II SA/Wa 1696/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę

Z. K. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny w Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2020r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Komendant [...] Policji zwolnił Z. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179, z późn. zm.) z dniem [...] stycznia 2001 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu 5 stycznia 2001 r. Podstawą zwolnienia wymienionego ze służby w Policji było prawomocne orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r. o uznaniu Z. K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W dniu [...] stycznia 2012 r. Sąd Rejonowy dla [...][...] Wydział Kamy wydał wyrok sygn. akt [...], którym uniewinnił Z. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 228 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk, tożsamego z przewinieniem dyscyplinarnym stanowiącym podstawę do wydania orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym o uznaniu Z. K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 29 lutego 2012 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Z. K. wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymującym w mocy orzeczenie [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Komendant Główny Policji wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymującym w mocy orzeczenie [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r. o uznaniu Z. K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Komendant Główny Policji uchylił w całości orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2000 r. o uznaniu Z. K. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a także uniewinnił wymienionego od popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 26 listopada 2019 r. i nie zostało przez nią zaskarżone, wskutek czego stało się prawomocne z dniem 4 grudnia 2019 r. W związku z powyższym Z. K. z dniem [...] grudnia 2019 r. został przywrócony do służby z mocy prawa na podstawie art. 42 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji. W dniu [...] grudnia 2019 r. (data stempla pocztowego) Z. K. złożył pismo z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym m.in. zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] stwierdziła niezdolność Pana Z. K. do służby i zaliczyła go do kategorii "C", tj. uznała za trwale niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 7 lutego 2020 r. Z. K. nie złożył odwołania od tego orzeczenia, wskutek czego stało się ono ostateczne z dniem 22 lutego 2020 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendant [...] Policji, zwolnił Z. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 42 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dniem [...] maja 2020 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 Kpa, nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu 6 maja 2020 r. W dniu [...] maja 2020 r. (za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP) Z. K. złożył odwołanie z dnia [...] maja 2020 r. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na niedopuszczalność zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji ze względu na konieczność obligatoryjnego zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie wniósł o wydanie polecenia służbowego Komendantowi [...] Policji do wypłaty kwoty należnej na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji oraz uposażenia z wyrównaniem od dnia [...] grudnia 2019 r., zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji oraz uposażenia w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Po zapoznaniu się z powyższym odwołaniem. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 Kpa i przekazał sprawę, wraz z jej aktami i własnym stanowiskiem, Komendantowi Głównemu Policji. Organ wskazał, iż przywrócenie do służby nie jest natomiast równoznaczne z dopuszczeniem do jej pełnienia. Analiza treści art. 42 ustawy o Policji wskazuje, że ustawodawca rozróżnia kwestię przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt 1OSK1495/15 i z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt 1 OSK 2040/17). Przywrócenie do służby wiąże się (jest równoznaczne) wyłącznie z reaktywacją stosunku służbowego. Reaktywacja stosunku służbowego w wyniku przywrócenia do służby nie oznacza także trwałego przywrócenia do niej. Funkcjonariusz musi najpierw spełnić warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, tj. w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosić gotowość niezwłocznego podjęcia służby. W przeciwnym razie stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Dopiero spełnienie tego warunku umożliwia weryfikację przymiotów przywróconego do służby policjanta, w celu ustalenia czy spełnia wymogi niezbędne do pełnienia służby, a tym samym czy może być dopuszczony do jej pełnienia. Jak wynika wprost z treści art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Tym samym skuteczne prawnie, tj. złożone w terminie określonym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia służby umożliwia przystąpienie do procedury określonej w art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Brak takiego zgłoszenia powoduje konieczność automatycznego zwolnienia przywróconego do służby policjanta na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie został spełniony warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji bowiem przywrócenie do służby w Policji Z. K. nastąpiło z dniem [...] grudnia 2019 r., a wymieniony w tym samym dniu zgłosił gotowość niezwłocznego jej podjęcia. Tym samym organ zobowiązany był do zweryfikowania przymiotów funkcjonariusza, tj. do ustalenia czy przywrócony do służby policjant może zostać dopuszczony do służby. W tym celu skierował Z. K. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], która orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. stwierdziła, że jest on trwale niezdolny do służby w Policji, zaliczając go do kategorii "C". Orzeczenie to zostało doręczone stronie w dniu 7 lutego 2020 r. Pan Z. K. nie złożył odwołania od tego orzeczenia, wskutek czego stało się ono ostateczne z dniem 22 lutego 2020 r. Zatem zmaterializowała się przesłanka zawarta w art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, która obliguje przełożonego właściwego w sprawach osobowych do zwolnienia przywróconego do służby policjanta w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten pomimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Orzeczenie o trwałej niezdolności do służby nie pozwala bowiem na pełnienie jakiejkolwiek służby w organach Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 356/05), a tym samym policjant, wobec którego wydano takie orzeczenie, jest trwale niezdolny do jej pełnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1998/11, z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt 1 OSK 1300/10 i z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt 1 OSK 563/09). Zatem w przypadku funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych stwierdzającego trwałą niezdolność policjanta do służby w Policji nie może być mowy o jej pełnieniu (świadczeniu) przez tego policjanta, tj. trwale niezdolnego do jej pełnienia. Z. K. wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny w Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2020r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucam m.in. obrazę przepisów prawa materialnego art. 42 ust.4, art. 43 ust.1, art. 99 ust.1 i art 117 ust.1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku. Obrazę prawa materialnego § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Skarżący wnosił m.in. o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości. Wydanie decyzji nakazowej do zastosowania w sprawie art.43 ust.1 ustawy o Policji oraz § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów Skarżący podnosił, iż Komendant Główny Policji rozkazem [...] w sposób niedopuszczalny z naruszeniem prawa stosuje zamiennie przepisy prawa materialnego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem administracyjnym niedopuszczalne jest stosowanie przepisów prawa zamiennie. Skarżący wskazywał, iż na podstawie decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji został przywrócony do służby w Policji z dniem [...] grudnia 2019 roku zgodnie z art.42 ust.1 na stanowisko zajmowane przed zwolnieniem ze służby w drugiej grupie uposażenia zasadniczego z dodatkiem służbowym 120 zł oraz dodatkiem [...]. Ww. decyzją Komendant [...] Policji reaktywował Rozkaz Personalny o mianowaniu nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 roku, natomiast rozkaz personalny o zwolnieniu nr[...] z dnia [...] stycznia 2001 roku został anulowany. Podkreśla, że podjął obowiązki służbowe poprzez wykonanie następujących poleceń służbowych wydanych przez Komendanta [...] Policji w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 roku: • w dniu 14 stycznia 2020 roku skarżący dostarczył poświadczenie bezpieczeństwa zgodnie z art 25 ust. 1 ustawy o Policji; • w dniu 14 stycznia zgodnie z art.40 pkt.1 ustawy o Policji zgłosił gotowość poddania się badaniom lekarskim; • w związku z zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2020 roku z [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych złożył do ww. organu dokumentację medyczną dotyczącą mojego stanu zdrowia. • wykonał polecenie służbowe naczelnika kadr Komendy [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 roku. Wskazywał, iż w związku z orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2020 roku o uznaniu za trwale niezdolnym do służby kategoria "C" w [...] grupie inwalidzkiej , Komendant [...] Policji powinien obligatoryjnie zwolnić skarżącego z obowiązków służbowych zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 w sprawie szczególnych praw i obowiązków oraz przebiegu służby. Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r.: "Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia." W świetle tego przepisu przyjąć więc należy, iż najpierw następuje przywrócenie do służby (co ma miejsce z mocy prawa), następnie zgłoszenie gotowości do służby, a następnie stadium sprawdzenia przez organ czy policjant może być dopuszczony do służby. Negatywny wynik dla przywróconego do służby oznacza rozwiązanie stosunku służbowego, zaś pozytywny, wydanie rozkazu powołującego na konkretne stanowisko (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2011r., I OSK 1192/11, LEX nr 1069580). Analiza treści art. 42 ustawy z 1990 r. o Policji wyraźnie wskazuje, że ustawodawca rozróżnia kwestie przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenia gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby, łącząc z nimi różne konsekwencje prawne. Wykładnia językowa i systemowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że samo zgłoszenie gotowości podjęcia służby, a nawet dopuszczenie do służby, nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Podjęcie służby należy zatem rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym (zob. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., I OSK 1302/15, LEX nr 2080163). Jak słusznie wskazuje organ w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji bowiem przywrócenie do służby w Policji Z. K. nastąpiło z dniem [...] grudnia 2019 r., a wymieniony w tym samym dniu zgłosił gotowość niezwłocznego jej podjęcia. Tym samym organ zobowiązany był do zweryfikowania przymiotów funkcjonariusza, tj. do ustalenia czy przywrócony do służby policjant może zostać dopuszczony do służby. Z. K. został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], która orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. stwierdziła, że jest on trwale niezdolny do służby w Policji, zaliczając go do kategorii "C". Orzeczenie to zostało doręczone w dniu 7 lutego 2020 r. a skarżący nie złożył odwołania od tego orzeczenia, wskutek czego stało się ono ostateczne z dniem 22 lutego 2020 r. Organ musiał zatem obligatoryjnie zastosować dyspozycję art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, która zobowiązuje przełożonego właściwego w sprawach osobowych do zwolnienia przywróconego do służby policjanta w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten pomimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Orzeczenie o trwałej niezdolności do służby nie pozwala bowiem na pełnienie jakiejkolwiek służby w organach Policji Organy Policji miały zatem wszelkie podstawy prawne i faktyczne do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, że zarzuty skargi są bezzasadne. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił skargę.