II SA/Wa 1692/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1275/16 postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. 2. zwrócić skarżącemu P. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1275/16 oddalił skargę P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich. W dniu [...] października 2017 r. P. L., działając na podstawie art. 273 § 2 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "P.p.s.a.", wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem, żądając uchylenia wyroku i merytorycznego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący odwołał się od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, ponieważ przedmiotowa decyzja została oparta o orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2015 r., które w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji nie powinno zostać uznane za ostateczne orzeczenie lekarskie, a organy Policji nie dokonały weryfikacji przedmiotowego orzeczenia. Wskazane orzeczenie lekarskie nie zostało wydane tylko w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, ale również o ocenę psychologa klinicznego, zatem obejmowało materię zastrzeżoną dla orzeczenia psychologicznego, jednocześnie pozostając w sprzeczności z takim orzeczeniem wydanym przez uprawnionego psychologa. Pomimo wskazanych zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił jednak stanowiska skarżącego oddalając jego skargę. Skarżący podał, że po dacie wydania wyroku przez WSA w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2966/15 wypowiedział się w kwestii możliwości weryfikacji przez organy Policji orzeczeń lekarskich. Zdaniem skarżącego, mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz zarzuty skarżącego wskazać należy, że w sprawie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podał, że o stanowisku NSA dowiedział się z artykułu opublikowanego na stronie internetowej "O tym jak zwalczać negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne w postępowaniu o pozwolenie na broń" w dniu [...] lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przepisu tego wynika zatem, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były jej znane. Niemożność skorzystania z określonych środków dowodowych zachodzi wtedy, kiedy brak jest obiektywnej możliwości powołania się na nie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/2009). Podstawą wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., mogą być zatem tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (tak: A. Kabat, "Komentarz do art. 273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Lex 2013). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarżący powołuje się bowiem na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2966/15. Powołana przez skarżącego okoliczność miała miejsce po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 10 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1275/16. Ponieważ okoliczność ta nie wystąpiła w toku postępowania, nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z tych przyczyn, skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem nie zawiera ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.