II SA/Wa 1728/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję

J. W. wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. W uzasadnieniu wniosku opisał okoliczności zatrudnienia w Służbie Bezpieczeństwa, a także krótko przebieg swojej służby w Policji, którą przerwała choroba. Ponadto podkreślił, że podczas służby nigdy nie wyrządził nikomu krzywdy zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako organ, Minister) decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Anty korupcyjne go, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132, ze zm., dalej jako ustawa zaopatrzeniowa), odmówił wyłączenia stosowania wobec J. W. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Wyrokiem z dnia 22 marca 2019r., wydanym w sprawie II SA/Wa 1569/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powołaną wyżej decyzję i zasądził na rzecz skarżącego od Ministra koszty postępowania w sprawie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ co prawda dokonał wykładni pojęć niedookreślonych wymienionych w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, nie ocenił ich jednak w sposób przekonywujący w odniesieniu do przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy. W istocie organ nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Sąd podkreślił też, że okres służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa wynosił zaledwie 7% całego okresu służby (która została zakończona w roku 2003 z uwagi na inwalidztwo skarżącego powstałe w związku z pełnioną służbę), co wskazuje na spełnienie przesłanki "krótkotrwałości służby". Zdaniem Sądu "szczególnie uzasadniony przypadek" może wiązać się także z sytuacją osobistą funkcjonariusza, a mianowicie przykładowo z jego poważną chorobą, czy też inwalidztwem powstałym w trakcie pełnienia służby i mającym związek z pełnioną służbą, uniemożliwiającym dalsze pełnienie służby i ograniczającym możliwości zarobkowania. Okoliczności te nie były przedmiotem analizy organu, chociaż skarżący wskazuje na fakt powstania inwalidztwa II grupy mającego związek z pełnioną służbą, które spowodowało konieczność jego odejścia ze służby w Policji w 2003 r., a także na fakt doznania uszczerbku na zdrowiu w wyniku siedmiu wypadków w trakcie służby. Sąd stwierdził następnie, że zaniechanie organu w powyższym zakresie oraz wskazane powyżej wadliwości wydanej w sprawie decyzji obligowały Sąd do jej eliminacji z obrotu prawnego. W sprawie naruszono przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał bowiem prawidłowej wykładni i subsumpcji wskazanych pojęć nieostrych, nie poczynił także niezbędnych ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby uznać, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...). Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W konsekwencji, rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej zostało wydane co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ wydał decyzję z dnia [...] lipca 2020r., w której odmówił wyłączenia stosowania wobec J. W. (dalej jako skarżący, strona) art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. stwierdził, że J. W. został zwolniony ze służby w Komendzie Powiatowej, Policji w S. z dniem [...] stycznia 2003 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, której wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłacano renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Zgodnie z pismem z dnia [...] marca 2017 r. z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – stanowiącym informację o przebiegu służby nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] lipca 1979 r. do dnia [...] marca 1981 r., tj. przez okres 1 roku 8 miesięcy i 15 dni. Całkowity okres służby ww. wynosi 23 lata 6 miesięcy i 23 dni. Z kopii przekazanych akt osobowych o sygn. IPN Ki [...] nie wynika, aby strona nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. ([...]) wynika, że strona rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych. Wnioskodawca był wielokrotnie wyróżniany oraz wielokrotnie otrzymał zwiększony dodatek służbowy do uposażenia. W materiałach Policji nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec wnioskującego karach dyscyplinarnych. Poinformowano, że brak jest dokumentów wprost odnoszących się do zdarzeń z narażeniem zdrowia i życia. Analizując pierwszą z przesłanek formalnych, organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona analizowana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Rzeczywistą wolą ustawodawcy było pozostawienie uznaniowego charakteru tego przepisu. Analizując drugą z przesłanek formalnych, organ wskazał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Organ zaznaczył, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenia zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Podsumowując, zadaniem organu jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Odnosząc się do przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, uzasadniającego wyłączenie względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, organ wskazał, że spełnienie tego warunku trzeba postrzegać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art, 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Organ wskazał, że służba skarżącego w SB wynosiła ponad 7% całej służby i została zakończona w 2003 r., z uwagi na jego inwalidztwo, powstałe w związku z realizowanymi zadaniami. Całkowity okres służby J. W. wynosi 23 lata, 6 miesięcy i 23 dni. Natomiast jego służba na rzecz totalitarnego państwa była pełniona przez okres 1 roku 8 miesięcy i 15 dni. Organ nie zakwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Uznał, że została spełniona w przedmiotowej sprawie przesłanka art.8a ust.1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku. Skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, rozpoczęcie przez niego służby w SB było świadome. W czasie realizacji zadań w SB był pozytywnie oceniany i awansowany w stopniu służbowym. Odnosząc się do kwestii "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że orzeczenie komisji lekarskiej, zaliczające skarżącego do II grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, nie jest tożsame z posiadaniem zaświadczenia, iż służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia, uprawniającego do podwyższenia procentowego wysługi emerytalnej. W odniesieniu do kwestii wpływu stwierdzonego inwalidztwa na długość służby, organ podkreślił, że nie zarzucił skarżącemu niespełnienia przesłanki z art. 8a ust.1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Reasumując organ stwierdził, że wykonywane przez skarżącego po dniu 12.09.1989 r. obowiązki służbowe niewątpliwie zasługują na pozytywną ocenę, jednakże przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego- art. 8a ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że nie spełnia warunku szczególnie uzasadnionego przypadku, pomimo przyznania, że spełnia przesłanki wynikające z art. 8a ust.1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i nie przeprowadzenie szczegółowego i wszechstronnego postępowania dowodowego; nieuwzględnienie utraty zdrowia, ustalenie, że w okresie zawieszenia na etacie SB (będąc w dyspozycji komendanta MO) pracował na rzecz totalitarnego Państwa w rozumieniu ustawy emerytalnej, podczas gdy owo zawieszenie, pozostawanie w dyspozycji, a następnie zmiana stanowiska wskazują, iż skarżący nie wykonywał znaczących zadań z pełnym zaangażowaniem a co za tym idzie nie służył w totalitarnym państwie. Na tych podstawach skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1569/19 uchylił zaskarżoną decyzję. W przywołanym wyżej orzeczeniu, co przedstawiono wyżej, Sąd zalecił Ministrowi, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, przyjęcie, że w sprawie spełniona została przesłanka krótkotrwałości służby. Sąd zalecił rozważenie, czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (tu: decyzja) były przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376). W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ.: orzeczenia. nsa.gov.pl). