktowana inaczej, czyli powinna otrzymać dwukrotnie wsparcie Państwa, w realizacji potrzeb mieszkaniowych, prowadziłoby do nieuprawnionego różnicowania sytuacji żołnierzy. Ponadto wydatki związane z wypłatą pomocy finansowej na podstawie ustaw pragmatycznych były i są nadal pokrywane przez Państwo, jako dotacje celowe na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych uprawnionych do tego osób. Ponadto podkreślił, że w orzecznictwie, akcentując charakter pomocy finansowej udzielanej z budżetu Państwa, jak i potrzebę realizacji zasady sprawiedliwości społecznej, przyjmuje się w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, że pomoc finansowa przysługuje tylko raz, co więcej tylko raz w rodzinie jak i w sytuacji, gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas gdy pomoc finansową otrzymał małżonek pełniący służbę w innej formacji mundurowej (np. wyrok WSA w Warszawie z 23.03.2017 r. II SA/Wa 1810/16). Na tej podstawie uznał, że w sprawie istnieje podstawa do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu z zastosowaniem wskazanej wykładni celowościowej, historycznej i systemowej, polegającego na tym, że skarżąca nie może otrzymać ponownego wsparcia ze Skarbu Państwa, na ten sam cel, obecnie w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Bez znaczenia jest okoliczność, że małżonek skarżącej otrzymał pomoc przed zawarciem z nią związku małżeńskiego. Jego zdaniem skarżąca również korzysta z udzielonego wsparcia mimo, że pomoc finansowa wypłacona została jej mężowi. Uznał, że taka interpretacja jest zgodna z celem pomocy, jakim było wsparcie w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych beneficjenta i jego rodziny. Uznał, że skarżąca mimo, że nie otrzymała pomocy finansowej to w rzeczywistości skorzystała ze wsparcia jakiego udzielono jej małżonkowi. Pomoc finansowa jaka została wypłacona małżonkowi skarżącej na budowę domu jednorodzinnego, na podstawie ustawy o Policji, przyznana w celu pomocy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji i ich rodzin, w sposób trwały i definitywny zaspokoiła również potrzeby mieszkaniowe skarżącej. Zaznaczył, że skarżąca zgodnie z jej oświadczeniem wyrażonym w treści odwołania, na podstawie umowy majątkowej rozszerzającej wspólność małżeńską, stała się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, na budowę której udzielono dofinansowania, realizując tym samym ustawowy cel udzielonej pomocy. Jego zdaniem, w/w świadczenie należy uznać za równorzędne świadczeniu, o jakim mowa w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7 kpa. w zw z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 78 § l k.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów i której oparto sentencję orzeczenia. Podniosła, iż istotą ustawy o zakwaterowaniu jest zapewnienie osobom (na czas służby) pełniącym służbę wojskową miejsca do zakwaterowania lub zapewnienia tego innej formie. Zachowanie i interpretacja przepisów organów staje w sprzeczności z interesem żołnierzy, którym na początku służby wojskowej odmówiono prawa do zakwaterowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu. Wobec powyższego wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] utrzymujące w mocy decyzję Dyrektora z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie istota problemu sprowadza się do oceny, czy istniały podstawy do przyznania zawodowemu żołnierzowi kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, gdy wcześniej jego obecny małżonek (nie będący wtedy małżonkiem) otrzymał pomoc finansową jako funkcjonariusz Policji. W tym celu należy dokonać wykładni przepisu art. 21 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zaznacza, że w zakresie ustalenia prawa do przyznania kwatery albo innego lokalu mieszkalnego nie można poprzestać jedynie na wykładni literalnej przepisów wskazanej ustawy, ale należy dokonać również wykładni celowościowej oraz przede wszystkim systemowej, biorąc pod uwagę również przepisy innych ustaw, dotyczących służb mundurowych. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. Natomiast na podstawie przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, prawo do zakwaterowania realizowane jest na podstawie jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 6 ustawy, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek: 1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; 2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; 3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; 4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. poz. 19 oraz z 1994 r. poz. 36); 5) nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. W sprawie nie było kwestionowane, że mąż skrzącej jest funkcjonariuszem Policji i w okresie pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (dalej KPP w [...]) otrzymał pomoc finansową wypłaconą przed zawarciem związku małżeńskiego. Skarżąca przedłożyła dwa zaświadczenia wydane przez KPP w [...] z [...] stycznia 2020 r., znak: [...] i [...], z których wynika odpowiednio, że jej mąż otrzymał pełną pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego w wysokości 2 norm zaludnienia, na podstawie decyzji KPP w [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Podstawą prawną pomocy finansowej był art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, iż policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przepis art. 95 ust. 1 pkt. 1 wyłącza możliwość przyznania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy ustawy o zakwaterowaniu oraz ustawy o Policji, wskazać należy, że organ zarówno I jak i II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów oraz zasadnie zastosował art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, odmawiając przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego z uwagi na to, że skarżąca, mimo, że nie otrzymała pomocy finansowej to w rzeczywistości skorzystała ze wsparcia jakiego udzielono jej małżonkowi. Pomoc finansowa jaka została wypłacona małżonkowi skarżącej na budowę domu jednorodzinnego, na podstawie ustawy o Policji, przyznana w celu pomocy w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji i ich rodzin, w sposób trwały i definitywny zaspokoiła również potrzeby mieszkaniowe skarżącej. Skarżąca zgodnie z jej oświadczeniem wyrażonym w treści odwołania, na podstawie umowy majątkowej rozszerzającej wspólność małżeńską, stała się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, na budowę której udzielono dofinansowania, realizując tym samym ustawowy cel udzielonej pomocy. W ocenie Sądu organ trafnie stwierdził, że świadczenie to należy uznać za świadczenie równorzędne świadczeniu, o jakim mowa w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu, co powoduje, że ponowna realizacja prawa do zakwaterowania, tym razem realizowana w formie finansowej, byłaby nadużyciem pomocy - ze środków budżetu Państwa - na ten sam cel. Wypłata pomocy finansowej przyznanej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oznacza bowiem, że na gruncie ustawy o Policji funkcjonariusz ten traktowany jest jako osoba, której potrzeby zostały definitywnie zaspokojone, co wyklucza ponowne skorzystanie z realizacji prawa do zakwaterowania. Nie ulega wątpliwości, że uprawnienia dedykowane funkcjonariuszom i żołnierzom zawodowym oparte są na wspólnych założeniach systemowych, gdyż charakter tych uprawnień jest zbliżony ze względu na cel jakiemu służą, tj. umożliwiają zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, zapewniając tym samym należyte wykonywanie obowiązków służbowych z zakresu obrony bezpieczeństwa i porządku publicznego kraju. Dlatego też odmienne traktowanie pomocy finansowej określonej w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu doprowadziłoby do sytuacji, w której funkcjonariusz (dobrowolnie) zmieniając, czy kontynuując służbę w strukturach wojskowych, dwukrotnie otrzymywałby wsparcie Państwa na ten sam cel, a zatem byłby w pozycji uprzywilejowanej w stosunku nie tylko do innych żołnierzy zawodowych, ale także innych funkcjonariuszy, co stoi w sprzeczności z zasadami równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej, o których mowa w art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 4 lutego 1997 r. (sygn. akt P 4/96) osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo. W uzasadnieniu decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego prawidłowo wskazano, że określenie cezury tj. do 31 grudnia 1995 r. wynikało z faktu, że od 1 stycznia 1996 roku została wprowadzona ustawa o zakwaterowaniu i w jej przepisach zastąpiono pomocą finansową - ekwiwalentem pieniężnym w zamian za rezygnację z kwatery, a przy kolejnej nowelizacji w 2004 roku, ustawodawca zrezygnował z wypłaty w.w. ekwiwalentu i wprowadził obowiązującą obecnie odprawę mieszkaniową. Dokonując wykładni systemowej przepisów organ prawidłowo wskazał na przepis art. 17a ustawy o służbie wojskowej (z którego wynika prawo uznania stopnia uzyskanego w innej służbie, na przykład w Policji, na gruncie zawodowej służby wojskowej) oraz na zasadę wzajemności, z których wynika, iż okresy służby funkcjonariusza policji i żołnierza zawodowego, ustalane przy prawie do emerytury policyjnej i wojskowej, traktowane są jak okresy równorzędne. Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego, że żołnierz zawodowy nie jest uprawniony do otrzymania kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, jeżeli wcześniej jego małżonek otrzymał pomoc finansową jako funkcjonariusz Policji. W sprawie zaistniała zatem przesłanka, określona w art. 21 ust. 6 pkt. 4 ustawy o zakwaterowaniu. Mąż skarżącej, (jako policjant) otrzymała od Skarbu Państwa pomoc finansową w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, i zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu, nie przysługuje prawo do otrzymania takiej pomocy od Skarbu Państwa po raz drugi. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie znalazł podstaw do odstąpienia od dotychczasowej wykładni art. 21 ust. 6 pkt. 4 ustawy o zakwaterowaniu, która została już zaprezentowana w judykaturze sądów administracyjnych. W szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r., I OSK 1418/18 stwierdzono, że z ustawy o zakwaterowaniu wynika zakaz korzystania z pomocy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych przez Państwo więcej niż raz w życiu. Mimo iż taki zakaz nie został wyrażony wprost, jednak wynika on z sensu przepisów obowiązujących wcześniej i obecnie. Nie do przyjęcia, według NSA, jest zaakceptowanie poglądu, że jedna i ta sama osoba może otrzymać dwukrotnie pomoc publiczną na ten sam cel. Przyjęcie tego poglądu, jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, byłoby równoznaczne z tym, że każdy podmiot, w tym również ten, który skorzystał z pomocy państwa z racji pełnienia służby w innej niż siły zbrojne formacji mundurowej, będzie mógł, w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej, kolejny raz otrzymać pomoc Państwa w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Taka interpretacja przepisów art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, stoi w sprzeczności z ich treścią oraz funkcją, jaką miały pełnić, czyli wykluczenia możliwości parokrotnego korzystania z pomocy Państwa, tym bardziej, że przepisy dotyczące nabycia lokali od Agencji czy Skarbu Państwa, jak już wcześniej wskazano, są wspólne m.in. dla żołnierzy, policjantów, strażaków, funkcjonariuszy BOR, czy funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, przyjęcie stanowiska skarżącej prowadziłoby do akceptacji praktyki, że przechodząc z jednej służby mundurowej do kolejnej, funkcjonariusz, za każdym razem otrzymywałby pomoc mieszkaniową. W konsekwencji mógłby ją hipotetycznie nabyć tyle razy, ile razy w ciągu kariery zawodowej zmieniłby służbę. Tego rodzaju wykładnia stoi w sprzeczności z logiką, celem i sensem wprowadzenia przepisów o pomocy mieszkaniowej dla funkcjonariuszy służb mundurowych. Systemowa interpretacja przepisu art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, jednoznacznie wyklucza kilkukrotne (więcej niż 1 raz) korzystanie z pomocy Państwa, z racji pełnienia służby w różnych formacjach służb mundurowych. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę