II SA/Wa 1672/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za znaczące osiągnięcia naukowe oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Minister Zdrowia (zwany dalej "Ministrem") decyzją z [...] czerwca 2020r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2020r. o odmowie przyznania A. T. (zwany dalej "Skarżącym") stypendium ministra właściwego do spraw zdrowia za znaczące osiągnięcia naukowe na rok akademicki 2019/2020. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 359 ust. 1 i 2 i art. 458 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2018r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020r., poz. 85, ze zm., zwana dalej: "u.P.s.w.n.") oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 13 sierpnia 2019r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw zdrowia dla studentów (Dz.U., poz. 1600, zwane dalej "Rozporządzeniem"). Minister w uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzję z [...] kwietnia 2020r. wydał w związku z wnioskiem Rektora [...] Uniwersytetu [...] (zwany dalej "Rektorem") z [...] października 2019r. Szczegółowe kryteria, tryb przyznawania i sposób wypłacania stypendiów, o których mowa w art. 359 ust. 1 u.P.s.w.n., rodzaje osiągnięć i sposób ich dokumentowania, maksymalną liczbę przyznanych stypendiów, maksymalną wysokość stypendiów oraz wzór wniosku o jego przyznanie określono w ww. Rozporządzeniu, wydanym na podstawie art. 458 ust. 2 pkt 1 u.P.s.w.n. Wniosek o przyznanie stypendium, stosownie do § 10 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, spełniał wymaganie formalne i podlegał ocenie merytorycznej za pomocą metody punktowej. Minister może przyznać nie więcej niż 50 stypendiów w danym roku, a w wyniku analizy sporządza listy rankingowe wniosków według liczby przyznanych punktów. Stypendium może otrzymać student wykazujący się m.in. znaczącymi osiągnięciami naukowymi, związanymi ze studiami, które są dokumentowane w formie pisemnej lub graficznej. Minister przedstawił ocenę punktową poszczególnych osiągnięć Skarżącego, opartą o wytyczne z Rozporządzenia i kryteria uszczegóławiające te wytyczne, opracowane przez zespół ekspercki powołany na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia z [...] stycznia 2020r. w sprawie powołania Zespołu ekspertów do spraw oceny wniosków o stypendium ministra właściwego do spraw zdrowia za znaczące osiągnięcia dla studentów (Dz.Urz. Ministra Zdrowia, poz. 1, zwane dalej "zarządzeniem") - przyznając łącznie 30,75 punków, co skutkowało zaklasyfikowaniem na 50 miejscu listy rankingowej. Minister przyznał ocenę punktową za współautorstwo wykazanych publikacji naukowych - łącznie 12,75 punktów, zaś za znaczący udział w projektach badawczych - łącznie 18 punktów. Minister nie uwzględnił przy punktacji wykazanych we wniosku i wygłoszonych na konferencjach naukowych referatów naukowych, uznając, że powstały one we współautorstwie: a) "[...]" ([...] grudnia 2017r., [...]); b) "[...]" ([...] maja 2017r., [...]); c) "[...]" ([...] maja 2017r., [...]); d) "[...]" ([...] kwietnia 2019r., [...]). Minister wskazał, że jedynie osoby, które uzyskały najwyższą ocenę punktową, mogły być wyróżnione stypendium za znaczące osiągnięcia w roku akademickim 2019/2020. Wpośród nich znajdowały się wyłącznie osoby, które uzyskały na liście rankingowej najwyższą ocenę punktową, kształtującą się od: 154,84 pkt (1 pozycja) do 32 pkt (47 - ostatnia pozycja). Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] maja 2020r. zarzucił Ministrowi błędną ocenę osiągnięcia w kategorii wskazanej w § 2 pkt 5 Rozporządzenia, określonej jako: "autorstwo i wygłoszenie referatu naukowego, dotyczącego badań naukowych na ogólnopolskiej lub międzynarodowej konferencji naukowej o wysokim prestiżu zorganizowanej przez podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.P.s.w.n., zagraniczną uczelnię lub zagraniczną instytucję naukową". Zdaniem Skarżącego błędnie oceniono referat wygłoszony na ww. Międzynarodowej Konferencji w [...], gdyż Skarżący jest jedynym autorem pracy i była ona przez niego referowana samodzielnie na Konferencji. Tym samym Skarżący powinien otrzymać za wygłoszenie referatu 8 punktów. Minister w zaskarżonej decyzji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, nie zgodził się z ww. zarzutami i