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały w sprawie niniejszej, skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona wyrokiem NSA z dnia 13 grudnia 2019r. W niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W ocenie Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie ponownie, wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył art. 170 w związku z art. 153 p.p.s.a. Nie uwzględnił bowiem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w.w. prawomocnym wyroku. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Wydając decyzję odmowną w oparciu o ww. przepis, pomimo zobowiązania, organ nie rozważył w sposób logiczny i przekonujący wszelkich okoliczności sprawy, czym naruszył zasady procesowe, wymienione w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 8 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ przyjął zaistnienie przesłanki "krótkotrwałości służby" skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. Jednak wbrew zaleceniom Sądu, organ nie dokonał przekonującej oceny przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Wskazać należy, że decyzja wydana na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, przy czym przesłanki warunkujące zastosowanie uznania administracyjnego są opisane poprzez użycie pojęć niedookreślonych, takich jak: "krótkotrwała służba", "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków, czy wreszcie pojęcia: "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga zbadania, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a przede wszystkim czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404-405). W sprawach uznania administracyjnego sąd bada zatem, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza – wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego - w analizowanym przypadku art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zawierający wymienione wyżej przesłanki oparte na pojęciach niedookreślonych (nieostrych), a więc zawierających elementy ocenne. Dokonanie przez organ w uzasadnieniu decyzji interpretacji tych pojęć, a następnie odniesienie się do wskazanych przesłanek oraz ich rozważenie (wyważenie) na tle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy jest obligatoryjne. W tym miejscu warto powołać pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 622/08 (publ. CBOSA), który w pełni podziela Sąd orzekający, iż "w sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. (...) Organ stosujący prawo jest zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia danego pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania". W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. Organ co prawda dokonał wykładni pojęć niedookreślonych wymienionych w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, nie ocenił jednak w sposób przekonujący i logiczny wystąpienia zawartych w tym przepisie przesłanek w odniesieniu do przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy. W istocie organ nie rozpatrzył należycie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wydana w sprawie decyzja nie została należycie umotywowana, jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zaniechanie w powyższym zakresie powoduje, iż organ naraża się na skuteczny zarzut dowolności (arbitralności) decyzji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. organ wskazał, iż skarżący nie spełnił przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Powyższe stwierdzenie nie zostało jednakże poparte dogłębną analizą stanu faktycznego sprawy. Interpretując pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ trafnie, w ocenie Sądu, wskazuje, że za szczególnie uzasadniony przypadek może zostać uznana służba funkcjonariusza, który legitymuje się wybitnymi osiągnięciami na tle pozostałych funkcjonariuszy. Nie negując prawidłowości takiej wykładni, należy jednak zwrócić uwagę, iż, zdaniem Sądu, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z 22 marca 2019r., "szczególnie uzasadniony przypadek" może wiązać się także z sytuacją osobistą funkcjonariusza, a mianowicie przykładowo z jego inwalidztwem powstałym w trakcie pełnienia służby i mającym związek z pełnioną służbą, uniemożliwiającym dalsze pełnienie służby i ograniczającym możliwości zarobkowania. Okoliczności te nie były przedmiotem analizy organu, chociaż był on związany ocena prawna na podstawie art.153 p.p.s.a. Nie można za wypełnienie tego obowiązku uznać powołany w uzasadnieniu decyzji fakt "utożsamiania się z ustrojem totalitarnym", "świadome rozpoczęcie służby w SB", "pozytywne ocenianie i awansowanie w stopniu służbowym". Zupełnie niezrozumiały jest "zarzut", że skarżący czerpał określone, wymierne korzyści ze służby w SB, że wiązano z nim konkretne plany i inwestowano w środki finansowe. To samo można bowiem powiedzieć o każdej relacji pracodawca- pracownik. Każdy pracodawca musi w pracownika inwestować środki finansowe (np. na wynagrodzenie) i wiąże z nim określone plany: gdyby było inaczej, nie zatrudniałby danej osoby. Z opisanych przyczyn, tj. braku logicznego powiązania czynności wykonywanych przez skarżącego z przesłankami zastosowania art.8a ustawy zaopatrzeniowej, Sąd wyeliminował zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. W sprawie naruszono przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał bowiem prawidłowej wykładni i subsumpcji wskazanych pojęć nieostrych, nie poczynił także przekonujących i logicznych ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby uznać, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W konsekwencji, rozstrzygnięcie organu w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a, art. 24a ustawy o zaopatrzeniu zostało wydane z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni przedstawioną ocenę prawną, wnikliwie rozważy, czy w sprawie została spełniona przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku, a swe stanowisko należycie uzasadni, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.