II SA/Wa 1691/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), Protokolant referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia motywacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję

Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: ,,Szef KAS’’, ,,Organ II instancji’’) z dnia [...] lipca 2023 r., znak sprawy: [...] uchylające decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: ,,DIAS’’, ,,Organ I instancji’’) z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak sprawy: [...] i umarzające postępowanie przed organem I instancji w całości, którego przedmiotem była odmowa przyznania B. W. (dalej: ,,Skarżąca’’) świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno – Skarbowej. II. Zaskarżone orzeczenie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. Dnia [...] marca 2023 r. do Izby Administracji Skarbowej w K. wpłynął wniosek starszego aspiranta B. W., funkcjonariuszki Służby Celno-Skarbowej o przyznanie jej świadczenia motywacyjnego. 2. Decyzją nr [....] z dnia [....] kwietnia 2023 r., wydaną na podstawie art. 226b ust. 1, 2 i 3 ustawy z 16 listopada 2023 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 615, dalej: "ustawa o KAS"), w związku z wnioskiem B. W., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odmówił przyznania jej świadczenia motywacyjnego. W ww. decyzji zawarł pouczenie o możliwości złożenia od niej odwołania, w terminie 7 dni, do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 226b ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne, po osiągnieciu 25 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie albo 28 lat i 6 miesięcy służby w Służbie Celno-Skarbowej - w wysokości 2500 zł. DIAS wskazał, że jako okres równorzędny ze służbą w myśl art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (dalej: ,,ustawa zaopatrzeniowa’’) zalicza się okres zatrudnienia Skarżącej od [....] lipca 2010 r. do [....] maja 2017 r., natomiast do stażu służby w Służbie Celno-Skarbowej zalicza się okresu pełnienia służby od [....] czerwca 2017 r. do chwili obecnej. W związku z powyższym Organ I instancji przyjął, że na dzień [....] marca 2023 r. staż w Służbie Celno-Skarbowej Skarżącej wraz z okresami traktowanymi jako równorzędne ze służbą wyniósł 12 lat i 7 miesięcy. Tym samym nie został spełniony pozytywny warunek do przyznania świadczenia motywacyjnego Skarżącej. 3. Skarżąca złożyła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji odmawiającej jej przyznania prawa do świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno - Skarbowej w wysokości 1500 zł. W uzasadnieniu odwołania podała, że na dzień [....] marca 2023 r. jej staż w Służbie Celno - Skarbowej wraz z okresami traktowanymi jako ,,równorzędne ze służbą’’ wyniósł 26 lat i 7 miesięcy. Skarżąca wskazała, że na stanowisko inspektora kontroli skarbowej została powołana aktem powołania z dnia [....] sierpnia 1996 r., zaś czynności dochodzeniowo - śledcze, jako inspektor kontroli skarbowej realizowała w oparciu o powierzone zakresy czynności. Czynności te prowadziła w okresie od [....] września 1996 r. do [....] maja 2017 r. w ramach zatrudnienia w Urzędzie Kontroli Skarbowej najpierw w N. a następnie w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K.. Stosunek pracy Skarżącej przekształcił się w stosunek służby na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy z dnia [....] listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm. ). Od dnia [....] czerwca 2017 r. do nadal pozostaje ona funkcjonariuszem Służby Celno - Skarbowej w Małopolskim Urzędzie Celno - Skarbowym w K.. Skarżąca wskazała, że potwierdzeniem nabytych uprawnień do przyznania jej świadczenia motywacyjnego jest dokumentacja zgromadzona w jej aktach osobowych, w tym dokumenty potwierdzające zakresy czynności, które ją wiązały. 4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. pismem z dnia [....] maja 2013 r., nr [...], zwrócił się do Szefa KAS o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...], dotyczącej odmowy przyznania Skarżącej świadczenia motywacyjnego, o którym mowa w art. 226b ustawy o KAS. Organ ten wskazał, powołując się na treść art. 156 k.p.a., że właściwa interpretacja art. 226b ust. 8 w związku z ust. 1 oraz 6 ustawy o KAS prowadzi do wniosku, że decyzję odmawiającą przyznania świadczenia motywacyjnego wydaje się tylko w razie uzyskania wymaganego stażu służby i zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w ust. 6 art. 226b ustawy o KAS. W związku z tym DIAS w K. doszedł do przekonania, że przedmiotowa decyzja wydana została bez podstawy prawnej, bowiem w przypadku Skarżącej nie została spełniona główna przesłanka formalna uprawniająca do przyznania świadczenia motywacyjnego, dotycząca wymaganego stażu służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w art. 226b ust. 1 i 2 ustawy o KAS, a zatem brak było materialnoprawnej podstawy dla wydania decyzji odmawiającej przyznania ww. świadczenia. 5. Skarżąca w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. w odpowiedzi na pismo DIAS w K. podkreśliła, że jeżeli od decyzji wydanej przez organ I instancji zostało wniesione odwołanie, to powinno ono zostać załatwione w trybie odwoławczym, który ma pierwszeństwo przed trybami nadzoru. Nadto, w ocenie Skarżącej nie ziściła się przesłanka o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.. Skarżąca podniosła również, że ustawa z dnia 26 stycznia 2023 r., o zmianie niektórych ustaw w związku z wprowadzeniem świadczenia za długoletnią służbę, wprowadzająca do ustawy o KAS przepisy art. 226b, w art. 16 rozstrzyga jednoznacznie, iż przyznanie lub odmowa przyznania świadczenia motywacyjnego funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej odbywa się w drodze decyzji. Dodatkowo Skarżąca ponownie podkreśliła, iż w jej ocenie decyzja DIAS w K. z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [....]jest wadliwa i narusza prawo. 5. Decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., znak sprawy: [...], omyłkowo oznaczoną ,,postanowie’’ Szef Krajowej Administracji Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. i umorzył postępowanie przed Organem I instancji w całości. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Szef KAS podniósł, że decyzja o przyznaniu lub odmowie prawa do świadczenia motywacyjnego wydawana jest przez kierownika jednostki organizacyjnej z urzędu, niezależnie od inicjatywy funkcjonariusza, w oparciu wyłącznie o okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 art. 226b ustawy o KAS. Organ II instancji wskazał, że w ust. 6 powołanego przepisu enumeratywnie wskazano przesłanki uniemożliwiające przyznanie świadczenia motywacyjnego, których zaistnienie w odniesieniu do funkcjonariusza posiadającego wymagany staż służby, o którym mowa w art. 226b ust. 1 i 2 ustawy o KAS, warunkuje wydanie decyzji odmownej. Wobec tego, zdaniem Szefa KAS, w sytuacji gdy w ocenie kierownika jednostki funkcjonariusz nie osiągnął wymaganego stażu służby, żadna z decyzji wymienionych w ust. 3 art. 226b ustawy o KAS nie powinna zostać wydana. A zatem nie było podstaw prawnych do zakończenia postępowania decyzją odmowną w kontrolowanej sprawie. III. Pismem z dnia [...] lipca 2023 r. B. W. wniosła skargę na ww. decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła obrazę prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 226b ust. 2 pkt 3 ustawy o KAS oraz art. 13 ust. 1 pkt 6b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, polegające na niezaliczeniu do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej okresu od [...] września 1996 r. do [...] lipca 2010 r., jako zatrudnienia na stanowisku inspektora kontroli skarbowej prowadzącego czynności dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w art. 38 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, co doprowadziło do przyjęcia przez organy administracyjne, że w realiach sprawy, według stanu na dzień [...] marca 2023 r., staż Skarżącej w Służbie Celno-Skarbowej wraz z okresami traktowanymi jako równorzędne ze służbą, wynosić miałby 12 lat i 7 miesięcy licząc od dnia [...] lipca 2010 r., a w konsekwencji do zakwestionowania uprawnienia Skarżącej do świadczenia motywacyjnego w wysokości 1500 zł miesięcznie po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej, przysługującego jej od [...] marca 2023 r. na podstawie ww. przepisów. Powołując się na wskazany powyżej zarzut, B. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie od organu administracji na jej rzecz kosztów postępowania. Dnia [...] grudnia 2023 r. Skarżąca wniosła do Sądu pismo uzupełniające uzasadnienie skargi, w którym podniosła, że według DIAS w K. od [...] lipca 2010 r., spełnia wymagania określone art. 13 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1626 ze zm.) podczas gdy we wcześniejszym okresie służby wykonywała tożsame obowiązki. Skarżąca podkreśliła, że osią sporu w przedmiotowej sprawie pozostaje zaliczenie w poczet służby, jako równoważnego ze służbą, okresu zatrudnienia od dnia [...] września 1996 r. do [...] lipca 2010 r., w którym - co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - jako inspektor kontroli skarbowej Skarżąca podejmowała czynności dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w art. 38 ust. 4 i 5 ustawy o kontroli skarbowej. Skarżąca rozwinęła także wykładnię przepisów art. 226b ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS, a także art. 13 ust. 1 pkt 6 lit b ustawy zaopatrzeniowej. 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą, podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo odniósł się do zarzutów Skarżącej wskazując, że skoro Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. ustalił, że staż służby Pani B. W. w Służbie Celno-Skarbowej wraz z okresami traktowanymi jako okresy równorzędne ze służbą, na dzień [...] marca 2023 r., wyniósł 12 lat i 7 miesięcy to brak było podstaw prawnych do wydania przez Organ I instancji decyzji odmawiającej przyznania Skarżącej świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej. Podkreślenia w ocenie Szefa KAS wymaga, że decyzja, o której mowa wyżej, jest wydawana z urzędu, niezależnie od inicjatywy funkcjonariusza, wyłącznie w oparciu o okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 art. 226b ustawy o KAS. W ust. 6 powołanego przepisu enumeratywnie wskazano zaś przesłanki uniemożliwiające przyznanie świadczenia motywacyjnego, których zaistnienie w odniesieniu do funkcjonariusza posiadającego wymagany staż służby, o którym mowa w art. 226b ust. 1 i 2, warunkuje wydanie decyzji odmownej. Wobec tego, zdaniem Szefa KAS w sytuacji gdy funkcjonariusz nie osiągnął wymaganego stażu służby, jak miało to miejsce w przypadku Skarżącej, żadna z decyzji wymienionych w ust. 3 art. 226b ustawy o KAS nie powinna zostać wydana. Organ II instancji stwierdził, że B. W. składając odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nr [....]z dnia [...] kwietnia 2023 r., w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno - Skarbowej w wysokości 1500 zł, domaga się de facto potwierdzenia w ww. decyzji, że posiada 25-letni staż służby w Służbie Celno-Skarbowej, co jednak ewentualnie mogłoby być przedmiotem odrębnego postępowania zaświadczeniowego. Natomiast, w decyzjach wydawanych na podstawie art. 226b ust. 3 ustawy o KAS, brak jest podstaw prawnych do badania ww. okoliczności. Szef KAS, w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w sprawie odmowy przyznania funkcjonariuszowi świadczenia motywacyjnego, może badać zgodność z prawem decyzji wydanej w tym przedmiocie, ale wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanek, o których mowa w ust. 6 art. 226b ustawy o KAS. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, nie doszło do naruszenia przepisów, o których mowa w skardze, dlatego też organ wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał także, że omyłkowo zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], w tytule rozstrzygnięcia została oznaczona jako "Postanowienie’’. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej ,,p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. 3. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2023 r., znak sprawy: [...] omyłkowo oznaczona jako ,,postanowienie’’ uchylające decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: ,,DIAS’’, ,,Organ I instancji’’) z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak sprawy: [...] i umarzające postępowanie przed organem I instancji w całości, którego przedmiotem była odmowa przyznania świadczenia motywacyjnego po osiągnięciu 25 lat służby w Służbie Celno – Skarbowej B. W.. 4. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że przyjął, iż zaskarżone orzeczenie stanowi decyzję administracyjną jako formę działania organu orzekającego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a Szef KAS z powodu oczywistej omyłki pisarskiej oznaczył je nazwą ,,postanowienie’’. Nadto, rozstrzygnięcie to zawiera wszelkie elementy składowe decyzji administracyjnej z art. 107 k.p.a. Poczynić należy jednak uwagę, że nie jest prawidłowa praktyka organu polegająca na prostowaniu oczywistych omyłek w odpowiedzi na skargę, gdyż sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej następuje w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a. 5. Przechodząc do istoty problemu w niniejszej sprawie, wskazać należy że sprowadza się ona do wykładni art. 226b ust. 8 w związku z ust. 1 oraz 6 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz .615 dalej: ,,ustawa o KAS’’) w zakresie tego, czy kierownik jednostki organizacyjnej wydaje decyzję odmowną funkcjonariuszowi, który nie uzyskał wymaganego stażu służby, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2, czy też jak wskazuje Organ II instancji nie jest to postępowanie w indywidualnej sprawie administracyjnej i nie wymaga wydania decyzji bowiem decyzja kończy tylko sprawę wówczas gdy funkcjonariusz uzyskał wymagany staż pracy lecz zachodzi po jego stronie którakolwiek z przesłanek negatywnych z art. 226b ust. 6 ustawy o KAS. 5. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowił przepisy ustawy art. 226b ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS. Zgodnie z art. 226b ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu: 25 lat służby w Służbie Celno-Skarbowej, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 226b ust. 2 ustawy o KAS do stażu służby, zalicza się okresy: 1) służby w Służbie Celno-Skarbowej i służby w Służbie Celnej; 2) służby w Policji, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Służbie Więziennej; 3) traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wydaje nie później niż w terminie 30 dni po osiągnięciu przez funkcjonariusza stażu służby, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2 (art. 226b ust. 3 ustawy o KAS). Świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1 albo art. 180 ust. 1 pkt 1 albo pkt 3 albo art. 179 ust. 1 pkt 4; 2) przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne - do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania; 3) ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia; 4) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone - przez okres jednego roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Sąd nie podziela wykładni przyjętej przez Organ II instancji, wskazać bowiem należy, że sam Organ wskazuje, że ustalił, iż Skarżąca nie spełnia kryterium stażu służby od którego zależy przyznanie świadczenia. Zatem odmowa przyznania świadczenia motywacyjnego wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania aktu indywidualnego (tak pozytywnego jak i negatywnego), jakim jest decyzja administracyjna. Nie stoi temu na przeszkodzie zawarcie przesłanek pozytywnych do wydania aktu i przesłanek negatywnych w odrębnych jednostkach redakcyjnych art. 226b tj. przesłanki pozytywnej z ust. 1, której ziszczenie determinuje wydanie pozytywnej decyzji administracyjnej w postaci przyznania świadczenia i negatywnych przesłanek z ust. 6. Spełnienie którejkolwiek z negatywnych przesłanek nawet przy spełnieniu przesłanki pozytywnej determinuje odmowę świadczenia. Przepisy te zatem należy odczytywać w ten sposób, że prawo do świadczenia motywacyjnego funkcjonariuszowi przysługuje ze względu na uzyskanie stażu służby. Świadczenie jak wskazuje ustawodawca i doktryna ma na celu zachować doświadczonych funkcjonariuszy w służbie (v. P. Gacek, Odmowa przyznania świadczenia motywacyjnego w sytuacji wszczęcia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji, Studia Prawa Publicznego 2021 Nr 2(34), s. 65.). Ustawodawca wskazuje także jak należy liczyć staż funkcjonariusza. Zgodnie z ust. 2 art. 226b ustawy o KAS o stażu służby, o którym mowa w ust. 1, zalicza się okresy: 1) służby w Służbie Celno-Skarbowej i służby w Służbie Celnej; 2) służby w Policji, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Służbie Więziennej; 3) traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Wyłączenia spod dobrodziejstwa przepisu art. 226b ustawy o KAS to okoliczności powodujące, że nie świadczenie motywacyjne nie przysługuje w przypadkach uzasadnionych