wskazał, że Skarżący, poza własnym oświadczeniem, nie przedstawił dokumentu świadczącego o niezależnym i pełnym autorstwie referatu. Z § 4 lit. d) Rozporządzenia wynika, że osiągnięcia są dokumentowane w formie pisemnej lub graficznej, w szczególności w formie: kopii programu konferencji naukowej lub materiału pokonferencyjnego, zawierającego imiona i nazwiska prelegentów i nazwy reprezentowanych przez nich podmiotów. Dowody załączone przez Skarżącego i przez WUM, jak i te pozyskane przez Zespół ekspercki wskazywały, że Skarżący wziął udział w konferencji i wygłosił referat, ale nie jest jego jedynym – 100% - autorem. W programie konferencji podano jako współautora M. P., zaś materiał konferencyjny wskazywał na trzech współautorów: A. T., M. P. i P. P.. Minister podniósł też, że ocena jakościowa udokumentowania osiągnięć, o których mowa w § 4 Rozporządzenia, nie ma charakteru formalnego, ale wymaga kompetencji eksperckich. Minister na podstawie oceny Zespołu eksperckiego podjął decyzję o nieuwzględnieniu referatów wykazanych we wniosku o przyznanie Skarżącemu stypendium. Wszystkie referaty wygłoszone na 5 konferencjach powstały we współautorstwie z innymi osobami, więc nie może być za nie przyznana pełna punktacja. Zgodnie bowiem z § 2 Rozporządzenia, autorstwo (dla odróżnienia od współautorstwa) i wygłoszenie referatu musi wystąpić łącznie, aby można było uwzględnić osiągnięcie do przyznania stypendium Ministra. Ww. przesłanek żaden z referatów wykazanych we wniosku o stypendium nie spełnił. Tym samym zarzuty Skarżącego były niezasadne. 2. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] czerwca 2020r., zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie: a) § 2 ust. 5 Rozporządzenia przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż pojęcie "autorstwo" oznacza 100%, pełne udokumentowanie autorstwa w rozumieniu rozporządzenia, gdy Rozporządzenie nie zawiera definicji tego pojęcia jako pełnego i 100% autorstwa; b) § 8 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z § 3 ust. pkt 1 zarządzenia - przez ocenę wniosku niezgodnie z kryteriami przyjętymi w ww. przepisach Rozporządzenia i zarządzenia; c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieuznaniu spełnienia wymogów przewidzianych w § 2 ust. 5 Rozporządzenia. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że rozporządzenie stanowi o dwóch przesłankach, jakie winny być spełnione, by uznać, że dana aktywność zostanie uwzględniona: 1) autorstwo referatu, 2) wygłoszenie referatu. Należy też mieć na uwadze rozumienie pojęcia "autorstwo" w Słowniku Języka Polskiego i w ustawie z 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2020r., poz. 288). Błędna ocena referatu spowodowała, że zespół ekspertów zamiast przyznać 53,75 punktów, przyznał 30,75 punktów. 3. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wskazał, że skarga jest w całości bezzasadna. Minister podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podkreślił, że Skarżący w toku postępowania kwestionował ocenę tylko jednego referatu – wygłoszonego w [...], a nie wypowiedział się co do prawidłowości oceny pozostałych referatów, których minister nie uwzględnił. Zarzut dotyczący braku oceny konferencji, podczas których wygłoszone zostały referaty przez pryzmat kryteriów z § 8 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia jest bezzasadny, ponieważ ocena zgodna z wskazanymi wymaganiami jest przeprowadzana dopiero wtedy, gdy dane osiągnięcie spełnia kryteria ujęte w Rozporządzeniu: autorstwo i wygłoszenie referatu. Minister powołał się też na rozróżnienie pojęć autorstwa i współautorstwa, jakie wprowadza Rozporządzenie i możliwość różnorodnej punktacji w zależności czy mamy do czynienia z autorstwem, czy współautorstwem. Tylko bycie autorem dzieła pozwala na uzyskanie za to osiągnięcie określonej liczby punktów. Propozycja Skarżącego by pojęcie autorstwo rozumieć jako współautorstwo stanowi nieuprawnione zrównanie treści pkt 1 i 2 z pkt 5 § 2 Rozporządzenia i jest niezgodna z zasadą wykładni, która stanowi, że pojęcia odmienne mają różne znaczenie na gruncie danej ustawy. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na treść art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r., poz. 11, ze zm.) w związku ze światową pandemią zakaźnej choroby COVID-19, wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Prawo do jawnej rozprawy nie jest prawem o charakterze absolutnym, które nie może podlegać ograniczeniom. Takie ograniczenia mogą wynikać z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym wskazano warunki, jakie należy spełnić by móc ograniczyć korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw. Po pierwsze ograniczenie powinno być wprowadzone do obrotu prawnego na poziomie ustawy. Po drugie ograniczenie musi być konieczne w demokratycznym państwie, np. dla ochrony zdrowia. Po trzecie, ograniczenie winno być proporcjonalne do chronionej wolności w sensie ścisłym. Skoro celem stosowania przepisów zawartych w ww. ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, zaś organy wymiaru sprawiedliwości, mając na uwadze, że pandemia nie ustąpiła, winny uwzględniać w orzekaniu normy wynikające z powyższych przepisów, to Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z ww. powodów, wobec braku zgody stron na rozpoznanie sprawy zgodnie z przepisami o postępowaniu uproszczonym, zarządzeniem z 20 kwietnia 2021r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. 3. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 4. Sąd - oceniając w świetle wskazanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Ministra - stwierdził, że nie naruszała ona wskazanych w skardze przepisów prawa, ani innych przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które należało wziąć pod rozwagę. Sąd, odnosząc się po pierwsze do zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na nieuznaniu spełnienia wymogów przewidzianych w § 2 ust. 5 Rozporządzenia – stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem Sądu analiza akt wskazuje, że Minister w toku rozpoznawania sprawy z najwyższą starannością dokonał wglądu w poszczególne referaty przedłożone przez Skarżącego, jak również w toku ponownego rozpatrywania sprawy, mając na względzie zarzuty Skarżącego, odnoszące się wyłącznie do referatu wygłoszonego przez Skarżącego w [...], przeanalizował dokumentację przekazaną przez Rektora [...] Uniwersytetu [...], jak również przy wniosku o stypendium oraz dokonał kwerendy materiałów publikowanych przez organizatora konferencji – [...]. Rację ma także Minister, że postępowanie wyjaśniające pozwoliło stwierdzić, że Skarżący nie był jedynym autorem ww. referatu wygłoszonego w [...]. Powyższe wskazuje na prawidłowe stanowisko Ministra zaprezentowane w decyzjach wydanych w sprawie (z [...]kwietnia 2020r. i [...] czerwca 2020r.), że niemożliwa była zmiana, zgodnie z żądaniem Skarżącego, dotychczasowej oceny punktowej dokonanej przez Zespół ekspercki i niemożliwe było zwiększenie punktacji przyznanej Skarżącemu w związku z ww. referatem, jak również innymi referatami, o których mowa we wniosku, z uwagi na obowiązujące przepisy prawa, w tym przede wszystkim ze względu na § 2 pkt 1, 2, 5 Rozporządzenia. Minister przy ocenie autorstwa Skarżącego przy wygłoszonym na Konferencji w [...] referacie dysponował: 1) dowodami przedstawionymi przez [...] Uniwersytet [...] przy wniosku o stypendium (dowody tożsame z tymi, które przedłożył Skarżący przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z wyjątkiem dokumentu pt. "[...]" z [...] listopada 2019r.); 2) dowodami pozyskanymi przez Zespół ekspercki powołany przez Ministra do oceny wniosków o stypendia, do których należały: a) Sbornik tezisow dokładow [...] - materiał konferencyjny (s. 1793), w którym na s. 773 zamieszczono: trzech współautorów: Skarżący, M. P., P. P. spornego referatu: "[...]" (trustee of the paper: T. Z. Md, PhD; afiliacja [...] Uniwersytet [...]); 2) [...] - Program konferencji (s: 168), w którym na str. 65 zamieszczono: "[...]"; Awtory: T. A., P. M.ł ([...], leczfak, 5 kurs); Rukowoditel: [...] Z. T.. Sąd zauważa ponadto, że Minister, mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., oprócz poczynienia powyższych ustaleń, zwrócił się do Skarżącego o przedstawienie dokumentów, które mogłyby potwierdzać w sposób obiektywny i niezależny pełne autorstwo (100%) ww. referatu. Organ wyjaśnił też, że niewystarczające są w tym zakresie własne oświadczenia Skarżącego. Skarżący nie sprostał jednak temu wezwaniu na etapie prowadzonego przed Ministrem postępowania i nie nadesłał żadnych dokumentów. Do skargi również nie zostały załączone żadne dokumenty, które mogłyby wskazywać na prawidłowość tez stawianych przez Skarżącego o jego pełnym autorstwie ww. referatu wygłoszonego w [...]. Zgodnie natomiast z § 4 lit. d) Rozporządzenia, osiągnięcia, o których mowa w § 2 i 3 Rozporządzenia, są dokumentowane w formie pisemnej lub graficznej, w szczególności w formie: kopii programu konferencji naukowej lub materiału pokonferencyjnego, zawierającego imiona i nazwiska prelegentów oraz nazwy reprezentowanych przez nich podmiotów. Minister mając powyższe na względzie zasadnie przyjął, że skoro w programie ww. konferencji w [...] podano obok Skarżącego jako współautora ww. referatu M. P., zaś materiał konferencyjny wskazywał na trzech współautorów: A. T., M. P. i P. P.., nie można przyjąć, że Skarżący, choć samodzielnie wygłosił referat, był jego jedynym autorem. Stanowisko Ministra potwierdzały zarówno załączone do wniosku dowody, które miały przyczynić się do przyznania punktacji, jak również ww. dowody zgromadzone przez organ w toku postępowania, które nie potwierdzały twierdzeń Skarżącego o byciu jedynym autorem ww. referatu. W tym kontekście nie sposób zakwestionować oceny organu administracji państwowej. Zdaniem Sądu twierdzenia Ministra miały oparcie w faktach, były logiczne, tym samym nie można ich uznać za dowolne. Zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. był więc oczywiście bezzasadny. Skoro załączone przez Skarżącego dowody wskazywały jedynie na to, że wziął on udział w ww. konferencji na [...] i że wygłosił referat, ale nie potwierdzały, że był on jedynym autorem pracy, którą prezentował, stanowisko Ministra w zakresie wykładni § 2 ust. 5 Rozporządzenia należało uznać za prawidłowe. Przepis § 2 ust. 5 Rozporządzenia stanowi, że za znaczące osiągnięcia naukowe studenta uważa się autorstwo i wygłoszenie referatu naukowego dotyczącego badań naukowych na ogólnopolskiej lub międzynarodowej konferencji naukowej o wysokim prestiżu zorganizowanej przez podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, zagraniczną uczelnię lub zagraniczną instytucję naukową. Zdaniem Sądu rację miał Minister, wyjaśniając Skarżącemu, że wszystkie ww. dowody nie potwierdzały okoliczności wskazywanych przez Skarżącego, że jest on jedynym autorem referatu. Wskazywały jedynie, że Skarżący samodzielnie wygłosił referat. Tym samym rację miał Minister, podnosząc, że dowody przedłożone przez Skarżącego nie przemawiały za słusznością przyznania Skarżącemu stosownych punktów. Nie została bowiem spełniona przesłanka z § 2 pkt 5 Rozporządzenia – "autorstwo" referatu. Sąd zauważa ponadto, że z akt administracyjnych wynika, że wszystkie wskazane w stanie faktycznym referaty, które Skarżący uznawał za mające wpływ na punktację, warunkującą przyznanie stypendium, zostały sporządzone przez Skarżącego we współautorstwie z innymi osobami. Tym samym również w tym zakresie Sąd za prawidłowe uznaje wydane w sprawie, ww. decyzje Ministra, których przedmiotem jest odmowa przyznania Skarżącemu stypendium za znaczące osiągnięcia naukowe na rok akademicki 2019/2020. Sąd stwierdza ponadto - odnosząc się do zarzutu zawartego w uzasadnieniu skargi, o braku oceny przez Ministra konferencji, na których wygłoszono ww. referaty, przez pryzmat kryteriów jakościowych wskazanych w § 8 ust. 2 pkt. 1 lit. c (tiret pierwsze do piątego) Rozporządzenia - że Minister nie miał obowiązku przeprowadzać analizy tego przepisu w realiach rozpoznawanej sprawy. Przedstawione bowiem przez Skarżącego do oceny osiągnięcia nie spełniały podstawowego wymogu z § 2 pkt 5 Rozporządzenia - Skarżący nie był autorem referatów, a jedynie ich współautorem. Dokonywanie oceny jakościowej konferencji, na mocy § 8 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia, jest możliwe jedynie wówczas, gdy wnioskodawca zgłosi osiągnięcie naukowe, o którym mowa w § 2 pkt 5 Rozporządzenia, co w sprawie nie zaszło. Sąd, odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, uznaje je również za niezasadne. Sąd, mając na względzie wykładnię językową, która jest punktem wyjścia przy interpretacji pojęć, którymi posługuje się ustawodawca, wskazuje, że choć w ogólnym języku polskim słowa "autor" i "autorstwo" mają takie znaczenie, jak przedstawił Skarżący w uzasadnieniu skargi (s. 7), to żadne z nich w sposób adekwatny nie odnosi się do osoby Skarżącego. W języku polskim funkcjonują bowiem takie terminy, które Skarżący przemilcza, a które w sposób miarodajny charakteryzują Skarżącego i jego wkład w powstanie dzieła - "współautor" i "współautorstwo". Jest to przy tym zbieżne z językiem prawnym funkcjonującym w obrębie prawa autorskiego. W ustawie z 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019r., poz. 1231, ze zm.) ustawodawca wyróżnia szczególną kategorię w postaci "współtwórcy", odróżniając przy tym ten termin od "twórcy" (por. art. 5 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1. art. 36 pkt 1). Z tego powodu proponowane przez Skarżącego w uzasadnieniu skargi, jak również we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utożsamianie pojęć "autor" i "współautor" oraz "autorstwo" i "współautorstwo" jest nieuzasadnione. Warto w związku z tym wskazać – na co prawidłowo zwrócił uwagę Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - że prawodawca w ww. Rozporządzeniu odróżnia i posługuje się odrębnie pojęciami "autorstwa" i "współautorstwa", w sposób właściwy zarówno dla języka prawnego, jak i ogólnego języka polskiego. Prawodawca wskazuje więc, jakie istotne osiągnięcia przy możliwości uzyskania stypendium mogą być brane pod uwagę: autorstwo i współautorstwo monografii naukowej lub rozdział w monografii naukowej albo artykuł naukowy (§ 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia), a jakie tylko w postaci autorstwa referatu naukowego dotyczącego badań naukowych (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia). Tym samym rację miał Minister, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wyłącznie autorstwo - a nie współautorstwo - referatu, o jakim mowa w § 2 pkt 5 Rozporządzenia może być rozumiane, jako stan, w którym twórcą referatu jest tylko jedna osoba. Współautorstwo referatu – wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, jak również w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącego - nie daje podstaw studentowi – współtwórcy - możliwości zgłoszenia tego dzieła jako osiągnięcia naukowego na potrzeby przyznania stypendium. Sąd za prawidłowy uznaje więc sposób wykładni przez Ministra ww. przepisów Rozporządzenia, stanowiących podstawę przyznawania punktacji i stwierdza, że był to słuszny sposób rozumienia pojęć "autorstwo" i "współautorstwo", którymi posłużył się prawodawca, mając na względzie wykładnię gramatyczną, jak i systematykę norm prawnych, które należało w sprawie wziąć pod rozwagę. Zdaniem Sądu proponowana przez Skarżącego wykładnia prowadzi do naruszenia zakazu wykładni synonimicznej. Propozycja, by pod pojęciem autorstwa (autora) rozumieć także współautorstwo (współautora) pomija unormowania prawne zawarte w § 2 pkt 1, 2 i 5 Rozporządzenia, które Minister musiał uwzględnić, z uwagi na zasadę legalizmu, o której mowa zarówno w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 6 k.p.a. Sąd nie uznaje za skuteczne powoływanie się przez Skarżącego w skardze na domniemanie wynikające z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, dotyczące autorstwa utworu. Po pierwsze, do wniosku konkursowego Skarżący nie załączył utworów w postaci referatów, na których uwidocznione byłoby tylko i wyłącznie jego nazwisko, albo też takich dokumentów, jak program konferencji, czy książka streszczeń, w których podane byłoby wyłącznie jego autorstwo do publicznej wiadomości. Dopiero w takiej sytuacji można by mówić o domniemaniu. Po drugie, z przedstawionych przez Skarżącego dowodów dotyczących konferencji w L., W. i w L. (2017r.) wynika, że również te referaty powstały w formule współautorstwa. Po trzecie również referat wygłoszony przez Skarżącego na konferencji w [...], jak również zgromadzone w toku postępowania administracyjnego dowody, nie potwierdzały "jedynego" autorstwa Skarżącego, a jedynie jego udział w wygłoszeniu referatu. Prawidłowo również wskazuje w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Minister, że domniemanie wynikające z ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, na które powołuje się Skarżący, nie powoduje skutku "spłaszczenia" struktury kilku współtwórców do jednego twórcy. 5. Sąd, mając powyższe na względzie na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.