względami dyscyplinarnymi, czy też wszczętym postępowaniem karnym, wydaniem prawomocnego wyroku skazującego (ust. 6 art. 226b ustawy o KAS). Konkludując, na podstawie powołanych regulacji stwierdzić przyjdzie, że organy właściwe w sprawach dodatku motywacyjnego z ustawy o KAS, w postępowaniu administracyjnym, w drodze decyzji, rozstrzygają kwestie przekazane przez ustawodawcę do ich właściwości. W odniesieniu do dodatku motywacyjnego stanowisko odnośnie wymogu władczego, decyzyjnego rozstrzygania wzmocnić należy tym, że skoro przyznanie świadczenia motywacyjnego następuje zgodnie z art. 226b ust. 3 w formie decyzji to rozstrzygniecie odmowne, godzące w prawa jednostki tym bardziej wymaga załatwienia w formie decyzji administracyjnej. Wskazać należy, że w ustawach prawa materialnego występują często regulacje dotyczące przyznania świadczenia uznaniowego czynnością materialno-techniczną bez wymaganej decyzji jako formy załatwienia sprawy. Jednak odmowa przyznania świadczenia dla zachowania prawa do administracyjnej instancji i kontroli sądowej wymaga wydania decyzji administracyjnej. Nie sposób przyjąć, że w sprawach, w których organ prowadzi postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia stażu pracy, który może wynikać nie tylko ze służby w KAS ale także służby w innych formacjach, czy też okresów zatrudnienia jako inspektor prowadzący czynności dochodzeniowo-śledcze, o których mowa w art. 38 ust. 4 i 5 - ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 720, 1165 i 2261) i wymaga niekiedy drobiazgowego ustalenia czynności wykonywanych w danej jednostce zatrudniającej sprawa nie kończyła się aktem w postaci decyzji, zwłaszcza gdy jest to rozstrzygniecie odmowne. Podkreślić należy, że organy obu instancji wskazały, że według stanu na dzień [...] marca 2023 r., staż Skarżącej w Służbie Celno-Skarbowej wraz z okresami traktowanymi jako równorzędne ze służbą, wynosi 12 lat i 7 miesięcy licząc od dnia [...] lipca 2010 r. Podjęły zatem merytoryczne ustalenia w sprawie aby wydać decyzję pozytywną lub odmowną. 6. Organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed organem I instancji przyjmując bezprzedmiotowość postępowania w sprawie. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe bądź od początku było bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym przypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł (bądź nie istniał) jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś z kolei na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2020, s. 478-479). Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. 7. Rozróżnia się natomiast w oczywisty sposób bezprzedmiotowość postępowania od bezzasadności żądania strony. Ta ostatnia wiąże się bowiem z niespełnieniem przez stronę postępowania określonych prawem przesłanek koniecznych do uzyskania uprawnienia w trybie decyzji administracyjnej. (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2020r., s.486 i nast.) Bezzasadność żądania strony musi w konsekwencji prowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej załatwiającej ją co do istoty, przy czym będzie to decyzja negatywna (odmawiająca przyznania uprawnień). W niniejszej sprawie Organy obu instancji badały sprawę merytorycznie, albowiem poczyniły wnioski, z którymi Skarżąca się nie zgadza, w zakresie wyliczenia okresów traktowanych jako równorzędne ze służbą. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały zatem okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania przed organem I instancji. Organ II instancji błędnie zatem zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postepowanie. 8. Ze względu na zasadnicze naruszenia prawa materialnego i proceduralnego opisane powyżej, ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi, zwłaszcza odnoszących się do zaliczenia do stażu okresów traktowanych jako ,,równorzędne ze służbą’’, wskazanych w odwołaniu przez Skarżącą a następnie w skardze, Sąd uznał za przedwczesne, wobec tego, że Organ II instancji nie rozpoznał istoty sprawy. 8. Ponownie rozpoznając sprawę Szef KAS uwzględni ocenę i wskazania Sądu w zakresie wykładni przepisów ustawy o KAS a także rozpozna odwołanie Skarżącej co do istoty. 9. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł jak sentencji wyroku.